Geschreven door:	Judith
Datum ingestuurd:	14 februari 2004
Niveau:	4 vwo
Taal:
Woorden:	2481
Opvragingen:	2121 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 3.00/5 1 2 3 4 5 3.0/5 (12 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

*Zakelijke gegevens

-Titel: Pitface (een parabel).
-Auteur: Herman Brusselmans.
-Plaats van uitgave: Amsterdam.
-Jaar van uitgave: 2001.
-Aantal Blz.: 202.
-Indeling: 20 hoofdstukken.
-Motto: is er niet.

*Eerste reactie

Dit boek heb ik op vakantie gelezen, op aanraden van mijn vader. Hij had het eerst gelezen en vond het “typisch een boek voor mij”. Dus toen ben ik er maar in begonnen. Na één bladzijde stond ik al versteld van de gruwelijkheid in het verhaal. Deze gruwelijkheid vond ik overigens tegelijkertijd heel humoristisch, dus ik kon het absoluut niet laten verder te lezen.
De gebeurtenissen zijn in dit boek erg direct en wreed verteld; hoe iemand tot in detail wordt vermoord of verkracht, en wat de hoofdpersoon en zijn beste vriend de hele dag doen (komt eigenlijk neer op het vermoorden en verkrachten).
Mijn eerste reactie is zeer positief, zo’n boek heb ik nog nooit eerder gelezen en het heeft dus ook erg grote indruk op me gemaakt! De manier waarop de schrijver verteld over het leven van de ikpersoon is bruut maar tegelijkertijd fascinerend, en ondanks de smerige en gewelddadige details blijft het boeiend. Naar mijn mening is dit dus een boeiend, humoristisch en interessant boek, voor vrijwel iedereen boven een bepaalde leeftijd, om te lezen!

*Verdieping

-Samenvatting
Pitface is een schrijver die in dit verhaal de hoofdrolspeler in zijn eigen roman is. In het eerste hoofdstuk vermoord Pitface samen met zijn beste vriend Brillekas een recensent, die een slechte recensie over z’n laatste roman had geschreven. Dit gaat er bruut aan toe; ook de vrouw van de recensent gaat eraan en Brillekas verkracht haar ook, ondanks dat ze al half dood is.
Pitface en Brillekas leven hun leven en Pitface probeert inspiratie op te doen voor zijn nieuwe roman. Brillekas is een drugsdealer; hij handelt in Himmlers- een placebo drug waar je onverschillig van wordt. Aangezien Brillekas altijd genoeg Himmlers op zak heeft, slikken Pitface en Brillekas dagelijks zelf ook de Himmlers. Pitface heeft niet het idee dat de drugs helpen, dit komt hoogstwaarschijnlijk omdat hij van zichzelf al aardig onverschillig is.
Er is maar één persoon waar Pitface van schijnt te houden; het ideale meisje Kim Rosenberg. Hij vertelt in zijn verhaal niet hoe hij haar kent en wat hun relatie geweest is, maar het lijkt hem duidelijk dat de lezer wel snapt dat hij Kim Rosenberg nog steeds bemint, maar dat zij nu uit zijn leven is en dat hij haar weer in zijn leven wil. Er is dus wel duidelijk dat Pitface en Kim Rosenberg in het verleden iets van een relatie gehad hebben.
Pitface ontdekt dat Brillekas concurrentie krijgt in de drughandel; er is een nieuwe drug op komst, namelijk de Elasto. Deze drug geeft je meer gevoel van betrokkenheid, het tegenovergestelde van de Himmler dus. Pitface besluit zijn werk als schrijver om te ruilen voor het leven op de straat, en hij gaat een bende oprichten om de Elasto-handel binnen te dringen en zo alle Elasto’s in bezit te nemen. Hij is zelf uiteraard de leider van de bende en zoekt alleen nog maar “ondergeschikten” voor in zijn bende. De bende moet het opnemen tegen pater Zoll- de Elasto dealer.
Tussen alle onwillekeurige moorden en verkrachtingen door proberen Pitface en zijn bende Pater Zoll dus uit te schakelen. Het loopt echter af met een sisser omdat blijkt dat pater Zoll Kim Rosenberg in zijn macht heeft. Pitface wil het leven van zijn ideale meisje Kim Rosenberg niet op het spel zetten om zoiets doms als drugs. Dus komen Pitface en zijn bende niet in het bezit van alle elasto’s. Wel krijgt Pitface Kim Rosenberg terug, weliswaar lichtjes gemutileerd door Pater Zoll.

-Belangrijkste personen
*Pitface: Pitface is de hoofdpersoon in dit boek; het verhaal is dan ook vanuit zijn ikpersoon geschreven. Pitface is een schrijver, denkt redelijk veel (in tegenstelling tot de andere onnozele personen in dit boek!!) na over sommige dingen om hem heen, en probeert de logica in alles wat er op de wereld gebeurt te ontdekken. Hij probeert in dit boek inspiratie op te doen voor het schrijven van een nieuwe roman. Hij heeft er reeds 3 uitgegeven, die niet super bekend zijn, maar volgens hem wel tot de literatuur behoren. Pitface heeft geen vriendin/vrouw; hij geeft om geen enkele vrouw (behalve om Kim Rosenberg)..Hij geeft slechts om seks, omdat de mens dit af en toe nou eenmaal nodig heeft. Pitface is een nuchter persoon, bekommert zich niet echt veel om alle ellende in de wereld, is niet snel bang, is racistisch, een perfecte vechter en volgens mij bezit hij wel redelijk wat sex-appeal aangezien er aardig nog wat dames toenadering tot hem zoeken. In tegen stelling tot zijn vriend Brillekas die alleen seks heeft tijdens verkrachtingen.
Het lijkt alsof Pitface op zoek is naar liefde; er is namelijk niemand om wie hij zich echt bekommerd of van wie hij echt houdt (behalve dan van Kim Rosenberg). Dit verklaart denk ik ook het onverschillige gedrag van hem.
*Brillekas: Brillekas is de beste vriend van Pitface, voor zover je de relatie tussen de twee mannen een vriendschap kan noemen. Brillekas is een verknipte jongen, moordt heel erg veel, is net als Pitface racistisch, verkracht ook heel erg veel en gebruikt hierbij een hele hoop zinloos geweld. Hij dealt in drugs, Himmlers, bekommert zich absoluut niks, maar dan ook echt niks, om zijn mede mens, heeft zo vaak moordneigingen dat je er soms moe van wordt, en heeft iets dommigs in zich. Pitface komt namelijk over als de slimste van het stel. Veel mensen kennen Brillekas, dit komt omdat hij een Himmler-dealer is en hij veel verslaafden aan hun drugs helpt. Net als Pitface is Brillekas principieel tegen homo’s, buitenlanders en mensen van een ander ras. Hij is enorm geil, en door zijn zware behoefte aan seks verkracht hij dus ook erg veel vrouwen. Soms ook nadat hij ze vermoord heeft. Brillekas is in het plegen van zinloos geweld net iets extremer dan Pitface en vermoordt mensen dus net iets vaker zonder reden, dan Pitface.

-Tijd & Ruimte
Het verhaal speelt zich in Nederland af, in de moderne tijd. Het lijkt alsof het zich afspeelt in een tijd waarin alles zomaar kan, er gebeuren namelijk zoveel dingen die je toch niet echt in het dagelijks leven op straat ziet gebeuren, dat het net lijkt alsof de ruimte onrealistisch is, of een soort overdreven waarheid. Want er is ook wel veel criminaliteit op straat, maar niet zo extreem veel als er in dit boek wordt beschreven. De euro komt er in voor, dus het is in ieder geval rond de tijd waarin we nu leven, of in de toekomst. De omgeving is beschreven als een beetje moedeloos; er is erg veel zinloos geweld, vandalisme enz. kortom; een tijd met veel criminaliteit. Het grootste gedeelte van het verhaal speelt zich denk ik af op de “straat”. Pitface is niet echt vaak thuis en zwerft voornamelijk met Brillekas door de stad, zit in kroegen, bij mensen thuis of in gejatte auto’s.

-Perspectief
Het verhaal is geschreven vanuit de ikpersoon; Pitface. Je leest zijn gedachten en alles wat hij meemaakt maakt de lezer ook mee vanuit zijn ogen en denklijnen.

-Taal
Het boek is redelijk grof geschreven. Hiermee bedoel ik dat het taalgebruik niet zoals andere literatuur is, maar extremer. Dit komt uiteraard ook door de gebeurtenissen in het boek maar ook door de woordkeuze. Het taalgebruik heeft wel iets weg van spreektaal; geen chique woorden, op een directe manier vertellen wat er gebeurt.

-Thema
Het thema van dit boek is mij niet helemaal duidelijk. Het thema zou kunnen zijn; geweld, seks of iets in de richting van “de onnozelheid van de maatschappij”. Maar ik denk dat het voornamelijk om het zoeken van de zelfkant van de hoofdpersonen gaat. De 2 hoofdpersonen leven een omgeving waar ze zich ten eerste niet om bekommeren, ze profiteren er alleen maar van in eigen belang. Ze hebben vrijwel geen sociale bindingen, behalve dan met elkaar en deze relatie kun je ook niet echt stabiel noemen aangezien ze ook niet altijd even aardig tegen elkaar zijn. Ze handelen in principe alleen maar met het verbeteren van de eigen positie of het bevredigen van de eigen behoefte als motivatie. Het thema is dus denk ik iets in de richting van “het zoeken van de zelfkant”.

-Titelverklaring
De titel van het boek is: “Pitface, een parabel”. Pitface slaat natuurlijk op de hoofdpersoon uit het boek, die Pitface heet en van waaruit de lezer alle gebeurtenissen ziet. Het verhaal is een Parabel omdat er een boodschap in zit. De twee hoofdpersonen handelen in hun gehele leven alleen uit eigen belang, en leven alleen om hun persoonlijke natuurlijke behoeften te bevredigen. Er zit een soort moraal aan dit verhaal (net als bij bijvoorbeeld Reineart de Vos), namelijk dat je als je op deze egoïstische manier leeft en alleen je eigen behoeften wil bevredigen, het je uiteindelijk nog niets oplevert. Pitface en Brillekas hebben aan het einde van het boek niet meer dan ze in het begin hadden. Ze zijn dus niks opgeschoten. Het is dus een parabel omdat er een achterliggende boodschap aan het verhaal van Pitface vastzit. Deze is dus dat je met handelen uit eigen belang niet veel opschiet, en zeker niet meer bereikt in het leven.
Het boek eindigt ook met deze zin:
”De tijd loste op, de ruimte verdween, de personages waren weg, en er bleef niks over dan het laatste bedrieglijke woord. ------->EINDE.”

*Informatie over de Auteur.

Herman Brusselmans is geboren op 9 oktober 1957 te Hamme, België. Hij groeit op tot een vrij succesvol voetballer bij de plaatselijke trots Vigor Hamme. Een voetbalcarrière lonkt, topclub SK Lokeren lijft hem in, maar linksbuiten Brusselmans ziet geen heil in een profvoetballerbestaan. Hij relativeert te veel, denkt te veel na en beseft dat dit geen goede eigenschap voor een voetballer is. Hij besluit Germaanse filologie (met Engels als hoofdvak en Nederlandse literatuur als bijvak) te studeren aan de Rijksuniversiteit van Gent. Herman loopt de kantjes eraf, zit vaker in het café dan in de collegebanken en neemt al snel een baantje aan in een bibliotheek, om precies te zijn de ontspanningsbibliotheek van de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening te Brussel.
Zijn tijd doorbrengend tussen de boeken besluit Brusselmans zelf te gaan schrijven. Zijn debuut verschijnt in 1982: een verhalenbundel met de fraaie titel: 'Het zinneloze zeilen'. Herman krijgt de smaak te pakken en blijft schrijven en schrijven. Het ene boek volgt het andere op, een roman volgt op een novelle, en tussendoor schrijft hij ook nog korte verhalen, toneelstukken en essays. Brusselmans brengt nog steeds boeken uit en heeft sinds 82 al rond de 50 boeken uitgegeven.

*Beoordeling

Ik denk niet dat ik over dit boek ooit uitverteld kan raken. Ik heb in dit leesverslag alles natuurlijk beknopt verteld, maar dit is echt een boek waar je lang over kan praten; ik vind het gewoon fascinerend wat er allemaal gebeurt. Alle moorden, verkrachtingen, andere geweldplegingen; allemaal zonder rede!
Toen ik de eerste bladzijde van het boek had gelezen moest ik het wel in één keer uitlezen. Ik denk dat er wel meer “jeugdige lezers” zijn die dit een leuk/grappig/fascinerend boek vinden. Dit komt denk ik omdat de jeugd zich wel aangetrokken voelt tot al het geweld en de groffe manier waarop dit verhaal geschreven is.

Ik vraag me af of ik iets van dit boek geleerd heb. Ik denk dat als ik al iets geleerd heb, dat het is dat je de maatschappij ook vanuit een sombere kant kan bekijken. Nou is de maatschappij in dit boek wel onrealistisch, want alles wat er in het verhaal gebeurt zou eigenlijk nooit in het echt gebeuren, maar toch krijg ik door de gedachten van Pitface een negatief beeld van de wereld, ondanks dat onze wereld verreweg anders is dat die van Pitface. Nu is het maar net de vraag of het een positief of negatief gegeven is om vanuit een pessimistisch oogpunt naar onze samenleving te kijken. Ik vind voor mezelf dat het geen kwaad kan dat ik door dit boek meer ben gaan nadenken over alles.

Er zijn zo onwijs veel passages in dit boek die ik als favoriet kan beschouwen, dat het erg moeilijk was om er één uit te kiezen. Toch heb ik dat gedaan. Ik vind het eerste hoofdstuk het meest intrigerend omdat ik voordat ik het boek ging lezen nooit had verwacht dat het zo’n grof en humoristisch boek zou zijn. In het eerste hoofdstuk vermoorden Pitface en Brillenkas een recensent en zijn vrouw, omdat de arme man een slechte rescensie over Pitface’s laatste roman geschreven had. Dit moorden gaat, zoals alles in het boek, op een brute manier. Dus het eerste hoofdstuk heeft denk ik de meeste indruk op mij gemaakt. Niet alleen omdat ik helemaal overdonderd was door de schrijfstijl en de gebeurtenissen, maar ook omdat het meteen met veel actie begint. Dit spreekt mij erg aan; ik heb een hekel aan boeken die saai beginnen en waar je dan even door de eerste paar hoofdstukken heen moet bijten. Een goed boek moet voor mij meteen actief beginnen, zodat ik vanaf het begin geboeid blijf, anders haak ik na een paar bladzijdes af.

De moraal van dit verhaal is iets in de richting van; als je je hele leven alleen maar uit zelfbelang leeft, en alleen je eigen behoeftes bevredigd, betekent dat niet dat je meer zal bereiken in je leven.
Deze moraal vind ik zeer sterk. Pitface lijkt dus wel een negatief en pessimistisch boek, wat men liever niet aan zijn kinderen laat lezen. Maar als je er over nadenkt zegt de schrijver nergens dat het goed is wat er allemaal gebeurd. De twee hoofdpersonen zijn aan het einde van het boek eigenlijk net zo ver als aan het begin, niks nieuwe bereikt dus. Wel heeft Pitface aan het einde Kim Rosenberg terug, dit had ik eigenlijk niet verwacht omdat ik aan het einde van het boek wel aan het brute gewend was, en eigenlijk verwachtte dat het ideale meisje dood zou gaan ofzo. Toch heeft het iets liefs dat Pitface Kim Rosenberg uiteindelijk terug wint, ondanks dat het heel oppervlakkig is; je weet als lezer helemaal niks van deze Kim, alleen dat zij de enige persoon is om wie Pitface zich bekommerd.

Het boek was erg gemakkelijk te lezen. Dit komt denk ik doordat er veel scheldwoorden in voorkomen en veel spreektaal. Dit leest gewoon makkelijk omdat ik dat in principe allemaal snap en wel boeiend vind.

Over het geheel vind ik dit dus een Topboek. Dit boek is verslavend geschreven, extreem, modern en fascinerend. Dit boek is zeker aan te raden, behalve als u zich niet interesseert voor moorden, verkrachtingen en de gedachten van Pitface.
Als iemand mij op dit moment zou vragen wat mijn lievelingsboek is, zou ik zeker Pitface zeggen omdat dit gewoon een geval apart is, en ik nog nooit eerder zoiets grappigs heb gelezen. Alle geweldplegingen zijn misschien wel bruut verteld, maar alles heeft een humoristisch effect op mij. Ik heb nog nooit zo gelachen bij een boek (ja misschien bij Phileine zegt sorry van Giphart..).
Kortom, zeker aan te raden!!