Geschreven door:	Lorie
Datum ingestuurd:	5 december 2004
Niveau:	4 aso
Taal:
Woorden:	932
Opvragingen:	3149 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 3.47/5 1 2 3 4 5 3.5/5 (15 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

Titel van het boek: 'De spiegel van Mercurius'
Auteur: Amélie Nothomb
Uitgeverij: MANTEAU|ANTHOS
Uit het Frans vertaald door Marijke Arijs.
Oorspronkelijke titel: 'Mercure'

Hoe verloopt het verhaal?

Hoewel er in dit bizarre verhaal veel herhalingen voorkomen, is het zeker niet saai om te lezen. Het geeft een weerspiegeling weer van twee vrouwen/kinderen die, in zekere zin, bedrogen worden, maar zich daar niet van bewust zijn. De hoofdrolspeelster van dit verhaal is de opgegroeide vrouw die, net zoals haar voorganger, bedrogen wordt door een oude schipper en zowel opgroeide tot een zeer zekere prachtige vrouw. De man die haar gevangen houdt op een eiland, ziet dit echter niet als opsluiting, maar als bescherming voor de buitenwereld. Alsook speelt er een grote rol dat de geile bok met ze slaapt en vurige passies voor ze heeft.
Er is ook nog een, niet zo onbelangrijk, personage dat zowel 'de reddende engel', als de 'boze duivel' speelt. Hiermee bedoel ik dat men het van twee standpunten moet zien. Als iemand dit boek samenvat en zegt dat ze écht opgesloten worden, heeft deze het boek niet objectief gelezen. Dit wil niet zeggen dat Adèle en Hazel er uit eigen wil waren, maar zeker niet met verzet. Hazel was de tweede obsessie van de schipper. Ze vond het prachtig en niet onaangenaam te weten dat iemand haar liefhad, haar beschermde.. Maar ze was ongelooflijk opgetogen wanneer er eindelijk iemand onbekend naar haar kwam kijken na al die jaren. Het was Françoise. De vertrouwde verpleegster kwam op vraag van de kapitein zijn pleegdochter verzorgen. Hazel was verschrikkelijk benieuwd naar de jonge, mooie vrouw. Ze leerden elkaar kennen en werden afgeluisterd door de oude man. Ik haal even een zin aan die de man later vertelde aan Françoise: 'Het zou zonde zijn om me dat genoegen te ontzeggen. Het was een waar genot om twee jonge vrouwen over de ontmaagding van Clelia te horen discussiëren. Ik ben het overigens met u eens: volgens mij blijft la Conti maagd.'
Françoise wordt opgesloten omdat ze het geheim van de al oude man in zekere zin had 'ontdekt'. In de tijd dat ze daar, werkelijk, opgesloten zat, werd ze geboeid met de boeken die Hazel haar aanraadde en die de man haar dagelijks kwam brengen.
Er worden veel herhalingen verteld, maar toch met een zekere boeiing. Elke dag hetzelfde, maar toch anders.. Het was oorspronkelijk Françoise haar bedoeling om Hazel de waarheid te kunnen vertellen. Nog een aspect van het boek is dat er in het kasteel waar het verhaal zich afspeelt, absoluut géén voorwerpen waren die konden weerspiegelen, laat staan een spiegel.

De auteur?

Er worden veel discussies en gesprekken neergeschreven, die je jezelf echt, raar maar waar, in levende lijve kunt voorstellen. Ik zou niet bepaald zeggen dat er een bepaalde humor is van de schrijfster, maar de gesprekken tussen de nepverpleegster en de volwassene waren méér dan boeiend en interessant. Het is een boek dat ik met graagte heb gelezen, en ook wou doorlezen. Normaal, als ik écht door een boek moet, werk ik met hoofdstukken of bladzijden. Hierbij kon het me niet schelen, ik wou het slot weten, maar wou alsook dat het verhaal niet eindigde. Soms wou ik dat ik er zelf bijstond. Ik zou er niet in betrokken willen worden, maar er wel onzichtbaar bijstaan. De vrouwelijke auteur schrijft afwisselend, heeft een goede verwoording en maakt haar zinnen toch verstaanbaar en duidelijk. Ze heeft haar personages ongelooflijk goed getypeerd.

Voorbeelden uit het boek:

Uit het boek overgenomen:

'Hoor eens, ze leeft in luxe, heeft financiële zekerheid en wordt hartstochtelijk bemind in alle betekenissen van het woord. Ze heeft niet te klagen.'
'U blijft wel één detail over het hoofd zien: dat onvoorstelbare bedrog waarvan ze al vijf jaar lang het slachtoffer is!'
'Dat is inderdaad een detail.'
'Een detail! Ik neem aan dat u bij Adèle dezelfde tactiek hebt toegepast?'
'Ja, ik heb dit huis speciaal voor haar laten bouwen.'
'Hebt u dan nooit ingezien dat juist dat afschuwelijke bedrog haar toch zelfmoord heeft gedreven? Hoe durft u dat een detail noemen?'
Het gezicht van Loncours betrok.
'Ik dacht dat het voor haar geen probleem meer zou zijn, zodra ze verliefd op me werd.'
'U zou toch stilaan moeten beseffen dat u het bij het verkeerde eind had. De eerste keer kon u nog als verontschuldiging aanvoeren dat u dat niet wist, maar nu doet u met Hazel precies hetzelfde, ook al is het met Adèle verkeerd afgelopen! U bent een moordenaar! Begrijpt u dan niet dat zij zich uiteindelijk ook van kant zal maken? Gelijke oorzaken hebben gelijke gevolgen!'
'Welnee. Het was me niet gelukt Adèles liefde te winnen. Ik had het slecht aangepakt, maar nu heb ik van mijn fouten geleerd: Hazel houdt van me.'
'Uw zelfingenomenheid in ronduit belachelijk. Hoe kan een fijnbesnaard jong meisje nu verkikkerd raken op een geile oude bok?'
De kapitein glimlachte.

Het merkwaardige slot:

(Noot van de schrijfster): Deze roman heeft twee ontknopingen, wat oorspronkelijk niet de bedoeling was. Er is me iets geks overkomen: toen ik klaar was met het eerste happy ending, voelde in de dwingende noodzaak om een tweede slot te schrijven. Toen dat gebeurd was, kon ik maar niet kiezen tussen de twee. Ze drongen zich allebei even sterk aan mij op en vloeiden voor uit de even verontrustende als onverbiddelijke logica van de personages.
--------------------------------------------

Het eerste slot eindigt dus, zoals al gezegd, happy en positief.
Het tweede slot is iets minder positief.
Toch is er een gelijkenis tussen de twee: in allebei de verhalen maakt de oude man zelf een einde aan zijn leven. Bij allebei de verhalen komt Hazel de waarheid te weten.
Ikzelf ben voor het eerste slot, ik hou namelijk nogal van verhalen die goed en wel eindigen.