Boekverslag Vonne van der Meer

Info over dit verslag

Geschreven door:	Sanne
Niveau:	5VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2375
Opvragingen:	2

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (8 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Vonne van der Meer

• De avondboot (14)

  2001

• De reis naar het kind (12)

  1989

• Een warme rug (5)

  1987

• Eilandgasten (27)

  2000

• Het limonadegevoel e.a. verhalen (1)

  1985

• Ik verbind u door (5)

  2004

• Laatste seizoen (6)

  2002

• Nachtgoed (2)

  1993

• Spookliefde (9)

  1995

• Take 7 (2)

  2007

• Zo is hij (1)

  1991

Vonne van der Meer is in 1952 geboren te Eindhoven. Zij volgde na haar eindexamen een jaar High School en toneellessen in Amerika. Daarna woonde ze een jaar in Parijs waar ze veel schreef en muziek maakte. Ze volgde in Amsterdam de regieopleiding aan de theaterschool, regisseerde diverse stukken en heeft daarnaast altijd geschreven waaronder veel eenakters, toneelscènes, liedjes en verhalen. Voor haar debuut Het limonadegevoel en andere verhalen kreeg ze de Geertjan Lubberhuizenprijs 1986. In 1987 verscheen de korte roman Een warme rug. Na o.a. Nachtgoed (1993) verschenen Spookliefde, een Iers verhaal (1995), Eilandgasten (1999) en De avondboot (2001).

Het verhaal speelt zich af op een Iers eiland. Het verhaal dat de ikpersoon vertelt wordt waarschijnlijk in de jaren ’90 verteld en het verhaal dat Phil vertelt speelt zich zo’n 20 á 25 jaar daarvóór af.
Het eiland wordt in het boek uitgebreid beschreven. Zo wordt bijvoorbeeld verteld dat er veel kalk in de grond zit waardoor het eiland op bepaalde stukken in zee verdwijnt. Ook is het een eiland met vele verschillende uitzichten. Het ruikt er naar muffe turf, omdat iedereen de kachels stookt met turf.

De hoofdpersonen zijn Phil, Seamus en Michael.

Phil is een vrouw van ongeveer 40 jaar. Zij vertelt haar levensverhaal aan de ikpersoon in het boek. Als ze aankomt op het eiland is ze zeventien en dus nog erg jong. Ze is niet tevreden met het leven dat ze heeft gehad. Ze had een beugel en dus kon ze niet bij de populaire kinderen horen volgens zich zelf. Ze had ook nog geen vriendje gehad en dat wou ze veranderen.Ze werd verliefd op de eerste de beste jongen die ze ziet, Seamus. Hij zingt de eerste avond dat ze hem ziet een lied over heimwee en dat spreekt haar erg aan. Ze vindt zichzelf op dat moment erg zielig, omdat ze nog weinig heeft beleefd. Ze is ook erg egoïstisch, ze doet veel dingen zonder aan anderen te denken. Ze wil bijvoorbeeld iets met Michael zonder over zijn gevoelens na te denken. Ook is ze erg naïef: ze denkt Michael te kunnen verleiden maar als ze een beetje na had gedacht wist ze dat ze dat niet kon maken en dat Michael daar helemaal geen behoefte aan had. Er word weinig over haar uiterlijk gezegd, toen ze jong was had ze halflang haar en een bleke huid. Verder word er niet veel over gezegd.

Seamus is de schoolmeester van het eiland. Hij is dichter en zanger. Hij heeft mooie bruin/zwarte haren en donkere ogen. Phil wordt verliefd op Seamus, maar hij wil helemaal niks van haar weten. Zodra hij merkt hoe aardig Phil voor zijn gehandicapte broer is raakt hij wel geïnteresseerd. Hieruit blijkt dat hij eigenlijk ontzettend jaloers is op zijn broer. Seamus is een slimme man. Hij zorg voor Michael. Hij zingt en speelt viool in het café van de ouders van Phil. Hij komt overal altijd te laat, en daarom staat hij bekent als de dichter die altijd te laat komt. Hij is een gevoelig persoon met veel liefde voor kinderen. Hij is één van de beste leraren op het eiland . Dichten, muziek maken en lezen zijn zijn hobby’s. Ook het zorgen voor zijn broer vindt hij niet erg. Hij heeft net als zijn broer blond haar dat helemaal gebleekt is door de zon. Seamus draagt altijd zwarte schoenen en dit is dan ook één van de weinige uiterlijke kenmerken waaraan je Seamus en Michael kunt onderscheiden.

Michael is de tweelingbroer van Seamus. Michael is heel anders. Toen hij een kleuter was kreeg hij een virus waardoor hij verstandelijk altijd een kleuter zou blijven. Zijn lichaam groeide alleen wel gewoon door. Hij is erg sterk doordat hij altijd in de haven helpt met sleep werk. Daardoor zijn veel mensen toch een beetje bang voor hem: ze zijn bang dat hij zijn eigen krachten niet kent en er per ongeluk iemand pijn mee zou kunnen doen. Hij heeft altijd een lach op zijn gezicht; de onschuldige lach van een kind. Hij lijkt als twee druppels water op Seamus. Alleen heeft hij altijd bruine schoenen aan zonder veters, omdat hij geen veters kan strikken. Michael heeft ook een hond Paddy. Dat is een kleine bruine wit gevlekte collie met een donkere stip op zijn kop.

Spookliefde gaat over een meisje die samen met haar ouders een bezoek brengt aan een Iers eiland. In een boekenwinkel ontmoet ze Phil. Phil is een veertig jarige vrouw die haar levensverhaal vertelt. Op zeventienjarige leeftijd vertrekt Phil samen met haar ouders vanuit Amerika naar een Iers eiland. Phil wordt verliefd op Seamus, maar de verliefdheid is niet wederzijds. Dit verandert wanneer Seamus ziet hoe goed Phil kan opschieten met zijn tweelingbroer Michael, die een geestelijke achterstand heeft. Ondertussen is Phil verliefd geworden op allebei de jongens. Ze is veel bij Michael en voelt zich erg prettig bij hem. Dan vertelt Saemus dat hij verliefd is op Phil. Phil wijst hem af en probeert na het hooifeest Michael tevergeefs te verleiden. Saemus bespiedt hen na afloop van het feest en hij is razend jaloers en grijpt een geweer met het idee Phil neer te schieten. Hij loost een schot en zonder er verder bij na te denken schiet hij in plaats van Phil zijn eigen broer Michael dood.

Het verhaal eindigt met dat Seamus zichzelf heeft aangegeven bij de politie en in de gevangenis belandt. Nadat hij uit de gevangenis is teruggekomen, praat hij niet meer. Phil heeft haar verhaal afgerond en vraagt de ikpersoon nadrukkelijk haar verhaal niet door te vertellen:
Ik beloofde haar dat ik haar naam zou proberen te vergeten. Ik vertelde haar dat dit eiland in mijn gedachten toch al Het Eiland was, het enige, het eiland der eilanden. Ik liep naar de deur en zei dat ik de volgende dag met de eerste boot zou vertrekken maar dat ik zeker zou terugkomen. Ze knikte. ‘Iedereen komt terug.’ ‘Dan kom ik u opzoeken, met Ian.’ Ik keek haar vragend aan, in de hoop dat ze iets bemoedigends zou zeggen, maar ze reageerde niet. ‘Ik zal zwaaien morgen,’ was het laatste wat ze zei.
Het boek heeft een gesloten einde. Phil heeft haar verhaal afgerond verteld aan de ikpersoon en je weet wat er met de ikpersoon gaat gebeuren.

Het verhaal begint met een inleiding. In de inleiding komt de zeventienjarige toeriste op het eiland.
Het verhaal heeft een hoofdstukindeling: het bestaat uit drie genummerde hoofdstukken en elk hoofdstuk is een afgerond geheel.

Het grootste deel van het verhaal wordt verteld in het personale perspectief. Het verhaal wordt beleefd vanuit Phil. Er zitten ook delen bij waarin het verhaal wordt verteld in het ik-perspectief. Doordat het grootste deel van het verhaal is geschreven in het personale perspectief, voel je een soort afstand tussen jou en de hoofdperso(o)n(en).

In het verhaal wordt geen gebruik van flashbacks. Alles wordt in chronologische volgorde verteld.

Er zijn een paar tekstgedeelten die anders gedrukt zijn: Bij sommige bladzijdes staat aan het begin een grotere en dikker gedrukte letter. Hier begint de schrijfster weer iets nieuws te vertellen, Maar begint hier niet aan een ander hoofdstuk. De functie van dit is om de lezer alert te maken op het feit dat er weer iets ‘nieuws’ gaat gebeuren.

In Spookliefde kunnen veel dingen als symbolen worden gezien. Zo maakt Vonne van der Meer opvallend veel gebruik van de kleuren wit, rood, zwart en blauw.
Er is namelijk sprake van wit schuim van het water (pagina 25), het witte strand op het oostelijk deel van het eiland (pagina 30 en 38), het witte huis van Seamus (pagina 30), Phils witte gymschoenen (pagina 37), Phils korte rok met zwarte en witte stroken (pagina 46).
Er is namelijk sprake van een rode godslamp (pagina 5), een rode boot (pagina 11), rode appels (pagina 14), felrode strepen op de vacht van schapen (pagina 21), baksteenrode vloertegels (pagina 23), de brede, rode streep boven de grijze horizon (pagina 35), de rode plek op de binnenkant van Phils pols (pagina 36), Phils rode driekwart broek (pagina 37), haar rode, mouwloze truitje (pagina 46).
De kleur zwart: zwarte vleugels van een meeuw (pagina 16), zwarte koeien (pagina 16), zwarte tape (pagina 17), zwarte daken (pagina 19), de zwarte schoen van Seamus (pagina 27), de dofzwarte plekken van de kale heuvels (pagina 26), de zwarte dakpannen, de zwarte ramen en deuren van het huis van Seamus met zwart-wit geschilderde luiken (pagina 30), zwarte sokken, een zwart geteerd hek (pagina 31), de zwarte, gehaakte omslagdoek (pagina 46), het zwart dat voor de ogen van Seamus trekt, vlak voordat hij zijn broer neerschiet (pagina 87).
Je leest over een hemelsblauwe Maria (pagina 5), lichtblauwe ogen (pagina 7), een blauwe boot (pagina 13).

De kleuren spelen een symbolische rol in de schijnbare eenheid. Zo lijkt het eiland een eenheid, maar het valt uiteen in een kaal, saai westelijk deel (waar de kleur zwart overheerst) en een fraaier, levendiger oostelijk deel (uitgebeeld met de kleur wit). Een veelzeggend citaat in dit verband: 'Misschien ging je als je hier maar lang genoeg woonde vanzelf op het eiland lijken. Kreeg je een norse kant met dofzwarte plekken, en een kant met ronde baaien en wit zand' (pagina 38).
Soms komen de twee kleuren samen: zo heeft het huisje van Seamus zwart-wit geblokte luiken.
Ook de tweeling lijkt een eenheid. Maar al gauw komt Phil er achter dat Seamus en Michael grote verschillen vertonen. Dit komt onder meer tot uitdrukking in de verschillende schoenen: zwart en glanzend gepoetst (Seamus) en bruin, zonder veters (Michael).
Kleuren hebben soms een religieuze symboolwaarde, zoals de rode godslamp en de hemelsblauwe Maria (p. 5)

Het thema van het boek is de zoektocht naar liefde, en zich vergissen in de liefde. Ook kan het gezien worden als een verhaal over bewustwording, over de pijnlijke weg naar de volwassenheid. De zeventienjarige Phil arriveert als een puber op zoek naar liefde op het eiland en gaat er als een volwassen vrouw vandaan. Ze is eigenlijk meer op zoek naar alles wat zij nog niet heeft gedaan maar haar vriendinnen wel zoals zoenen en seks. Ze wil dus gewoon een vriendje om van alles mee uit te proberen net zoals haar vriendinnen. Eerst stort ze zich op Seamus en dan wil ze Michael daarvoor gebruiken. Ze weet ergens in haar achterhoofd dat ze van Michael niets kan verwachten maar wil het toch proberen. Ze vergist zich ook in de liefde, zowel in die van Seamus als in die van Michael. Ze vindt Seamus leuk en geweldig om zijn gedichten en zang en niet om hem zelf. Phil wil het meisje aan wie ze het vertelt ook duidelijk maken dat ze in de liefde goed moet nadenken. Wat ze wil met haar vriend en dat ze zich niet laat misleiden door mooie dingen, zoals Phil had gehad met de gedichten en zang van Seamus.

De titel Spookliefde slaat op het volgende: Op het Ierse eiland rijden ze links en in Amerika rechts. Dus als je daar op een Iers eiland komt lijkt het dus net of ze daar allemaal spookrijden. Phil die komt uit Amerika en Michael komt uit dat Ierse eiland. Ze worden verliefd op elkaar. Dat is dus liefde. Omdat dat allemaal nieuw was voor Phil is Spookliefde een toepassende titel geweest.
De titel Spookliefde verwijst ook naar het feit dat vlakbij het eiland liggen nog allemaal andere eilanden die helemaal verlaten zijn. De mensen noemen het de spookeilanden. Hier kan je dan ook de titelverklaring mee geven gedeeltelijk in ieder geval. Phil is ook helemaal verlaten zo voelt ze zich in ieder geval wat de liefde betreft. Dat is bij de spookeilanden ook gebeurd ze zijn opeens verlaten. Phil moest al haar vriendinnen verlaten omdat haar vader wou verhuizen. Ze is op Seamus zijn gedichten verliefd en op Michael omdat hij lief tegen haar is. De liefde die zij heeft is alleen eigenlijk iets wat zij hoopt. Ze heeft in haar hoofd al van alles bedacht hoe iets zou lopen alleen zou het nooit zo lopen. Wat ze denkt spookt dus alleen in haar hoofd rond en zou nooit werkelijkheid worden.
Een belangrijke verwijzing naar de titel van dit boek staat op pagina 23. Daar wordt gesproken over 'spookeilanden': vroeger bewoonde, troosteloze eilandjes, gekenmerkt door bijvoorbeeld: 'huizen zonder daken, die waren eraf gewaaid of weggerot. Schoorstenen waar geen rook uitkwam, een wapperend stuk gordijn, afgebrokkelde muren' (p. 22).
Gezien tegen deze achtergrond kan de titel dus betekenen: een liefde die aanvankelijk bloeide, maar die troosteloos en hopeloos is geworden.
De titel kan ook ontstaan zijn als associatie met het begrip 'spookrijder': iemand die onverwacht voor een ander uit het niets opdoemt en dwars tegen alle conventies ingaat. Dit kan slaan op zowel Seamus als Michael: de non-conformistische tweeling die opduikt in het leven van Phil en op wie zij verliefd wordt.
Spookliefde verwijst ten slotte ook naar de spookachtige sfeer die hangt in Phils verhaal. Vooral de schildering van het desolate landschap, zwanger van noodlot, met onheilspellende namen als Vissersverdriet en Dodemansgrot (pagina 18), de rots die vernoemd was naar een gemartelde bisschop (pagina 7), de dichte mist en nogal wat geheimzinnigheid (Waarom reizen de broers eenmaal per maand naar Galway?) Wie is de geheimzinnige zwerver? Waarom steekt Phil twee kaarsen aan?) roepen deze sfeer op.
De ondertitel Een Iers verhaal lijkt op het eerste gezicht zonder veel betekenis. Mogelijk bevat deze titel een verwijzing naar het oude, Keltische geloof, waarin sprake is van een eiland van de gelukzaligen, dat zich ten westen van Ierland bevindt.
Interessant in dit verband is de ballade die Seamus in het café ten gehore brengt. Daarin is sprake van een jongen die uit Ierland wegtrok om zijn geluk te beproeven 'aan de overkant, in Amerika' (p. 26).

Ik vond het boek Spookliefde redelijk leuk. Het bevatte een onderwerp dat mij aansprak en het was makkelijk te lezen. Doordat het verhaal voor het grootste deel is geschreven in het ik-perspectief, kon ik me beter inleven in het verhaal en bleef het boeiend. Ondanks het weinige aantal bladzijdes dat het boek bevat, vind ik toch dat Vonne van der Meer een goed verhaal heeft geschreven en er gebeuren relatief veel dingen in het boek op ‘weinig bladzijdes’. In het begin was alles een beetje vaag, omdat Phil denkt dat Seamus en Michael één persoon omvat. Later wordt dit opgehelderd en het blijkt een tweeling te zijn.