Boekverslag Amelie Nothomb

Info over dit verslag

Geschreven door:	MW
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	711
Opvragingen:	4

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (13 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Amelie Nothomb

• AnteChrista (3)

  2003

• Cosmetique de l'ennemi / Cosmetica van de vijand (2)

  2001

• Les catilinaires (1)

  1995

• Mercure / De spiegel van Mercurius (5)

  1998

• Metaphysiques des Tubes / Gods ingewanden (1)

  2002

• Peplum (1)

  1996

• Robert des noms propres (2)

  2002

• Stupeur et tremblements / Met angst en beven (8)

  1999

De schrijfster is Amelie Nothomb,
Ze is Belgisch, maar komt oorspronkelijk uit Oost-Azië. Ze werd in 1967 geboren te Kobe, Japan. Als dochter van een diplomaat heeft ze in verschillende landen gewoond. Ze is eerst in Parijs terecht gekomen eer ze op haar 17e naar Brussel kwam. In haar boeken komen vaak thema’s voor die te maken hebben met de Oosterse achtergrond van Amélie. Haar boeken zijn geregeld een groot succes.

Datum van uitgave/genre: Het boek is uit 1996, en is een sciencefiction boek.

Personages: De enige twee personages waar men überhaupt de “naam” nog van noemt zijn A.N. en Celcius. Het is dat op de achterkant staat dat A.N. een vrouw is want dat blijkt niet echt uit het boek. Verder wordt er dan ook niets over hen persoonlijk gezegd, behalve dat ze bijde intellectueel zijn en Celcius in het bijzonder.
A.N. is sympathiek, omdat ze in het hele boek het egoïsme van Celcius benadrukt. Dit egoïsme komt het best naar voren met z’n besluit de inwoners van Pompéi ondergeschikt te maken aan zijn wensen. Celcius vindt ik dan ook niet sympathiek.
Omdat ze tegenovergestelde waarden hebben mochten ze elkaar niet.

Plaats/tijd: Het verhaal speelt voor 98% in ’t jaar 2480, op een onbekende plek. Ze zijn niet naar buiten gegaan want dat was hen verboden. Het begin was nog in 1995, maar waar werd niet gezegd.

Hoogtepunt/ontknoping: Het hoogtepunt zou ik noemen de terugkeer van A.N. naar 1995. Het was redelijk onverwacht en was een belangrijke gebeurtenis, in tegenstelling tot de rest van het boek (een gesprek)
Dat was tevens de ontknoping.

Titelverklaring: De titel slaat op de theaterkleding die A.N. aankreeg omdat ze voor haar geen hologram beschikbaar hadden, de kleding in die tijd. Ze rees kennelijk naakt naar de toekomst.

Thema’s: Het thema zou onrecht kunnen zijn. Omdat dat is wat de Pompéiers is overkomen. Het kwam geregeld terugin het gesprek. Je zou het ook menselijke waarden kunnen noemen. Dat tevens slaat op het feit dat in de toekomst alleen knappe en zeer intelligente mensen meetellen in de hogere kringen.

Vorm: Het boek is geschreven in de ik-vorm. Het was één groot gesprek.

Mening: Ik vond het een verschrikkelijk boek. Iedere keer als ik met dergelijke schrijfstukken wordt geconfronteerd weet ik weer waarom ik niet graag lees. Het ging werkelijk nergens over. Bovendien valst sciencefiction bij mij in bijna geen enkel geval in de smaak. Zeker niet in boekvorm.

Samenvatting :

Het is 1995. Een schrijfster die A.N. genoemd wordt praat met een vriendin over haar gedachten met betrekking tot Pompéi. Ze denkt namelijk dat mensen uit de toekomst terug zijn gegaan om een uitbarsting van de Vesuvius te veroorzaken. 79 na Christus gebeurde dat.
De volgende dag moet A.N. naar het ziekenhuis voor een ingreep waarbij ze onder volledige narcose gebracht zal worden. Ze is er een beetje bang voor. Als ze wakker wordt blijkt ze in het jaar 2580 te zijn. Ze wordt verwelkomt door Celcius, een mannelijk intellect die van zijn baas de opdracht heeft haar “bezig te houden”. A.N. reageert rustig en doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze raken aan de praat, maar eerst wil A.N. kleren aan. Ze is hier namelijk naakt gekomen. Iedereen draagt hologrammen i.p.v. kleding dus krijgt ze theaterkleding aan dat “Péplum” wordt genoemd.

De rest van het boek bestaat uit één grote conversatie, en was vrij lastig te volgen omdat het ging over bijvoorbeeld zelf bedachte ontdekkingen die in het verleden gedaan zouden zijn en dergelijke vaagheden. De rode draad van de conversatie wisselt soms per bladzijde en men komt soms ook 20 blz. verder weer terug op een eerder onderwerp.

In het verhaal wordt concreet duidelijk dat A.N. naar de toekomst is gehaald opdat zij haar theorie niet zou kunnen verkondigen. Men was bang dat dingen verkeerd zouden lopen. Er werd verteld dat de uitbarsting veroorzaakt was om de (architecturale) rijkdommen te preserveren. Wat daar precies het nut van is werd niet echt duidelijk. Het gesprek gaat verder over dingen die veranderd zijn in de wereld van 2580. Zo bestaan er geen landen meer in is de wereld opgedeeld in Oost en West.

A.N. doet geregeld pogingen Celcius te overtuigen van het feit dat haar vrijlating geen kwaad kan. Uiteindelijk wordt ze dan ook teruggebracht en is het één dag later dan dat ze is vertrokken.