Boekverslag Boudewijn Büch
Brieven aan Mick Jagger
Heb je zin om een korte enquête in te vullen over jouw ergernissen op school? Meedoen kost een paar minuutjes van je tijd.
Geschreven door: | |
Datum ingestuurd: | 24 februari 2004 |
Niveau: | 5 vwo |
Taal: |  |
Woorden: | 2928 |
Opvragingen: | 1391 (17 deze maand) |
Waardering: |
Titel: | Brieven aan Mick Jagger |
Auteur: | |
Jaar van uitgave: | 1988 |
Moeilijkheidsgraad: |
|
Thema: |
Auteur: | |
Geslacht: | man |
Nationaliteit: | Nederlands |
Geboren: | 14 december 1948 |
Overleden: | 23 november 2002 |
Informatie: | |
Populaire titels: |
|
  | |
| |
| |
| |
5. Brieven aan Mick Jagger |
Bibliografie
Titel: Brieven aan Mick Jagger
Auteur: Boudewijn Büch
Uitgeverij: De Arbeiderspers
Jaar van uitgave: 1988
Plaats van uitgave: Amsterdam
Druk: eerste
Jaar eerste druk: 1988
Aantal bladzijden: 160
Samenvatting
Het boek gaat over een fan van de Rolling Stones en dan vooral van Mick Jagger. De naam van de hoofdpersoon wordt niet genoemd. Het boek vertelt over gebeurtenissen in het leven van de hoofdpersoon, waarbij Mick Jagger een belangrijke rol speelde.
Het boek begint bij het moment dat de ikfiguur fan wordt van Mick Jagger en gaat verder met de vrienden die hij heeft. Al deze vrienden zijn Rolling Stones-fans. Zijn beste vriend is Guido, een Indonesische jongen. Samen zitten ze vaak op zijn kamer om naar de Rolling Stones te luisteren. Ze beloven elkaar nooit een meisje te versieren, maar als de ikpersoon dat toch doet pleegt Guido zelfmoord.
Bovendien vertelt het boek over de moeilijkheden die de hoofdpersoon heeft met zijn omgeving, zoals zijn familie, omdat hij Stones-fan is. Volgens bijvoorbeeld zijn moeder is het alleen maar herrie. Hij heeft vaak ruzie met haar omdat hij de muziek weer veel te hard zet.
Verder gaat het boek ook over de invloed die de Rolling Stones op zijn leven hebben gehad, direct of indirect.
Het laatste deel van het boek gaat over hoe de hoofdpersoon probeert het gat in zijn geheugen op te vullen. Dit gat is wat hij met Guido heeft gedaan op Guido’s kamer. Hij komt erachter dat hij seks heeft gehad met Guido en dat de verbroken belofte de oorzaak van Guido’s zelfmoord was.
Het boek eindigt als de hoofdpersoon volwassen is en een interview mag doen met Mick Jagger, iets waar hij al heel lang naar uitkeek.
Titelverklaring
Het boek heet ‘Brieven aan Mick Jagger’ omdat de hoofdpersoon gedurende zijn hele leven brieven aan Mick Jagger heeft gestuurd. Deze brieven liepen als een rode draad door zijn leven heen. De eerste brief stuurde hij vlak na het eerste concert van de Rolling Stones in Nederland (in Scheveningen), waar hij bij was. Dat was rond zijn veertiende. Hij zal Mick Jagger zijn verdere leven nog tientallen brieven sturen, waarin hij zijn ziel blootlegt. Hij vertelt Mick Jagger bijvoorbeeld over zijn gevoelens voor jongens, omdat hij hoopt dat Mick Jagger hem kan uitleggen wat dat te betekenen heeft. In het boek worden deze gevoelens en gedachten ook beschreven, zoals ze ook in die brieven zijn beschreven. Hij vertelt deze dingen aan Mick Jagger omdat voor de hoofdpersoon Mick Jagger het belangrijkste in zijn leven is.
De ‘brieven aan Mick Jagger’, die in dit boek ook gedeeltelijk zijn weergegeven, geven een soort samenvatting van zijn leven. Het boek is eromheen geschreven, als uitwerkingen van de brieven.
Personages
De hoofdpersoon: Het is wel duidelijk dat deze hoofdpersoon veel wegheeft van Boudewijn Buch zelf. De hoofdpersoon in dit boek is erg chaotisch en homofiel. Hij heeft verschillende relaties, maar nooit langdurige. Bij een van deze ‘one-night-stands’ verwekt hij een zoon, die ze Mickey noemen (natuurlijk naar Mick Jagger). De hoofdpersoon is zelf ook schrijver en komt soms ook op tv, net als Boudewijn Buch. Het lijkt een aardige maar erg verwarde man. De hoofdpersoon wordt vaak vergeleken met Mick Jagger qua uiterlijk. Hij schijnt op hem te lijken.
Moeder: De moeder van de hoofdpersoon komt in gedeeltes van het boek veel voor, als de hoofdpersoon terugblikt naar vroeger. De moeder wordt afgeschilderd als een boosdoener waarbij hij zijn liefde voor de Rolling Stones niet ten volle kan uiten. De moeder heeft een hekel aan de Rolling Stones en vindt dat deze een slechte invloed hebben op jongeren. Dit wordt haar niet in dank afgenomen door de hoofdpersoon.
Mickey: het zoontje van de hoofdpersoon. Speelt niet een grote rol in het boek, maar wel een belangrijke. Mickey was ook fan van de Rolling Stones en ging op 5-jarige leeftijd dood aan een hersentumor. Op zijn begrafenis werd een lied van de Rolling Stones gespeeld. Dit geeft aan hoeveel de Rolling Stones hebben betekend in het leven van de hoofdpersoon: zelfs zijn zoontje was met het ‘Rolling Stones virus’ besmet.
Guido: Guido was een jeugdvriend van de hoofdpersoon. Guido kwam uit Indonesië en was vrij stil en knap. Hij had alleen maar zussen, wat een contrast vormt met de hoofdpersoon, die alleen maar broers heeft. Guido’s vader was in de oorlog gek geworden en mocht één keer in de zoveel tijd naar huis van de instelling waar hij zat (waarschijnlijk een gekkenhuis). Guido’s moeder vond dat de vriendschap tussen de hoofdpersoon en Guido te sterk was maar liet de hoofdpersoon wel toe in haar huis. Guido’s zussen dreven uiteindelijk Guido en de hoofdpersoon uit elkaar: één van zijn zussen verleidde de hoofdpersoon, die daarop inging. Toen Guido dat te weten kwam hing hij zichzelf op. Guido en de hoofdpersoon zaten altijd op de kamer van Guido naar muziek van de Rolling Stones te luisteren. Later komt de hoofdpersoon erachter dat Guido zijn hele kamer vol had hangen met posters van de Rolling Stones en foto’s van de hoofdpersoon. Guido was verknocht aan de hoofdpersoon.
Opbouw
Het boek is allesbehalve chronologisch opgebouwd. De hoofdpersoon is in het boek in de tegenwoordige tijd ongeveer 45 maar blikt almaar terug naar zijn tienerjaren en ook naar de tijd tussen zijn tienerjaren en het heden. Als je het boek leest spring je als het ware door de tijd heen. Alles wordt wel in de tegenwoordige tijd verteld. Het is niet dat de hoofdpersoon terugdenkt aan zijn verleden, maar het verleden wordt als het ware ‘nu’.
Thema
Het thema van ‘Brieven aan Mick Jagger’ is de idolatrie van de hoofdpersoon aan Mick Jagger. Dit komt in het hele boek naar voren: in de titel, zijn leven, zijn denken. Als hij praat, praat hij soms zelfs met quotes uit teksten van de Rolling Stones.
Een aantal subthema’s zijn de jongensliefde van de hoofdpersoon en vergankelijkheid (de hoofdpersoon raakt aan de drugs en kan zichzelf nog maar amper onderhouden).
Tijd
Het verhaal speelt zich af in ongeveer 30 jaar. Er zitten terugblikken in van 30 jaar terug, maar ook van 15 of een half jaar terug. De tijd is van belang voor het verhaal omdat als de hoofdpersoon in een andere tijd had geleefd was hij misschien niet zo bezeten geweest van de Rolling Stones. Zijn hele leven zou dus ook anders zijn gelopen als de Rolling Stones er niet zouden zijn geweest.
Ruimte
Brieven aan Mick Jagger speelt in en rond de geboorteplaats van de hoofdpersoon (Wassenaar/Leiden) maar later ook in Amsterdam, waar de hoofdpersoon gaat wonen. De ruimte speelt geen belangrijke rol in het boek.
Stijl
De stijl van Boudewijn Buch komt ook in dit boek weer erg naar voren: snel en oppervlakkig worden situaties beschreven en hij springt de hele tijd in de tijd. Hij schrijft geen grote lappen tekst maar wisselt ongeveer een keer per twee of drie bladzijdes van situatie. Boudewijn Buch heeft een vrij grof taalgebruik maar het is niet storend of overdreven.
Spanning
De spanning in het boek is hoog, je wilt het boek graag uitlezen. Dit komt onder andere door de hoge betrokkenheid, maar ook door de stijl van schrijven van de auteur. Hij gebruikt namelijk bijna geen moeilijke woorden en ellenlange zinnen. Hierdoor lees je het boek makkelijk door en blijf je ook langer doorlezen, omdat het makkelijk te begrijpen is. Je wordt niet gehinderd door moeilijke woorden die je niet begrijpt. Daardoor kun je het verhaal ook beter volgen.
Het effect van de hoge spanning op mij is dus dat je het boek sneller uitleest, je blijft geboeid door de gebeurtenissen in het boek.
Perspectief
Het boek is geschreven vanuit een subjectief perspectief. Er is een ik-verteller en je komt alleen de gevoelens en gedachten van deze persoon te weten. Van de andere personen kom je niets te weten qua gevoelens en gedachten, behalve dan wat ze zeggen tegen de hoofdpersoon. Door het subjectief perspectief is de betrokkenheid van het boek hoog, je kan je goed inleven. Je weet precies wat de hoofdpersoon denkt en je kan daardoor ook beter begrijpen waarom d hoofdpersoon bepaalde dingen doet. Dit heeft als gevolg dat de spanning in het boek meer wordt, want je wordt meer geïnteresseerd in het verhaal. Je wilt weten hoe het afloopt met de hoofdpersoon en daarom blijf je lezen.
De betrouwbaarheid is laag, je komt het verhaal maar van één kant te weten. Je weet bijvoorbeeld wel wat de hoofdpersoon van zijn vriend Guido denkt en waarom hij zich op deze manier tegenover hem gedraagt, maar je weet niet wat Guido nou precies denkt. Je weet niet precies waarom hij zelfmoord pleegde, je kent alleen de verhalen van de andere personages.
Ik denk dat de auteur voor een subjectief perspectief heeft gekozen om het thema beter over te kunnen brengen. Door de hoge betrokkenheid begrijp je de hoofdpersoon beter en begrijp je dus ook beter waarom hij Mick Jagger zo goed vindt en waarom Mick Jagger zijn leven zo beheerst
Argumenten
Structurele argumenten
Alhoewel sommige dingen in dit boek lichtelijk of zelfs erg zijn overdreven (zoals heftige ruzies en grote spektakels bij een concert) is het toch niet ongeloofwaardig. Het boek zit goed in elkaar en is prettig te lezen. Boudewijn Buch wijkt geen moment af van het thema en het hele boek lijkt ‘in elkaar te passen’. Alles klopt met elkaar. Naarmate je verder komt in het boek wordt de samenhang tussen de elementen beter en kom je meer te weten over bepaalde dingen (zoals zijn relatie met Guido) zodat je het boek completer kunt zien.
Realistische argumenten
Te bedenken dat alle boeken van Boudewijn Buch tenminste een biografisch tintje bevatten (en meestal wel meer dan een tintje) en dat Boudewijn Buch ook écht fan is van de Rolling Stones kun je wel zeggen dat dit een realistisch boek is. In de hoofdpersoon kun je ontzettend veel herkennen van Boudewijn Buch, waardoor je gaat denken dat het een autobiografische roman is. In sommige interviews ontkent Boudewijn Buch ten zeerste dat hij zichzelf in zijn boeken beschrijft maar in andere zegt hij dat het natuurlijk duidelijk is dat hij zijn romans vooral autobiografisch schrijft. Nu duidelijk is dat dit boek een halve autobiografie is van Boudewijn Buch is het logisch dat dit een realistische roman is. Sommige dingen blijken overdreven weergegeven maar over het algemeen kan worden aangenomen dat dit boek zeer realistisch is.
Vernieuwingsargumenten
Omdat er niet veel romans zijn geschreven met het thema van dit boek (of als dat wel zo is: ik ben ze nog nooit tegengekomen) en zeker niet als het dan ook nog de Rolling Stones betreft is dit boek in zijn genre origineel te noemen. Natuurlijk bestaan er meer boeken met het thema idolatrie maar de manier waarop Boudewijn Buch zijn ‘Rolling Stones-loopbaan’ en de manier waarop de Rolling Stones invloed hebben gehad op het leven van de hoofdpersoon beschrijft zijn misschien niet vernieuwend maar wel origineel.
Wat ook origineel is, is dat Boudewijn Buch de hoofdpersoon iets laat ontdekken en naarmate het boek vordert hij en jijzelf er steeds meer achterkomt wat dit dan is. In het begin denk je net als de hoofdpersoon dat hij een vriendschappelijke maar beetje vreemde relatie heeft gehad met Guido, terwijl je op het eind van het boek erachter komt dat de hoofdpersoon en Guido seks hebben gehad. Ook voor de hoofdpersoon is dit onbekend en zo leef je meer met de hoofdpersoon mee.
Morele argumenten
Boudewijn Buch heeft waarschijnlijk een ander idee van ‘normaal’ leven dan anderen. Hij doet het heel gewoon overkomen dat de hoofdpersoon niet zonder zijn drugs kan, zijn zoontje maar half verzorgt en zich vol in de schulden stort. Boudewijn Buch zal vast wel weten dat het niet gewoon is maar in zijn boek komt dat wel zo over en dat vind ik dan wel weer knap. Maar het is toch jammer van de hoofdpersoon omdat het een erg sympathieke man/jongen lijkt totdat je de passages van ‘alles afbreken en coke snuiven’ leest. Maar daar moet je dan misschien ook niet zo sterk negatief over denken als ik dat doe.
Ook over het ‘homo-zijn’ van de hoofdpersoon bestaan wat onduidelijkheden die je vaak niet tegenkomt in onze samenleving en die Boudewijn Buch toch als normaal bestempelt. De hoofdpersoon is bijvoorbeeld verliefd op een jongen en meisje tegelijk (broer en zus) al wil hij niet weten dat hij op de jongen verliefd is en is hij eigenlijk ook niet echt verliefd op de zus. Toch vrijt hij met haar en later ook met hem. Dit wekt dan toch tegenstrijdige gevoelens op, vooral het vrijen met hem. Later in het boek komt duidelijk naar voren dat de hoofdpersoon homofiel is, maar toch gaat hij naar bed met verschillende meisjes en heeft hij zelfs samengewoond met de moeder van zijn zoon.
Emotivistische argumenten
Boudewijn Buch gaat zo diep in op zijn liefde voor Mick Jagger en de Rolling Stones en kan zo overtuigend vertellen over de kwaliteit en ‘mooiheid’ van de liedjes dat je zelf ook meer geïnteresseerd raakt in de Rolling Stones. Het boek is erg emotioneel als hij op het punt aankomt dat zijn zoontje wordt begraven en dat er een liedje wordt gespeeld en dat hij dat liedje dan maanden niet meer kan aanhoren. Je wordt dan vanzelf benieuwd naar het liedje. De hoofdpersoon vond Beatles-fans maar kneusjes en laat ze ook zo overkomen. Ongeveer: de Beatles zijn slap en voor mietjes en de Stones zijn goed en voor stoertjes. Ik ging dan toch wel anders aankijken tegen Beatles-fans. (Papa, was jij Stones-fan? Droeg je dan ook leren jassen?).
Intentionele argumenten
De intentie van dit boek is niet duidelijk. Het zou kunnen zijn dat hij wil pleiten voor meer acceptatie voor homoliefde of drugsgebruik of de Rolling Stones wil promoten (waarvan de laatste de meest aannemelijke is) maar Boudewijn Buch benadrukt in het zijn brief aan Mick Jagger die bij dit boek hoorde en die hij op de achterkant heeft afgedrukt dat hij dit boek heeft geschreven ‘voor de lol’. De rest van de boeken van zijn oeuvre zag hij als “innerlijke noodzaak” die hij moest schrijven, dit boek vond hij echt wilde schrijven. Ik denk dus niet dat hij een bepaalde bedoeling heeft met dit boek en ik kan dus ook geen intentionele argumenten beschrijven.
Stilistische argumenten
Brieven aan Mick Jagger schijnt vrij simpel te zijn geschreven maar ik ben het daar niet mee eens. Toegegeven, het taalgebruik is niet zo lastig dat je woorden in het woordenboek zou moeten opzoeken en hij hanteert ook geen ellenlange zinnen die vergaan van de komma’s maar om zijn stijl nu gelijk simpel te noemen: nee. Boudewijn Buch heeft een heel eigen stijl van schrijven die zich kenmerkt door oppervlakkig en snel te schrijven en veel van situaties over te springen. Dit komt ook in dit boek voor maar ik vind het door deze stijl alleen maar prettig om te lezen. Het is ook goed mogelijk je gedachten erbij te houden: het boek blijft interessant en blijft niet te lang hangen in een situatie. Het is vlot geschreven maar doordat dit niet op een Ronald Giphart manier is gedaan vind ik het niet simpel. Het is gewoon toegankelijk.
Eigen mening
Het beste aan dit boek vind ik dat je vanzelf geïnteresseerd raakt in de Stones. Misschien was dat ook wel de bedoeling van de schrijver. Als dat zo was is dat hem helemaal gelukt.
De schrijver sleept je mee door het hele leven van de hoofdpersoon. Je raakt er nauw bij betrokken. Als ik niet in het boek las dacht ik aan het boek.
Ik vind het boek heel goed omdat het perfect in elkaar zit. Het kan bijna niet anders dan autobiografisch geschreven zijn omdat alles met elkaar klopt. Alles past in elkaar. Het ene volgt logisch op het andere. Er zijn geen dingen die onbegrijpelijk zijn in verband met het boek en er zijn ook geen dingen die overbodig waren om te vertellen: er had niet meer maar ook niet minder in moeten staan. Dit merk ik bij alle boeken van Boudewijn Buch: met zijn boeken creëert hij een soort Boudewijn Buch-imperium waarvan in alle boeken een klein stukje.
Hoe meer boeken je van hem leest, hoe meer je te weten komt over hem, of om het correct te zeggen: over de hoofdpersoon.
Wat wel erg jammer is, is de negatieve levensstijl van de hoofdpersoon. Niet iedereen zal zich eraan storen maar omdat ik een hekel heb aan het soort onnuttige zaken die Boudewijn Buch klaarblijkelijk wel zo van belang of normaal of zelfs misschien leuk vind, vind ik het erg storend in vergelijking met de rest van het boek.
Ik hoor van anderen vaak dat ze de boeken van Boudewijn Buch zo bedroevend vinden. Ik vind dat, hoewel er inderdaad wel veel droevige dingen in voorkomen, de hoofdpersonen niet zielig zijn. Ik vind de boeken ook niet bedroevend (met uitzondering van De rekening), er spreekt eerder een soort pessimisme uit. Het gaat niet goed met de hoofdpersoon zijn leven en hij weet het ook wel maar hij vindt het eigenlijk helemaal niet erg. Misschien vindt hij het soms wel fijn om zo te leven. Wat ik goed vind aan dit boek in vergelijking tot zijn andere boeken is dat het hoop uitspreekt. Zijn onbeantwoorde maar toch zeer gewilde liefde voor Mick Jagger is daar een voorbeeld van. Ook wil de hoofdpersoon naarmate het boek vordert steeds grager te weten komen hoe het nu precies zat met hem en Guido en hij schijnt te denken dat als hij hier een antwoord op vind, dat dan zijn leven een stuk fijner en rustiger zal worden. Jammer genoeg gebeurt dit niet. Maar het leeft wel in het hele boek.
Over het algemeen vind ik dit boek erg goed en vooral leuk om te lezen. Het is heel interessant en meeslepend en niet lastig om te lezen.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het ons dan weten.
© Scholieren.com 2009