Boekverslag Jay Mclnerney

Geschreven door:	ilona (5 vwo)
Datum ingestuurd:	28 november 2004
Taal:
Woorden:	4.750
Bekeken:	15492 keer (62 deze maand)
Waardering:	Currently 4.11/5 1 2 3 4 5 4.1/5 (93 stemmen)
Deel op:

Titel:	Bright lights, big city
Auteur:	Jay Mclnerney
Jaar van uitgave:	1984
Aantal pagina's:	182
Moeilijkheidsgraad:	bovenbouw havo/vwo
Verfilmd als:	Bright Lights, Big City (1988)

Auteur:	Jay Mclnerney
Geboren:	13 januari 1955
Populaire titels:	1984Bright lights, big city (7) 1989Story of my life (4) 1986Ransom (0)

1. Bright lights, big city
2. Bright lights, big city
3. Bright lights, big city
4. Bright lights, big city
5. Bright lights, big city
6. Bright lights, big city
7. Bright lights, big city

• 
  Door henk (4 havo) op 12-04-2011
  geweldig
• 
  Door Tijs op 12-04-2008
  Knappe uiteenschrijving van Bright Lights, Big City! Je hebt me voortreffelijk geholpen met werk van Engels! Doe zo voort!

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Titelverklaring

Ik heb de roman Bright Lights, Big city gelezen voor het leesdossier Engels. De titel beschrijft de grote stad van Amerika, New York, waar het verhaal zich hoofdzakelijk afspeelt. De hoofdpersoon gaat ‘s nachts vaak uit in bars en discotheken, daar zijn natuurlijk veel discolampen, in heel New York is veel verlichting. Maar aan het eind van het verhaal wordt de titel echt duidelijk. De hoofdpersoon draagt vaak een zonnebril. Hij ruikt ‘s ochtends, na de avond dat hij Amanda zag, de geur van het versgebakken brood, maar heeft er eigenlijk geen geld voor. Coach vraagt aan de man die dit bezorgd aan de winkel of hij een stuk brood wil ruilen voor zijn zonnebril. Op het moment dat hij zijn zonnebril afdoet ziet hij alles weer helder, en beslist een nieuw leven te gaan beginnen en het donkere verleden achter zich te laten.

1. De hoofdpersoon en zijn problemen.

De hoofdpersoon heeft geen naam. Hij wordt door zijn vriend Coach genoemd, dus zal ik in dit verslag deze naam gebruiken voor hem.
Coach leefde nogal op zichzelf en was een egoïst. Hij was een bedrieger in het sociale leven. Hij verzon bijvoorbeeld spannende dingen over het beroemde magazine waar hij werkte of over (de dood) van zijn vrouw, om hem aanzienlijker te maken. Hij wilde graag tot een groep behoren en hij wilde bij de fictie afdeling werken van het magazine. Hij voelde zichzelf soms heel wat, maar kon niet eens voor zichzelf zorgen.
Hij hield helemaal niet van clubs. Dat was te zien aan zijn onvermijdelijke teleurstelling als er geen eenzame vrouwen waren. Dit laat over zichzelf ook zien dat hij eenzaam was. Als hij thuis kwam van zijn werk, hoopte hij dat Amanda er weer gewoon zou zijn.

De hoofdpersoon had meerdere problemen. Deze zijn allemaal gevolgen van elkaar. Het is een emotioneel slachtoffer in een heet bad van seks, zonde en lusteloosheid. Zijn ziel was in de war gebracht.
Het begon allemaal 2 jaar geleden. Zijn grote liefde, Amanda White, had hem verlaten. Zij moest voor een fotosessie naar Parijs, als model. Ze had gebeld vanuit Parijs dat ze daar bleef. Haar carrière had de overhand genomen op hun leven samen. Bovendien was ze inderdaad met een andere man, een fotograaf. Niemand vertelde hij dat zijn vrouw hem had verlaten en hoe hij zich daaronder voelde. ‘She is fine’ zei hij, als op het werk naar haar werd gevraagd. Hij praat met niemand over zijn verdriet of problemen.
Een jaar geleden was hij ook nog eens zijn moeder verloren. Zij was gestorven aan kanker. Ook dit bleek later grote impact op hem te hebben gehad.

Hij wil laten overkomen dat hij belangrijk werk doet, maar in zijn hart weet hij dat het niets voorstelt en dat iedereen het zou kunnen doen. Zijn werk hield in: spelling en feiten controleren van artikelen voor een belangrijk magazine in New York.
"Nothing seems to be what you want to do until you consider writing. Suffering is supposed tot be the raw stuff of art." Dit citaat heb ik erbij uitgekozen omdat het goed laat zien hoe de situatie was. Tenslotte wilde hij eigenlijk schrijver in fictie worden, maar deze droom kwam niet uit.

Hij raakte aan de drugs en alcohol verslaafd. Bijna elke avond was hij stoned en dronken in de bar of op een feest. Doordat hij zijn geld aan deze verslaving besteedde, kocht hij minder eten. "The drugs make you feel the music and the music makes you want to do more drugs." Het citaat laat duidelijk zien dat dit het geval was van Coach. Om je zorgen weg te stoppen en je lekker te voelen ging hij steeds meer gebruiken. Elke ochtend stond hij op met hoofdpijn of misselijkheid. Een keer sliep hij door de wekker heen, en belde z’n collega Mag hem wakker om naar zijn werk te komen. Het werk was het enige wat hij overhad.

Op een gegeven moment moest hij een artikel over frankrijk controleren. Aangezien zijn vrouw daar zou zitten, wilde hij liever niet aan dit land herinnerd worden. Hij hield zich niet aan de procedure. Hierdoor werd zijn franse stuk voor het magazine een zooi. Hij had er weinig tijd voor gekregen, en het was de volgende dag al te laat om het te veranderen. Doordat dit artikel zo waardeloos was, werd hij ontslagen door Clara.

Eigenlijk had deze hoofdpersoon al problemen in zijn jeugd. Als kind werd hij al tekort gedaan. Door zijn vaders baan moest hij elke keer verhuizen. Elke keer dus naar een nieuwe school; elke keer weer een “nieuw kind”. Tot de universiteit, want dan is iedereen onbekend voor elkaar.

“Growing up meant admitting you couldn’t have everything.” Dit citaat vond ik een mooi citaat, omat het over het algemeen laat zien dat opgroeien niet altijd even geweldig is. Je komt altijd wel problemen tegen en er ontstaan wensen maar deze zijn niet altijd bereikbaar. Voor Coach betekent dit dat hij de feiten onder ogen moet komen en accepteren dat hij niet alles kan hebben en worden wat hij wil.

Andere problemen die hij in zijn leven tegen komt zijn problemen van anderen.
Er hangt overal op straat een affiche over een vermist meisje. Dit komt meerdere keren terug in het verhaal.

Ook een baby wat nog niet was geboren, maar in de buik zat van een vrouw die in coma lag. Ook dit komt meerdere malen terug. In een droom praat hij met deze baby, en zegt de baby dat hij er niet uit wil. Dit laat een vorm zien van egoïsme. De baby voelt zich wel goed daar, dat de rest zich druk maakt om zijn leven boeit de baby niet. Dit kan je vergelijken met de hoofdpersoon, want die reageert ook niet op mensen die bezorgt over hem zijn, zoals zijn broertje, vader en Mag.

Of wanneer Coach drugs koopt van een 13-jarig jongetje, laat zien dat drugs een groot probleem was in Amerika rond de jaren '80. En waar goed geld mee te verdienen viel.

Toen hij ging eten met Mag vertelde zij haar problemen. Ze was gescheiden en ze had een zoon die ze al een jaar niet had gezien, sinds de zomervakantie. Ze kon ook niet meer fulltime moeder zijn, want ze was manisch depressief.

Typisch was een akkefietje in de tram, onderweg naar zijn werk. Er was een man die zomaar op de schoot van een oude man ging zitten. Iedereen keek er naar, maar niemand die wat deed, terwijl die vrouw om hulp vroeg. Dit laat het probleem zien van isolatie van de individuen, geen hulp bieden aan je medemens.

2. Personages.

De hoofdpersoon maakt zeker een ontwikkeling in dit verhaal.
De hoofdpersoon heeft geen naam, maar wordt door zijn vriend Coach genoemd. Het is een antiheld in een antizoektocht in de jungle van het moderne grote stadsleven. Hij komt oorspronkelijk uit Kansas City, maar is met Amanda verhuisd naar New York. Hier hoopte hij zijn droom waar te maken, succesvolle schrijver in fictie worden. Als je naar de flashbacks kijkt over het leven van hem en Amanda, leidde hij een totaal ander leven voordat zij hem verliet. Samen in een appartementje, geld om de krant 's ochtends te kopen en een lekker croissantje of samen uit eten. De mensen kenden hem.
Nadat Amanda hem had verlaten veranderde hij. Hij voelde zich verraden, gekwetst en alleen en verloor al snel zijn controle over het leven. Er ontstond een obsessie voor Amanda. Vroeger ging hij nog wel eens met een boek naar de bar, omdat hij het thuis te stil vond. Hij was in de buurt niet bekend of populair in de bar. Later ging hij zijn geld aan drugs en alcohol besteden, ook een keer aan gokken. Wanneer hij weer dronken was, haalde hij een keer een grapje uit met Tad. Ze gingen het dier, een fret, die hij op straat had gekocht, vrijlaten in het kantoor van Clara. Clara was zijn baas die hem die dag had ontslagen. De fret beet hem in zijn hand toen de fret de koffer uit mocht. Daarna ontsnapte het dier onder Alex door. Alex was een andere collega die ook dronken binnenkwam en neer viel. De volgende ochtend blijkt dat Coach er spijt van had en zich zorgen maakt om Alex. Het was niet zijn bedoeling, dat laat zien dat hij zich ook laat veranderen door anderen.
Alleen via Tad werd hij voorgesteld aan personen. Aan deze personen vertelde hij soms dingen die helemaal niet waar zijn, maar hierdoor wilde hij aanzienlijker lijken. Hij bedacht zich toen dat hij helemaal niet zo was.
Eigenlijk ontwikkelt de hoofdpersoon pas echt toen hij Amanda tegenkwam in de bar. Hij had met zijn broertje thuis gesnoven, hij was behoorlijk high. Zelf ging hij naar een feest met Tad. Bleek dat Amanda er ook was, en zij kwam hun doodgewoon begroeten. Ze vroeg hoe alles ging. Na deze vraag kreeg Coach een lachkick wat leek op een epileptische aanval. Amanda was alweer weg toen hij weer bij kwam. De opgekropte gevoelens van boosheid en wraak over Amanda kwamen naar buiten. Coach zei dat Tad en Amanda wel bij elkaar pasten en belde in zijn dronken bui Vicky op. Vicky is een meisje die hij had ontmoet in een bar en die ene avond niet gebruikt had. Hij vertelde Vicky door de telefoon dat zijn moeder een jaar geleden was overleden. En dat hij een vrouw had maar die deed er nu niet meer toe. Maar dat wilde hij Vicky even vertellen. Iets wat hij in 2 jaar tijd niet had gedaan. Hij besefte dat hij door de obsessie voor Amanda de banden had gebroken met zijn broer en vader, en zag in dat hij fout zat. Laatste regel in het boek laat zien dat hij opnieuw wil beginnen, een nieuw leven weer langzaam opbouwen. "You will have to go slowly. You will have to learn everything all over again."
Megan ook wel Mag genoemd werkt ook op Department of Factual Verification. Deze personage sprak mij erg aan, omdat ze een hele behulpzame en zorgzame vrouw is. Ze vindt eerlijkheid erg belangrijk, ze heeft een goed verstand. Ze is een lieve collega. Op het begin is ze erg op de achtergrond en lijkt ze een gewoon bijfiguur in het boek, maar het is een belangrijk persoon voor Coach. Mag belde hem bijvoorbeeld wakker, toen hij door z'n wekker had geslapen. Anders zou hij namelijk ontslagen kunnen worden door Clara. Bij Mag kan hij alles kwijt. Dan slaat ze een arm om zijn schouder “alles komt goed”. Wanneer hij voor haar een broodje zou halen of lunchafspraak had en dat vergeten was, bleek ze heel vergevingsgezind. Het maakte niet uit, zei ze dan.

Nadat hij ontslagen was zouden ze als collega's samen gaan avondeten bij haar thuis. Mag woonde in dezelfde buurt waar hij met Amanda zijn 1e appartement had. Megan vertelde voor het eerst over haar zoon, die ze al een jaar niet had gezien, laatste keer was in de zomervakantie. Ze kan ook niet meer fulltime moeder zijn, want ze is manisch depressief waarvoor ze 4 pillen per dag slikt. Megan leert hem koken. Ze is bezorgd over hem en gelooft in zijn schrijfwerk. Weer is hij dronken, van de heerlijke wijn. Toen bleek dat ze nog best aantrekkelijk was en hij probeerde haar te zoenen. Maar Megan wijst hem af. Volgende dag wordt hij wakker op haar bank, en zij is al naar haar werk. Hierna komt zij ook niet meer voor in het verhaal.

Tad Allagash is een vriend van Coach die ook veel drugs gebruikt. Hij is de persoon die de hoofdpersoon een naam geeft. Hij heeft maar één missie in zijn leven; meer lol hebben dan wie dan ook in New York City. Hij is niet een persoon die vraagt hoe het met je gaat, of wacht ook niet op antwoord als hij iets vraagt. Soms vond de hoofdpersoon dat wel fijn, ook zijn peptalk. Tad lijkt veel rijke vrienden te hebben. Hij vroeg aan Coach regelmatig of hij hem wilde vergezellen s' avonds.

Clara Tillinghast ook wel The Clinger genoemd, is Coach z'n bazin bij Department of Factual Verification, oftewel bij het departement van feitelijke controle. Ze lijkt op een 4e graad tiran, ze lijkt hem te haten. "Haar hart is al een 12 minuten ei, ongevoelig dus met een geheugen als een stalen muizenval" wordt ze beschreven.

Michael is het broertje van de hoofdpersoon. Hij is een jaar jonger, maar gedraagt zich veel ouder. Hij had al enkele keren gebeld naar Coach, hij was bezorgd, maar pas op het eind van het verhaal komt hij echt in beeld en helpt zijn broer. Hij heeft de overhand op zijn oudere broer.

Amanda White is zijn ex-vrouw. Zij heeft Coach gedumpt voor een fotograaf. Ze is fotomodel en verschijnt daardoor meerdere malen in een tijdschrift of in de krant. Ze lijkt in de flashbacks een dood gewone vrouw, maar in de bar komt ze verwaand over. Ze doet daar alsof er niets is gebeurd.

Vicky is een meisje dat hij ontmoet in de bar, waar ze een boek leest, net als de hoofdpersoon vroeger deed. Hij is onder de indruk van haar, en gebruikt die avond geen drugs. Ze zoenen alleen. Op het eind van het verhaal belt Coach haar midden in de nacht op, maar ze blijft wel naar hem luisteren. Dit vertelt over haar dat ze een meelevend persoon is.

Daarnaast zijn er nog veel meer personages die voorbij komen, maar die komen te kort voor in het verhaal en daardoor een te vlak karakter om te beschrijven.

3. Thema

Ik denk dat het thema drugs en egoïsme in de jaren '80 van Amerika is. Daarbij is de achterliggende gedachten dat je de feiten moet accepteren in je leven en ze niet verstoppen.

4. De stijl van de schrijver

Bright Lights, Big city is geschreven door Jay McInerney. Jay McInerney heeft een bijzonder goede schrijfstijl die mij zeker aansprak. Onder het lezen vielen mij verschillende dingen op aan de bijzonder goede schrijfstijl wat mij aansprak. Het was niet te moeilijk en soms zelfs grappig verteld. Het is geschreven in de 2e persoon, 'you'. In deze persoonsvorm heb ik nooit eerder een boek gelezen, het was eerst heel vreemd, maar later werd het door deze manier van vertellen interessant. Je kon je er goed in verplaatsen en ik zag ook echt beelden voor me als ik het verhaal las.

Het begint met de zin 'You are not the kind of guy who would be at a place like this at this time of the morning.' Dit gooit je eigenlijk gelijk in het verhaal en laat je zien hoe de hoofdpersoon is, door welke ogen je dit verhaal moet lezen.
Er kwamen af en toe Italiaans, Latijnse en Franse woorden tussendoor. Et cetera of cursief gedrukte woorden zoals avec hair sans tatoo. Dit gaat over een meisje in de discotheek die een kaal geschoren hoofd heeft en een tatoo, daar moet hij eerst vanaf zien te komen. Soms worden woorden of delen van woorden ook cursief gedrukt, door extra nadruk erop te leggen. Bijvoorbeeld unthinkable.
Hoe de man zich voelt wordt vergeleken met de alledaagse dingen. Hij is bijvoorbeeld angstig, vergeleken met je eerste schooldag. Later wordt duidelijk dat hij een eerste schooldag meerdere keren heeft meegemaakt, vandaar dat ik dit aantoon dat er ook vooruitwijzingen waren wat eerst niet belangrijk leek, maar een belangrijke gebeurtenis voor de hoofdpersoon was.
Er wordt gespeeld met de woorden. Bedenk woorden die in je opkomen, beginnend met dezelfde letter. Dit doet de hoofdpersoon een keer met een meisje, Elaine, die hij in de bar had ontmoet. Bedenk ‘M’ woorden zoals Mettalic and Masculine, dat zijn woorden die bij Elaine passen.

Er worden flashbacks gegeven over Amanda. Haar jeugd, hun eerste ontmoeting, haar modeltijd, hun eerste appartement.

Ergens midden in het verhaal begint een hele beschrijving over een eiland, beginnend met ‘I think of…’. Dit stukje verhaal wordt beëindigd met een woord, wat zo duidelijk is: ‘escape.’ Dit woord brengt betekenis aan de vertelling wat daarvoor is beschreven. Je zit op een eiland, figuurlijk gezien zit je op een eiland geïsoleerd met jezelf als het middelpunt, en wilt hier vanaf. Ontsnappen aan je ego, en terug naar hoe het eerst was, met je omgeving samenleven.

Bright Lights, Big City eindigt met de zin ' you will have to learn everything all over again.' Als je deze zin vergelijkt met de eerste zin van het boek, dan past het goed bij elkaar. Want hij wilde dat niet, en heeft dat nu ingezien en zal een nieuw leven beginnen. De schrijver heeft dit heel pakkend omgeschreven. Met simpele woorden, maar tegelijk een diepere betekenis.

5. Mening

Ik had eerst een boek uit de bibliotheek gehaald van een hoger niveau, aangezien ik hier niet doorheen kwam koos ik Bright Lights Big City. De titel sprak me wel aan, en de dikte van het boekje ook. In de 2 dagen dat ik ziek thuis was heb ik de roman gelezen. Ik kwam erg makkelijk door het verhaal heen.
Wanneer het over het nachtleven ging en zijn verhaalstukken over Amanda vond ik het leuk om te lezen, omdat ik zelf nu ook in een leeftijd zit van veel uitgaan. Liefde is een onderwerp wat mij altijd wel aanspreekt. Drugs is een tegenwoordig ook een belangrijk probleem in Nederland, waardoor het verhaal dan ook meer voor je spreekt. Maar wanneer het uitgebreid ging over zijn werk, werd het wat saaier. Het kantoor werk wat hij deed lijkt mij niets om te doen, en het was niet bijzonder indrukwekkend om te lezen, een gewone baan met collega's.
Er zat niet veel spanning in het verhaal of een verrassende wending. Dat is jammer. Maar over het algemeen was het dus een goed boek. Je kan je goed inleven en er komen verschillende bijfiguren voorbij wat leuk was. Het einde is zoals in vele Amerikaanse romans en films, maar hierdoor niet minder mooi, want het blijft een goed einde.
Je leert er iets van in de zin dat je ziet en beleeft hoe het leven was in de jaren '80 van Amerika. De dieperliggende gedachte vond ik mooi aan het boek. Het leven brengt veel verleidingen, maar de feiten moet je onder ogen zien. Verstop niet je menselijke gevoelens en emoties, maar koester deze voor het te laat is. Dit is voor enkele personen tot de dag van vandaag nog steeds een goede boodschap, inclusief voor mezelf.

6. Onderwerp en thema.

Er worden in dit verhaal verschillende onderwerpen behandeld.
Gebroken liefde. Iedereen heeft wel eens een liefde verloren of is gedumpt. Dat is nooit een fijn gevoel en daar hou je veel verdriet aan over. Ook in dit verhaal wordt de liefde verbroken tussen Amanda en Coach. De gevolgen hiervan zijn erg sterk te zien in het verhaal, zoals het egoïsme wat ontstaat, het gebruik van drugs en alcohol, de liefde opzoeken.
Drugs, alcohol en uitgaan in combinatie. "The drugs make you feel the music and the music makes you want to do more drugs." Dit is een citaat uit de roman, wat laat zien dat wanneer je drugs gebruikt je je geweldig voelt, maar dan dus nog meer ervan wil gebruiken.
Dit zie je tegenwoordig vaak genoeg in Nederland al bij jongeren. Vaak genoeg gaat dit niet goed. Ook in dit verhaal wordt de hoofdpersoon er ziek van en staat met hoofdpijn, misselijkheid op. Of je doet onder invloed dingen die je normaal niet zou doen. Bovendien kost het nog veel geld ook. Ik weet dat drugs en alcohol, vooral in combinatie, erg slecht voor je is, zelfs gevaarlijk. Onder het uitgaan zie je vaak genoeg dat jongens meisjes proberen te versieren. Ook Coach is op zoek naar een geschikt meisje om te versieren en heeft er soms ook seks mee op het toilet.
Egoïsme. Dit was vooral in de jaren '80 een verkeerde eigenschap en dus ook van Coach in dit verhaal. Je zelfzucht is zo belangrijk dat je je eigen ik tot het middelpunt van je leven maakt. Je isoleert je van je omgeving.

7. Jay McInerney

De schrijver is geboren in Hartford, Connecticut, in 1955. Voor de kost werkte hij s'nachts in een drank winkel in New York. In 1984 bracht hij een roman uit waar hij rijk en beroemd mee werd. Deze roman 'Bright Lights, Big City' bracht een nieuwe trend in stand, in de moderne Amerikaanse fictie. Yuppie fictie, Coke fictie ook wel genoemd 'Dirty Realism'. De schrijfstijl en verhaalsignalen keren terug naar de Amerikaanse traditie van openheid, oprecht en stevig Amerikaanse literatuur. Hij laat de geest zien van de jaren '80 in Amerika overheerst door de verschijnselen als egoïsme en cynisme. Door een critici werd Jay McInerney de leider van de bende genoemd. Hij stopte met werken in de drank winkel en werd full time schrijver. Zijn 2e roman 'Ransom' kwam uit in 1985. Daarna 'Story of my life' in 1988. Deze leek voor een groot deel op zijn eerste roman 'Bright Lights, Big city'. Hij heeft veel literaire kritiek gehad op zijn boeken, maar toch bleven zijn boeken massaal verkocht en gelezen door een publiek van vooral jonge lezers. Anno 1997 zijn er van 'Bright Lights, Big City' wereldwijd overdonderend veel exemplaren, meer dan vijf miljoen, verkocht en wordt de roman beschouwd als hét Amerikaanse debuut van de jaren tachtig.

Vroeger was hij ook vaak uitgegaan, als er een nieuwe club werd geopend was hij erbij. Hij is nog steeds geïnteresseerd in plezier, maar het uitgaan is nu geen stuwende macht meer. Tegenwoordig woont hij in Nashville met zijn 3e vrouw en een tweeling.

Jay McInerney leefde dus in de periode die hij omschrijft, de jaren '80. Aangezien hij in een drankwinkel eerst werkte, zal hij vaak genoeg mensen hebben gezien die verslaafd waren. Ergens zal het verhaal over zichzelf gaan, dat hij altijd al schrijver in fictie wilde worden. Dat is ook de droom van deze hoofdpersoon. Er blijkt dat hij ook vaak in nachtclubs verscheen. Niet zo vaak als Coach maar wel meer dan de gemiddelde persoon. Jay McInerney heeft me laten inzien dat je je gevoelens onder ogen moet zien en er iets mee moet doen. Drugs gebruiken om dit te verbergen is geen oplossing, dat zie ik ook in. Neem het leven niet over van een ander, maar heb je eigen leven samen met anderen gedeeld. Eigenlijk weet je dit ergens al, maar word je er via een boek weer opgewezen. Het boek heeft me dus niet veel nieuws geleerd over het onderwerp of thema.

Amerika in de jaren '80.

De jaren '80, de jaren van egoïsme, ik ik en nog eens ik. Het startte allemaal onschuldig met verschijnselen als joggen, de fitness rage en lange afstanden rennen. Het geven om en aanbidding van je eigen lichaam werd snel een excuus voor mensen om zichzelf op te sluiten in hun privé leven. De verspreiding van de ziekte aids moedigde jonge mensen aan om het te ontwijken, en zelfs wantrouwen van het direct menselijk contact. Dit gaf vele het resultaat zich te hebben geïsoleerd op een eiland van hun eigen ego.
Deze trend naar grote individualisme was versterkt en bekrachtigd door de president van de jaren '80, conservatief liberaal. Hij introduceerde vrij initiatief, lagere belastingen, binnendringen van sociale programma's en vooral minder staatbemoeienis. Individueel was je ontmoedigd om te vertrouwen op je eigen bronnen en verantwoordelijk voor je eigen leven en gezondheid. In praktijk betekende dit dat meer Amerikanen van voor deze eeuw de armoede grens groter werd en enkele mensen echt gelukkig waren.
Sommige werden ongelofelijk rijk, 'yuppies' genoemd. Zo yuppie had een penthouse in Manhattan, reed in een Europese sportwagen, droeg merkkleding en nuttigde veel cocaïne. Echter, achter deze schijnbare vertoning doemde er een afgrond van spirituele leegte en cynisme op. Hierdoor werd de hele generatie 'de nieuwe verloren generatie' genoemd.
Veel yuppies van Wall Street gingen schrijven, vooral over het smerige aan hun leven. Veel boeken van deze jonge stedelijke schrijvers werden het beste verkocht. De boeken stonden bekend als 'levensstijl fictie van de jaren '80'. Het maakte niet veel uit of je echt kon schrijven. Snel genoeg hoorde je bij de bende.

Bron: Bright Lights, Big City.

8. Vrijheid, gelijkheid, en het streven naar geluk?

Vrijheid dat vergelijk ik zeker met Amerika. Bij de liberale regering is er weinig staatsbemoeienis. Zoals hierboven staat beschreven ben je aangewezen op jezelf. Maar hierdoor ontstond nog meer individualisme in Amerika vanaf de jaren '80. Ieder streeft voor zichzelf naar geluk. Je hielp andere in nood niet, te zien aan akkefietje in de tram, als je zelf maar gelukkig was. Ook te zien aan de keuze van Amanda om hem te verlaten. Ze koos voor haar eigen geluk en bracht daar een ander mee in de problemen. Voor de een is geluk dus een bereikbaar doel, maar dat kan ook zo weer in duigen vallen. Bijvoorbeeld Amanda die haar geluk gevonden leek te hebben, gelukkig met een fotograaf, veel geld verdienen met het modelleven, maar uiteindelijk bleek haar verloofde een mannelijke hoer te zijn.
Gelijkheid zie ik als een holle frase. Tegenwoordig zie je verschillende rassen wonen in Amerika en er is hier een groot onderscheid tussen. Al te zien aan de woonomgeving, omgang en een groot arm-rijk verschil. In dit verhaal zag je ook dat de dealers erg rijk waren, limousine hadden, grote feesten gaven in hun penthouse en een ander leefde in een normaal flatje en had geen geld om brood te kopen zoals de hoofdpersoon.

9. Recensies.

Een schitterend, magnifiek debuut van Jay McInerney is dit boek! Dit boek is precies dat waar het voor wordt aangezien: een hedendaagse, jaren tachtig versie van F. Scott Fitzgeralds’ The Great Gatsby of J. D. Salinger’s The Catcher in the Rye. Een perfecte blik op een zielloze maatschappij. Ontroerend en ontluisterend, verteld dit boek het verhaal van een naamloze hoofdpersoon, die als een al even naamloze figuur ronddoolt in een verloren maatschappij, die in al zijn glimmende, schrijnende oppervlakkigheid nog slechts een schim is van wat het eens was. De geweldige, zeer humoristisch en vooral erg eenvoudig en doeltreffend beschreven blik op het summum van oppervlakkigheid, het nachtelijk New York met al zijn gemiste kansen gevat in een leeg omhulsel, is perfect. Meer nog dan in American Psycho, het overbekende werk van tijd- en stijlgenoot Brett Easton Ellis, is hier naast het cynische en satirische, ook nog de nodige aandacht voor het ontroerende. Bright Lights, Big City was een van de eerste boeken waar ik bewust eens voor ging zitten, en het is in al die jaren een van mijn absolute lievelingsboeken gebleven. Magnifiek, ontluisterend en toch teder: Bright Lights, Big City is een boek om van te houden.
Geschreven door Seraphim

De recensent heeft het verhaal mooi omschreven. Het is duidelijk een hedendaagse, jaren '80 versie, maar om het nou ontroerend en ontluisterend te noemen vind ik teveel eer. Juist omdat het zo oppervlakkig is. Ik zou het niet onder een van me lievelingsboeken benoemen, want daarvoor heeft het te weinig indruk op me gemaakt.

Heb quasi niets toe te voegen aan de prachtige recensie van Seraphim. Een diep ontroerend boek over iemand die op zoek gaat naar "de belangrijke dingen des levens" (wat die ook moge zijn) en niets, maar dan ook niets weet te vinden. Zijn boekenkast thuis is prachtig gevuld, maar wanneer hij de buitenwereld betreedt gaat het grondig mis. De conversaties blijven pijnlijk leeg ("staat dit nummer ook op "London Calling" van The Clash?"). De ware kracht van het boek zit in het voorlaatste hoofdstuk wanneer er een flashback is naar de stervende moeder van het hoofdpersonage. Dit zou makkelijk klef kunnen overkomen, maar het komt ik-weet-niet-hoe menselijk over na de leeghoofdigheid van het uitgaansleven.
Zachary Glass

Ik ben het met deze recensent eens dat er een krachtig stuk in het voorlaatste hoofdstuk zit. Vooral, zoals gezegd, na de leeghoofdigheid van het uitgaansleven, maakt de flashback aan het sterfbed van zijn moeder een medelevende indruk. Hier leerde zoon en moeder elkaar beter kennen, door te vragen wat ze altijd al wilde weten. Hoe hij was toen hij nog klein was, veel moeilijker dan zijn broertjes. En zijn moeder vroeg zich af of mannen echt van seks houden en met wie hij het allemaal had gedaan en hoe dat was. Je moet je niet schamen.
Persoonlijk vond ik dit ook een mooi deel van het verhaal, omdat je ziet dat hij ook gevoelens heeft, het uiteraard zwaar vindt dat zijn moeder is gestorven en dit gesprek hem waarschijnlijk nog goed bijstaat. Maar verder heeft het boek me niet diep ontroerd, zoals wel bij deze recensent het geval was.

Bron: http://www.boekenforum.be/reviews/showreviews.php?bookid=22