Boekverslag Per Nilsson

Info over dit verslag

Geschreven door:	Jana [meer]
Niveau:	2HAVO/VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	830
Opvragingen:	6

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (62 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Per Nilsson

• 15 (1)

  2006

• 17 (1)

  2002

• Anders dan jij (8)

  2000

• De geur van Melisse (17)

  1998

• Het lied van de raaf (7)

  1996

• Ik ben geen racist (1)

  2007

• Jij, jij en jij (25)

  2000

• Sjutton / 17 (5)

  2002

Jonatan (17 jaar) ligt in het ziekenhuis, intensive afdeling, hij heeft te veel gedronken. Zijn vader Göran zit bij hem en vertelt over zijn leven. Hoe hij zijn moeder heeft ontmoet en toen weer gescheiden (Jonatan was toen een paar jaar).
Göran verteld: Ik was aan het demonstreren het was heel erg druk. Ik zag een meisje ze kreeg iets tegen haar hoofd. Ik nam haar mee naar het ziekenhuis. Ze heette Karin ze was toen 17 en ik ook. Na dat ongeluk gingen we veel met elkaar om.
Ik had toen nog drie andere goede vrienden we gingen ongeveer de helft van de dag hasj roken en de andere helft bracht ik door met Karin. Mijn vrienden gingen op een soort hippiekamp, de andere maatschappij. Ik dacht dat het geweldig zou worden en ging er met Karin heen. Iedereen liep in zijn nakie rond en we roken de hele dag hasj. Karin vond het verschrikkelijk ze wilde al de eerste week weg.
We gingen samenwonen met nog vier studenten. Ik had het vwo net afgemaakt en Karin moest nog twee jaar. Ik werkte in een ziekenhuis, maar het was niks bijzonders en zij studeerde, maar we kregen steeds ruzie met de andere uiteindelijk gingen we weg. We verhuisden naar een ander woning we waren met zijn tweetjes.
Ik had daar een klein donker kamertje daar kon ik mijn foto’s bewerken. Eindelijk had ik mijn ding gevonden, ik wist wat ik wilde worden, fotograaf. Ik ging voor tijdschriften en kranten werken. Een keer had ik een hele mooie foto van Karin gemaakt daarmee won ik een prijs, ik was er heel trots op, een goed begin van mijn carrière.
Karin en ik waren al 11 jaar bij elkaar, we besloten om jou te maken. Je was gepland we zorgden goed voor je we lazen je voor, de hele tijd stond Mozart aan, we volgden een cursus ouderschap, kortom we wilden alles voor je geven. Op een mooie dag was je geboren. Karin gaf je het eerste jaar alleen maar borstvoeding we hadden katoenen luiers voor je. We gaven je alle liefde en verzorging die je nodig had.
Het was al laat in de avond ik was alleen thuis Karin was naar een vergadering (ze studeerde rechten). Toen stond ik stil ik dacht, is dit wel wat ik wil, heb ik voor dit gekozen??? Ik wil altijd zelf mijn keuzes maken en niet meegesleept worden door anderen. Karin kwam thuis we zaten gewoon aan de keukentafel en toen zei ik dat ik weg moet. We gingen scheiden. Ik miste haar en Jonatan. Ik stuurde foto’s en brieven zodat ze me niet zou vergeten.
Opeens ging Karin het kamer in, ik herkende haar meteen en vluchtte het wachtkamer in. Karin verteld: oh, mijn lieve schat wat zit hij daar waarom is hij dronken? En hoe durft die klootzak tegen hem te praten!! Ik heb nooit echt van hem gehouden hoewel we 17 jaar samen hebben gewoond. Al vanaf het begin toen we naar dat hippiekamp gingen het was daar een ramp iedereen liep in zijn nakie rond te neuken en hij en zijn vrienden gingen de hele tijd hasj roken. Hij wist niks van politiek en was daar zo enthousiast over ik deed mee met elke linke partij demonstreerde over alles en nog wat en hij zat de hele dag met lange vieze haren en versleten broeken hasj te roken. Na onze scheiding heeft hij me steeds lastigvallen met brieven en foto’s. Göran volgde mij, Jonatan en Claes (inmiddels al mijn tweede man). Hij spioneerde ons maakte foto’s bijv. hoe ik zat te lunchen of hoe Jonatan aan het spelen was en stuurde ze weer op. Dat maakte me doodsbang. Josefine (de vriendin van Jonatan die ook een gedeelte van Görans verhaal had gehoord) zei dat hij het deed omdat hij bang was om hem niet te vergeten.
Jonatan groeide op ik probeerde zo goed mogelijk voor hem te zorgen ik kocht de kleren die andere kinderen ook droegen hij mocht niet gepest worden mijn moederlijke hart was bang. Uiteindelijk bleek dat het niet nodig was hij had goede vrienden, maar hij was ook niet populair of zo. Ik merkte dat hij zijn vader wilde zien en over hem dacht. Daarom had ik Görans adres opgezocht hij werkte als fotograaf en was getrouwd. Ik ben nooit bij hem langsgegaan maar ik wilde het weten voor Jonatan. Hij was een aardige en aparte jongen,hij leek op Göran hij had dezelfde gezichtsuitdrukkingen en dacht ongeveer precies op hetzelfde manier als Göran. Soms dacht ik dat hij niet Jonatan maar Göran voor me stond. Het werd stil…
Göran ging naar binnen Claes en mijn jongste dochter Hanna ook. Jonatan werd wakker hij keek naar Göran en glimlachte. Göran dacht, hier is het begonnen toen ik nog zeventien was en Karin een gat in haar hooft had door de demonstratie ik had haar in dit ziekenhuis had gebracht. Het is hier begonnen en hier zal het eindigen.