Geschreven door:	Taz
Datum ingestuurd:	1 oktober 2004
Niveau:	5 havo
Taal:
Woorden:	2361
Opvragingen:	5198 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 3.91/5 1 2 3 4 5 3.9/5 (45 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

1 Gegevens van het gelezen werk

Goscinny & Sempé – Les vacances du petit Nicolas, Wolters-Noordhoff, 1972

Samenvatting:

C’est papa qui decide
Nicolas’ vader wil een villa huren in Zuid-Frankrijk, die staat op 2 km van het strand.
Eerst is Nicolas hier ook erg enthousiast over, maar als hij er met zijn moeder over praat en zij voorstelt om naar Bretagne te gaan, wil hij daarheen.
Ze gaan naar Bains les Mers, het hotel heet Beau Rivage en staat aan het strand. Papa doet dan net of hij de beslissing genomen heeft en hij zegt tegen mama dat hij het gaat regelen, zegt mama dat het al geregeld is. Nicolas’ moeder heeft dus eigenlijk beslist.

La plage
Nicolas is met zijn ouders op het strand, zijn vader wil net gaan zonnebaden. Hij maakt duidelijk dat hij leedvermaak heeft bij het idee dat zijn collega’s nu werken.
Nicolas vindt vriendjes op het strand, de bal waarmee ze overgooien komt op zijn vader terecht. Die wordt kwaad en schopt hem uit ergernis ver de zee in. Hij moet hem dan vervolgens gaan halen. Dan wil pappa zich weer insmeren maar er zit geen olie meer in de fles. Hij gaat nieuwe halen. Intussen graven Nicolas en zijn vrienden een diepe kuil. Pappa komt terug en probeert de fles zonnenbrand open te krijgen. Dit is nog niet gelukt als de strandwacht arriveert. De vrienden van Nicolas zeggen dat zijn vader die diepe kuil heeft gemaakt. De strandwacht is boos, als de vloed opkomt kunnen mensen wel verdrinken in die diepe kuil! De vader van Nicolas moet de kuil dicht maken. Dan wil Nicolas’ moeder terug naar het hotel, Nicolas is zijn emmer kwijt. Die zit onder het zand in de kuil, en weer moet de vader van Nicolas de kuil openmaken. Terwijl zijn vader graaft gaat Nicolas met zijn moeder terug naar het hotel. Als zijn vader arriveert is hij verbrand. De dokter komt en hij moet 2 dagen rusten. “Ach, als ik denk aan mijn vrienden op het werk” zegt pappa weer, maar hij heeft nu geen leedvermaak meer.

Le boute-en-train
Het regent veel maar ook dan valt er wel wat te beleven. Ze zitten op een woensdag na het eten in de salon, en Nicolas en zijn vriendjes willen naar het strand maar dat mag niet. De kinderen zijn allemaal heel druk en lastig tot ergernis van de ouders. Meneer Lanternau is een echte lolbroek, hij zegt tegen de ouders dat hij de kinderen wel bezig zal houden. Zo kunnen de ouders uitrusten. Dit wordt ook geen groot succes. Ze spelen blindemannetje en meneer Lanternau is de blindeman, hij zet de tafels en stoelen weg, de kinderen mogen de eetzaal niet uit, hij heeft een zakdoek voor zijn ogen maar ondertussen doen de kinderen heel andere dingen. Blaise en Nicolas willen dammen en gaan toch naar de salon, samen met alle andere kinderen maar de eigenaar zegt dat dit een spel voor grote mensen is. Meneer Lanternau komt er eindelijk achter dat er niemand over is in de eetzaal Dan bedenkt meneer Lanternau een ander spel, ook dit loopt verkeerd. De ouders komen op het lawaai af en meneer Lanternau is nergens meer te zien. Hij gaat nog liever de regen in dan nog die kinderen bezig houden!

La gym
Nicolas doet mee aan de gymnastiek op het strand, er zijn ook kinderen uit andere hotels, maar omdat die dus niet in Beau Rivage zitten mag Nicolas ze niet.
Come gaat weer opvallen en wil spierballen, dus irriteert Nicolas zich aan hem. Ze gaan springen, en kijken wie het hoogst springt. Maar de kinderen luisteren niet naar de leraar, als ze dan oefeningen gaan doen hoort Nicolas van de andere kinderen dat het eten in hun hotels veel lekkerder is. De gymleraar vind het geklets maar niks en vindt dat ze een wedstrijdje moeten doen. Maar alleen Marbert doet mee, de rest staat bij Fabrice, hij heeft wat moois gevonden. Als Marbert kwaad wordt, breekt er weer een hele vechtpartij uit. Dan doen ze wie er het eerst bij de zee is, iedereen doet nu mee want dat is wel leuk. Na een tijdje komen ze erachter dat de gymleraar weg is, de volgende dag is er een nieuwe leraar. De vakantie komt aan zijn eind en Nicolas neemt afscheid van z’n vriendjes, als ze weggaan met de trein, schijnt de zon ook weer.

Il faut être raissonable
Het jaar daarop is er nog niet over vakanties gesproken bij Nicolas en zijn familie, al zijn vriendjes gaan weg, Agnan gaat naar Engeland en Geoffreij naar een huis aan zee. Als zijn vader op een dag thuis is, zegt hij tegen Nicolas dat hij naar een vakantie kolonie gaat en niet met zijn ouders mee. Nicolas is heel blij, hij vindt het heel leuk, hij mag namelijk in een tent slapen en met kinderen van zijn leeftijd leuke dingen gaan doen. Hij is dan ook verbaasd als zijn ouders een beetje boos kijken, ze vinden dat het ook nooit goed is.

Le départ
Mama helpt Nicolas met inpakken voor het vertrek, in de koffer zit van alles. Bijna vergeten ze de koffer als ze weggaan. Op het perron is het druk, zijn vader koopt kaartjes. Nicolas ontmoet dan zijn leider, Gerard Lestouffe. Hij is 17. Een moeder praat met de leider en geeft hem advies omdat ze hem te jong vindt. Haar zoon mag niet klimmen en vet eten, maar ze gaan naar zee dus Gerard zegt dat dat geen probleem is. Dan vertrekt de trein, en Nicolas is best verdrietig omdat hij zijn ouders nu een tijdje niet ziet.

Courage
De groep van Nicolas bestaat uit 12 jongens met Gerard als leider, hun wachtwoord is “cri de ralliment” (moed) Onderweg gebeurt er van alles, er huilt één van de heimwee, een ander scheldt hem uit en dan huilen ze alletwee omdat er vechterij uitbreekt. Later is er weer “vrede” met veel geschreeuw en gezang komt de reis aan zijn einde. De leiders zijn nu al moe. Het is er mooi, veel groen maar geen tenten, jammer vindt Nicolas want nu kan hij geen indiaan zijn. Na de kennismaking gaan ze zwemmen, en de enige die niet in zwembroek is, is Gerard. Maar volgens de directeur moet hij moed houden want alleen dan is hij ze de baas.



La baignade
Om 8 uur moet iedereen opstaan en snel aankleden om te kunnen verzamelen voor de gymnastiekoefeningen. Daarna gaan ze ontbijten, en de bedden opmaken. Dat moet alleen heel anders dan thuis, lakens moeten anders opgevouwen worden.
Hierna moeten de kinderen allerlei klusjes doen voor de beheerder: Genoe heet hij. Hij zorgt dat alles in het kamp goed geregeld is. Na dit karweitje gaan ze naar het strand, na een hoop gespetter is het tijd voor siesta. Gerard vertelt verhalen, na het avondeten is er soms een kampvuur met kampliederen die gezongen worden. Nicolas vind het zwemmen het leukste, iedereen mag zwemmen onder toezicht van de leiders. De regels voor het zwemmen zijn: Niet onvoorzichtig zijn, niet onder water zwemmen, niet te ver bij de kant vandaan, en als het fluitje klinkt moeten ze gelijk komen. Paulin durft niet in het water, Gerard probeert hem gerust te stellen, hij zegt dat het niet gevaarlijk is. Iedereen haalt ineens rare streken uit, de één doet alsof hij in een kuil gevallen is, de ander wed dat hij helemaal tot aan de boei kan zwemmen. De leider moet dus schreeuwen want zijn fluitje doet het niet omdat die nat is. Het is dus heel zwaar om al die jongens in de gaten te houden, er word wel een paar keer geteld voordat de leiders zeker zijn dat iedereen er is.

La pointe des Bourrasques
Op een dag gaat de groep naar het bos, ze moeten wandelschoenen aan, een trui meenemen. De beheerder geeft ze allemaal een lunchpakketje, de directeur loopt voorop, daarachter de leiders met hun groepen, en ze zingen allemaal. Al ze een veld moeten oversteken zijn er een paar bang voor de koeien, zij durven het veld niet over. De leiding legt uit dat het geen stieren zijn, daarna durven ze wel. De directuer legt uit hoe je met een kompas de weg weer terug kan vinden. Ook kun je de zon, sterren, en het mos op de bomen gebruiken zegt hij, op dat moment zijn ze weg ook echt kwijt. De directeur zegt dat hij de weg wel weet, maar dat is dus mooi niet waar. De jongens gaan maar verstoppertje spelen achter de bomen, ze eten vruchtjes die ze eigenlijk niet mogen eten of ze ruziën. Gerard vind het genoeg en zegt dat ze een pak slaag krijgen als het nu niet over is. Ze hebben het punt van Bourrasques niet bereikt omdat ze verdwaald waren maar misschien doen ze later nog een poging zegt de directeur.

Jeu de nuit
’s Avonds moeten de jongens vroeg naar bed omdat de leiding een nachtspel wil organiseren. Nicolas wordt midden in de nacht wakker van geschreeuw, Paulin is bang en durft zijn bed niet uit. Maar als hij alleen achterblijft is hij er ook snel uit. Het spel wordt eerst uitgelegd, meneer Genou (de beheerder) is vertrokken met een vlaggetje, de ploeg die hem als eerste vindt en het vlaggetje terugbrengt heeft gewonnen en krijgt chocola. Er is alleen één door blijven slapen, iedereen blijft op het terrein en dan gaat het ook nog regenen. Het spel gaat niet door. Er waren verschillende groepen, Lynx (de groep van Nicolas) Sioux, Aigles, Braves, en de Trappeurs. Meneer Genou had zich in het bos verstopt vlakbij een sinaasappelboomgaard, toen het begon te regenen, en hij niemand zag, wilde hij terug naar het kamp. Hij verdwaalde en viel in een kuil, later is hij kletsnat gevonden door een hond. Hij is een nacht op de boerderij waar de hond wegkwam gebleven en de volgende dag weer terug gekeerd naar het kamp.

La soupe de poisson
Gerard en zijn groep willen gaan vissen omdat Gerard de kok beloofd heeft om voor de lunch, vissoep te maken. De kinderen vinden de kok geweldig want hij is altijd vrolijk en geeft de kinderen vaak koekjes. De jongens gaan met Gerard vissen bij het havenhoofd, daar zit al een man te vissen maar die vindt het lawaai van de kinderen maar niks. Paulin vangt de eerste vis, maar hij laat van schrik de hengel vallen. Daarna vangt Gualbert een vis, en dan Nicolas ook nog één. Ze komen dan ook heel trots terug, de kok is ook heel blij omdat hij nu een gevulde vissoep kan maken.

Crépin a des visites
Crepins ouders komen op het kamp, ze eten ook mee want de moeder van Crepin wil zien hoe de kinderen eten. Zij eten bij de directeur aan tafel, Crepin zit aan zijn eigen tafel. Er staan worstjes op het menu en vla als toetje. Crepin vond het erg leuk om zijn ouders weer te zien maar aan tafel vindt hij het maar niks. Hij schaamt zich omdat zijn moeder hem allerlei aanwijzingen geeft over het worstje. Hij wil tijdens de siesta bij zijn ouders blijven maar dat mag niet van de directeur, iedereen houdt siesta vindt hij. Crepin moet dan erg huilen, Crepins vader heeft het dan gehad van het hele gedoe en hij wil weg. Crepin voelde zich niet beter door het bezoek van zijn ouders, hij werd er alleen maar verdrietig van. Dan breekt de dag aan dat het kamp voorbij is, iedereen roept COURAGE! Bij het afscheid, alleen Paulin niet. Die huilt, en dit keer niet omdat hij uit het kamp weg wil, nee, hij wil er nu graag blijven…

2 Ervaringsverslag

A De hoofdpersonen zijn:

Nicolas: Een nieuwsgierige, ondeugende jongen, maar wel sociaal en daarmee heeft hij dus ook wel lieve kanten. Best wel afhankelijk van zijn ouders. Ik herken mezelf niet in Nicolas, maar mijn buurjongetjes hebben veel van dezelfde streken uitgehaald.

Moeder van Nicolas: Lieve en zorgzame moeder, bezorgd om haar kleine Nicolas.

Vader van Nicolas: Heeft de leiding in het gezin, de baas over het gezin dus. Ook hij is best wel zorgzaam.

De vriendjes van Nicolas: Drukke en ondeugende jongetjes, net als Nicolas zelf, ze ergeren mensen vrij vaak. Ik vind de vriendjes van Nicolas het minst sympathiek als ik moet kiezen, dit omdat Nicolas zich soms nog wel eens afhankelijk opstelt tegenover zijn ouders, bij zijn vriendjes kon ik die trekjes niet vinden terwijl ik het wel een goed teken vind als iemand een grote mond maar een klein hartje heeft, zoals Nicolas.

B
Ik denk niet dat de schrijver de lezer iets wil zeggen, een boodschap zit er volgens mij niet in. Maar als ik toch iets moet bedenken denk ik dat de schrijver de lezer wil laten zien dat ondeugende jongetjes toch heel sympathiek kunnen zijn, en dat je ook lol moet maken in het leven, want je leeft ten slotte maar één keer.
Ik moest soms best wel lachen om de verhaaltjes als ik het eenmaal begreep, ik denk dat de schrijver dat juist wil, lachen is gezond en erg leuk, bovendien lach je alleen om een verhaal als je het leuk vindt, dus is zijn doel dubbel bereikt.

C
Ik volgde het boek door de ogen van Nicolas, dit is de hoofdpersoon van het verhaal, alles draait eigenlijk om hem.
Het verhaal speelt in Frankrijk, in het verleden, maar in principe zou het ook nu gebeurt kunnen zijn, eigenlijk speelt de tijd niet zo’n belangrijke rol.

2 Aantekeningen uit achtergrond informatie

Recensies van lezers (op internet gevonden)

1:
- Het beste boek van de “Le petit Nicolas” serie.
- Superhumoristisch
- Grappigste hoofdstuk: “la Plage” nog nooit zo hard gelachen.
- Niet te moeilijk, zeer geschikt voor beginners

2:
- niet moeilijk Frans
- collectie humoristische verhalen

Andere titels van “Le petit Nicolas”
- Le petit Nicolas
- Le petit Nicolas et les Copains
- Le petit Nicolas a des ennuis
- Les recres de petit Nicolas
- Les vacances du petit Nicolas

Verder was er niet veel te vinden over Petit Nicolas, behalve sites waar je het boek online kon bestellen, of uittreksels. Op de tv of in de krant was sowieso al niks te vinden.

4 Verwerkingsopdracht

Ik heb een postertje gemaakt die het zou kunnen promoten, dit heb ik gedaan omdat ik de andere opdrachten niet leuk vond, en ik zelf grappige ideeën voor een (cartoon) tekening kreeg bij dit boek. Op deze manier blijft het boek je ook wel bij.