Boekverslag Arthur Japin

Info over dit verslag

Geschreven door:	Switchflip
Niveau:	4HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2084
Opvragingen:	11

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (12 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Arthur Japin

• De droom van de leeuw (2)

  2002

• De grote wereld (2)

  2006

• De klank van sneeuw (1)

  2006

• De Overgave (1)

  2007

• De zwarte met het witte hart (18)

  1997

• Een schitterend gebrek (35)

  2003

Mini-samenvatting
Het verhaal gaat over de 14-jarige Lucia die op een feest verliefd wordt op de 17jarige Giacomo Casanova. Dit gevoel is wederzijds. Casanova moet voor een paar maanden naar Venetië en belooft dat als hij terug is zij zullen trouwen. Maar Lucia is er niet meer. Ze laat het verhaal de ronde doen dat zij zwanger is geworden van één van de knechten en met hem is vertrokken en laat Casanova verward achter. Dit deed zij echter om haar Casanova een goed leven te gunnen. Zij kreeg tijdens zijn afwezigheid de pokken en daardoor kreeg ze een vertekend gezicht. In Italië sta of val je met je uiterlijk en in dit geval val je dus. De carrièrekansen van Casanova zouden weg zijn als Lucia aan zijn zijde zou blijven. Dat is dus de werkelijke reden waarom zij vertrekt. Zij vlucht naar Bologna waar ze inruil voor onderdak en voedsel huishoudster is bij het echtpaar Morandi Manzolini. Het echtpaar hecht veel vertrouwen in de wetenschap en daarom zijn er ook geregeld wetenschappers bij hen over de vloer. Daar is waar Lucia, die voortaan door het leven gaat als Galathée de Pompignac, de Franse wetenschapper Zélide Montmorency ontmoet. Lucia werkt 4 jaar bij haar als secretaresse, tot Zélide overlijdt. Na dat avontuur vertrekt Lucia naar Amsterdam, waar zij in de prostitutie terechtkomt. Daar komt ze ook op de idee om voortaan gesluierd door het leven te gaan. Hierdoor heeft ze ontzettend veel klanten en ze voelt zich eindelijk vrij. Lucia ontmoet later Casanova, genaamd als chevalier de Seingalt, in Amsterdam en kan als Galathée Casanova toch beminnen. Ze zegt dat zij een Lucia kent die overeen komt met zijn verhalen, en zorgt ervoor dat Casanova en Lucia elkaar ontmoeten. Omdat Lucia nooit haar sluier afdoet heeft Casanova niet door dat Galathée en Lucia één en dezelfde persoon zijn. Casanova komt eindelijk te weten waarom Lucia weg is gegaan. Na dit gaat Lucia/Galathée met de enige klant mee die haar ooit zonder sluier heeft gezien, de heer Jamieson, naar Amerika, ondertussen zwanger van Casanova.

De twee recensies die ik heb uitgekozen zijn:
• Geven gaat vóór nemen, Arnold Heumakers, NRC Handelsblad, 3 oktober 2003
• Mooie vondst van Arthur Japin, Ingrid Hoogervorst, De Telegraaf, 3 oktober 2003

Geven gaat voor nemen
1. Uit welke bouwstenen is deze recensie opgebouwd?
Deze recensie is opgebouwd uit de volgende elementen:
• Feitelijke informatie (titel en auteur van het boek, de naam van de uitgever en de prijs van het boek)
• Inhoud en belangrijkste thema’s (minisamenvatting, belangrijkste thema’s waar het verhaal om draait en de interpretatie van de recensent)
• Waardeoordeel (Recensent geeft aan of het boek de moeite waard is of niet, en waarom)
2. Wat is het eindoordeel van de recensent?
De recensent vindt dit boek zeker de moeite waard. In zijn conclusie schrijft hij: “Japin is als schrijver heer en meester over zijn stof en hij doet geen moment zijn best om dat te verbergen. Tot in de stijl, die steeds dienstbaar en welluidend blijft, zijn we getuige van een superieur literair machtsvertoon, zonder dat het aanstoot geeft.”
3. Met welke argumenten ondersteunt hij dit oordeel? Welke literatuuropvattingen gaan er achter schuil?
Ik zal zijn oordeel uit zijn recensie citeren, zo kunt u heel goed zijn interpretatie zien.
“ … doet nu Arthur Japin een poging in zijn nieuwe roman Een schitterend gebrek, een titel die bijna letterlijk is ontleend aan Casanova's memoires. Uit die memoires heeft Japin een kleine, maar niet onbelangrijke episode gelicht en die wordt in de roman opgeblazen tot een zelfstandig verhaal. ”
Hier beschrijft de recensent hoe Arthur Japin een klein deel van een verhaal tot een heel zelfstandig verhaal heeft gemaakt (vernieuwingsargument, vanwege het feit dat hij de eerste schrijver is die deze memoires bekijkt vanuit een ander standpunt, namelijk Lucia (en geen Casanova zoals alle andere schrijvers doen!) ).

“… geeft Japin alle gelegenheid om iets van de kleurrijke wereld van de achttiende eeuw tot leven te wekken. Telkens duikt daarbij de tegenstelling op tussen rede en gevoel, typerend voor de tweede helft van de eeuw, toen temidden van de Verlichting de Romantiek aarzelend de kop opstak.”
Hier beschrijft de recensent de stijl (stilistische argument).

“ Zij werpt het `juk van de verstandelijkheid' af en durft op haar intuïtie te vertrouwen, waarvan zij leert dat het voor het eigen geluk belangrijker is om liefde te geven dan te bezitten.
Dat klinkt als een nogal brave moraal. Maar het knappe is dat Japin er glansrijk in slaagt deze moraal als een verrassende slotsom uit zijn verhaal te laten oprijzen. Daarvoor moet je een vakman zijn, en dat hij dat is bewijst Japin op elke bladzijde. Lucia's zelfinzicht is in zekere zin verbijsterend simpel, maar zijn niet juist de simpelste dingen vaak het moeilijkst? Japin onderstreept deze - evenmin erg ingewikkelde - gedachte door van zijn roman een rijk complex van thema's en motieven te maken, grote en kleine, die met meesterhand aaneen worden gevlochten en zo de uiteindelijke moraal van het boek ondersteunen. ”
Hier beschrijft de recensent een belangrijk thema van het verhaal, intuïtie (moreelargument, lees de uitspraak: Zijn niet juist de simpelste dingen vaak het moeilijkst? Dit kan aansluiten bij jouw ideeën over een boek (of niet natuurlijk). Misschien kun je iets leren van de spreuk “Voor het eigen geluk is belangrijker om liefde geven dan te bezitten.” Dan is het (ook) een inhoudsargument!).
“Eenvoud en complexiteit versterken elkaar, en pas tegen het eind overzie je de vernuftige samenhang van het geheel en zijn delen. “
Hier beschrijft de recensent zijn mening over het einde, het zit structureel gezien helemaal goed (de vernuftige samenhang laat dat duidelijk zien, dus een structurele argument).
“Alleen de aanval op de Hollandse tolerantie (die nog geen `acceptatie' is, zoals Lucia tot haar schade mag ondervinden wanneer een relatie met een jood haar in het spinhuis brengt) lijkt me een beetje modieus. Voor het overige kan ik alleen maar bewondering hebben voor de soepele en elegante manier waarop Japin met deze thematische complexiteit een onderhoudende, spannende en (alsof het niet op kan) ook nog ontroerende roman heeft geschreven, voorzien van een solide plot, snedige dialogen, verrassende wendingen en een onverwachtse ontknoping. ”
Hier beschrijft de recensent voor een deel zijn gevoel (gevoelsargument) en wéér de stijl van schrijven en hoe het verhaal structureel in elkaar zit (stilistische argument en structurele argument). Het enige minpunt vind je in het begin van de passage, over de aanval op de Hollandse tolerantie, dat is hem iets te modieus voor die tijd, dit duidt op een realiteitsargument (het onderdeel van het verhaal komt niet een met de tijd waarin het verhaal zich afspeelt).

Mooie vondst van Arthur Japin
1. Uit welke bouwstenen is deze recensie opgebouwd?
De recensie is opgebouwd uit de volgende elementen:
• Feitelijke informatie : (titel en auteur van het boek, de uitgever en de prijs staan er NIET bij)
• Inhoud en belangrijkste thema’s (minisamenvatting, belangrijkste thema’s waar het verhaal om draait en de interpretatie van de recensent)
• Waardeoordeel (Recensent geeft aan of het boek de moeite waard is of niet, en waarom)
2. Wat is het eindoordeel van de recensent?
De recensent vind dit boek zeker de moeite waard. Dit schreef zij in haar conclusie. De tegenstelling (“desondanks”) duidt op de vorige zin, hierin schreef de recensent dat ze het jammer vond dat Lucia een bedenksel blijft en niet echt loskomt van het papier.
“Desondanks biedt ´Een schitterend gebrek´ genoeg spanning en vermaak om de aandacht van de lezer het gehele boek door vast te houden.”
3. Met welke argumenten ondersteunt zij dit oordeel? Welke literatuuropvattingen gaan erachter schuil?
Ik zal haar oordeel uit haar recensie citeren, zo kunt u heel goed haar interpretatie zien.
“De vondst van Japin is een verrassend detail dat Casanova in deze memoires over Lucia onthult. Als hij jaren later door Holland reist onder de naam Seingalt treft hij zijn vroegere liefje aan in een Amsterdams bordeel. Een schokkende ontmoeting; het eens zo mooie meisje is nu ´niet alleen ronduit lelijk geworden, maar weerzinwekkend´.
Rondom dit intrigerende gegeven bouwde Japin ´Een schitterend gebrek´, waarbij hij als uitgangspunt het dramatische weerzien van de beide gelieven in Amsterdam koos, maar nu beschreven vanuit de vrouw, een chique Amsterdamse prostituee.”
Hier beschrijft de recensent een “verrassend detail” van het verhaal, dus hoe Arthur Japin rond dit “intrigerende gegeven” (het weerzien van twee oude geliefden) een verhaal bouwde, maar dan beschreven vanuit de vrouw (vernieuwingsargument, de vondst van Arthur Japin is “verrassend” dus vernieuwend. Ook de woorden “maar nu” laten zien dat normaal dit verhaal vanuit de mán is beschreven, in Een schitterend gebrek is dat niet zo.).

“Een nogal onwaarschijnlijk verhaal, daar een man als Casanova het meisje zélf verstoten zou hebben, indien ze zijn ambitie in de weg stond. Het maakt niet uit. Japin maakte van Lucia een krachtige, intelligente persoonlijkheid, die haar gebrek in positieve zin weet om te buigen. ”
Hier beschrijft de recensent dat het eigenlijk onwaarschijnlijk is dat een man als die Casanova een meisje zelf “gedumpt” zou hebben, als ze zijn carrièrekansen in de weg stond, maar Arthur Japin maakte er weer iets moois van (dit gaat dus over de manier van schrijven, hoe hij haar neerzet in het verhaal, stilistische argument dus).

“Dit erotische kat-en-muisspel met als inzet de versluiering van de ware ik vormt ook de basis van de verleidingskunst van Casanova. Zonder te weten wie er achter de verleidelijke, gesluierde vrouw schuilgaat, stelt hij alles in het werk om haar te veroveren. Er ontspint zich een geraffineerd liefdesspel, alleen dit keer is het de vrouw die de touwtjes in handen heeft.
Het thema van de ander veroveren door je ware identiteit achter te houden, verwerkt Japin uiterst kundig in zijn fictieve levensverhaal van Lucia uit Pasiano” ... “Ze wordt geen personage van vlees en bloed, zijn Lucia blijft een bedenksel en komt niet echt los van het papier . ”
Hier beschrijft de recensent hoe het verhaal zich ontwikkelt (tot een “geraffineerd liefdesspel”, structurele argument) en hoe kundig Arthur Japin het thema (van de ander veroveren door je ware identiteit achter te houden) verwerkt in zijn fictieve levensverhaal van Lucia (structurele en stilistische argument). Verder zou je kunnen zeggen dat er weer een vernieuwingsargument is, namelijk “alleen dit keer is het de vrouw die de touwtjes in handen heeft”. Normaal is het de man, dus dit is weer erg vernieuwend.

4. Welke recensie vind jij het overtuigendst?
Ik vind de eerste recensie (van Arnold Heumakers) het overtuigendst, omdat je daar de meeste oordelen vindt, hij beargumenteert ze ook goed vind ik (bijvoorbeeld door delen uit het verhaal te citeren).

5. In hoeverre stemt jouw oordeel overeen met of wijkt het af van de recensies?
Mijn oordeel komt redelijk goed overeen met beide recensies. In beide recensies staan delen waar ik het volkomen mee eens ben. In de eerste recensie staat:
“… geeft Japin alle gelegenheid om iets van de kleurrijke wereld van de achttiende eeuw tot leven te wekken. Telkens duikt daarbij de tegenstelling op tussen rede en gevoel, typerend voor de tweede helft van de eeuw, toen temidden van de Verlichting de Romantiek aarzelend de kop opstak.” Ik kon me heel goed voorstellen hoe het er in die tijd zou hebben uitgezien. Japin verraadt niet teveel van het uiterlijk zodat je zelf ook nog je eigen beleving kunt houden.
Verder staat er: “Eenvoud en complexiteit versterken elkaar, en pas tegen het eind overzie je de vernuftige samenhang van het geheel en zijn delen.” Ik was het hiermee eens, het verhaal is namelijk best “romantisch” geschreven (niet de simpelste vorm van lezen dus, je moet er trouwens van houden) en soms kon ik het verhaal niet even goed volgen. Aan het eind van het boek werd alles duidelijk, de verhaallijn en hoe alles in elkaar zat.
In de tweede recensie stond het volgende:
“Een nogal onwaarschijnlijk verhaal, daar een man als Casanova het meisje zélf verstoten zou hebben, indien ze zijn ambitie in de weg stond. Het maakt niet uit. Japin maakte van Lucia een krachtige, intelligente persoonlijkheid, die haar gebrek in positieve zin weet om te buigen. ” Ik had geen idee dat dit verhaal een onderdeel is van de memoires van Casanova, ik zag dit als een zelfstandig verhaal, wat ook de bedoeling was van Japin en dat is hem goed gelukt. Een groter compliment kun je als schrijver niet krijgen!
Waar ik het níet mee eens was, was dat de recensent schreef: “Ze wordt geen personage van vlees en bloed, zijn Lucia blijft een bedenksel en komt niet echt los van het papier .”
Ik vond Lucia wel degelijk een echt personage, in het verhaal staat ze, ze is getekend door het leven en ze heeft er een hoop van geleerd. Ik zie haar wel paraderen over de Amsterdamse Wallen van toen.