Boekverslag Patrick Lagrou

De poorten van Atlantis

1 [2] 3 4 5

Info over dit verslag

Geschreven door:

Eline

Niveau:

2HAVO/VWO

Kwaliteit:

Waardering:

Taal:

Nederlands

Woorden:

1535

Opvragingen:

22

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (195 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Patrick Lagrou

Laatst gewijzigd op 10 maart 2004

B)
Marijn:
Marijn is een slimme jongen die alles er voor over heeft om de dieren rond Long Island te helpen. Hij riskeert er bijna een keer zijn leven voor. Hij heeft ook één hele goed vriend, Derby de dolfijn. Het is een soort tweeling broer voor hem (zie: Het dolfijnenkind, 1992) Hij denkt over veel dingen goed na. Daardoor weet hij ook vaak raadsels en geheimzinnige dingen rond en op het eiland op te lossen. Marijn vindt het ook heerlijk om te duiken in een van de vele koraalriffen in de buurt van het eiland. Hij is ook vooral heel erg zelfstandig. Het is een jongen van ongeveer gemiddelde lengte heeft bruin kort haar en is blank.

Talitha:
Talitha is het vriendinnetje van Marijn. Zij is in het vorige boek (Het monster uit de diepte, 1995) is zij samen met haar moeder aangespoeld van een gezonken schip. Ze is van Indiaanse afkomst en kan heel erg goed met dieren opschieten. Ze is haast net zo slim als Marijn en ook even riskant. Marijn en Talitha doen veel dingen samen, dus beleven ze samen ook avonturen. Talitha heeft zwart lang haar en is bruin. Is ongeveer even lang als Marijn.

Derby:
Derby is een van de grootste vrienden van Marijn. Derby vindt het ook heerlijk als ze met Marijn mee kan zwemmen of duiken. Ze helpt hem ook altijd in gevallen van nood. Ze is ontzetten snel in het water en is overal waar Marijn eigenlijk ook is. Ze waarschuwt ook altijd als er iets aan de hand is.

C)
Ik vind het een ontzetten mooi boek. Vooral in de stukken dat ze proberen dieren te helpen. Ze laten je ook de andere kant van alles zien. Van bijvoorbeeld hoe walvisjagers werken. Dit stukje is een van die stukjes over de walvisjagers en de dierenbeschermer:

"Hij blaast! Daar! Hij blaast!"
De man die in het kraaiennest op de uitkijk zat, schreeuwde zich de longen uit het lijf. "Nu hebben we hem," zei kapitein Olavsen van de Tierra. "De elektronische volgapparatuur is ingeschakeld deze keer. Hij zal niet meer ontsnappen." De kanonnier liep over het gladde voordek naar de boeg van het schip. Daar stond het stuk waarmee hij straks een dodelijke harpoen in het lijf van de potvis zou jagen. Voorzichtig trok hij het canvas weg. De moordmachine kwam tevoorschijn en fonkelde in de zon. Ze zouden het dier waarschijnlijk binnen het uur inhalen. En dan zou hij klaarstaan om zijn deel van het werk uit te voeren. Het was alleen nog een kwestie van tijd. Zo verliep het elke keer wanneer de Tierra op de uitgestrekte Atlantische Oceaan een reusachtig zeezoogdier tegenkwam. Elke walvis die het ongeluk had het pad van het piratenschip te kruisen, was ten dode opgeschreven. De geavanceerde apparatuur aan boord van het schip bood het dier geen enkele kans op ontsnapping. Dat ondervond ook de arme potvis die bijna een kilometer voorop zwom. Wat het dier ook probeerde, het bleef in de greep van de signalen die de hoogtechnologische sonar van de Tierra in zijn richting bleef uitsturen. En welke kant het dier ook opging, steeds slaagde het schip erin om onmiddellijk bij te sturen. Op den duur voelde de potvis hoe zijn krachten afnamen en hoe het ijzeren monster zijn achterstand begon in te lopen. Als het dier binnen een bepaalde afstand kwam, zou het de eerste keer dat het bovenkwam, onherroepelijk worden getroffen door een dodelijk harpoen. Een verscheurende bliksemschicht die diep in de walvis tot ontploffing zou komen. "Bijna," zei kapitein Olavsen tegen de stuurman, "hij is bijna binnen het bereik van ons kanon. Nog even en we hebben het visje aan de lijn."Op dat moment klonk de stem van het bemanningslid dat ook de radar in het oog hield. "Kapitein," riep hij, "vanuit het westen komt een schip recht op ons af." Olavsen vloekte, keek naar bakboord en zag links voor zich een kleine stip in de verte. Onmiddellijk nam hij zijn verrekijker, maar veel meer kon hij niet onderscheiden. Al wat hij zag, was een grijze boeg. Het kon een vrachtschip zijn, maar ook een schip van de marine. Dat er een schip in de buurt zat, kon hem niet zoveel schelen. Maar dat het recht op hem afkwam, dat zinde hem helemaal niet.
"Denk je dat het de Tierra is?" Vroeg de stuurman aan zijn overste die naast hem stond. "Zo goed als zeker," antwoordde kapitein Paul Johnson. "De signalen die we al een tijdje opvangen zijn typisch voor een walvisvaarder. En de Tierra is de enige die op dit ogenblik in dit deel van de Atlantische Oceaan zit. Als we hem te pakken krijgen, rammen we hem zonder pardon." De stuurman van de Moby Dick wist dat hij geen moment hoefde te twijfelen aan de harde woorden van zijn kapitein. Niet voor niets was er op beide flanken van hun trawler een reusachtige witte vinvis geschilderd. De grijze trawler was omgebouwd tot een echt gevechtsschip, het eerste slagschip van de 'Zeemacht van Neptunus'. Zo had Paul Johnson zijn Moby Dick genoemd. Sinds meer dan een jaar was hij een van de weinigen die bijna meedogenloos de strijd aanbond met iedereen die op illegale wijze beschermde zeedieren naar het leven stond. In de voorbije jaren had hij al verschillende keren beruchte walvispiraten kunnen rammen en tot zinken gebracht, illegale drijfnetvissers gesaboteerd en de meest hardnekkige dolfijnenjagers tot overgave gedwongen. Een van zijn knapste optredens was de volledige vernietiging van een walvisvlees verwerkende fabriek, samen met de helft van de IJslandse walvisvloot. Op al zijn daden was kapitein Johnson bijzonder trots, hoewel velen zijn bloed konden drinken. Toch was niemand er ooit in geslaagd een klacht voor de een of andere rechtbank echt hard te maken. Bijna altijd ging Paul Johnson vrijuit. Vanaf de brug kon hij alleen maar vaststellen hoe het andere schip halsstarrig zijn koers bleef volhouden. "Hoe ver zit de potvis op dit ogenblik?" Vroeg hij opnieuw aan de matroos die de elektronische apparatuur in het oog hield. "Mooi binnen het bereik van onze kanonnier," was het antwoord.

Dit vind ik ook een heel mooi stukje omdat Talitha weg is gedreven en steeds verder de zee op drijft. Maar ze blijft toch moed houden.

Door zo luid mogelijk te zingen probeerde Talitha de moed erin te houden. Tegelijk had ze zo het juiste ritme gevonden om haar roeiriemen door het water te bewegen. Met het vallen van de avond was ook de oostenwind opeens verdwenen. Talitha had het onmiddellijk gevoeld en nieuwe hoop gekregen. Het was misschien haar kans om naar het eiland terug te roeien. Nadat ze de vislijn had binnengehaald, was ze vertrokken. Het eiland in de verte was alleen nog zichtbaar door de lange groene streep aan de horizon. Met daar midden in het rood-witte uitsteeksel van het westelijke vuurtorentje. Als het binnen een uur helemaal donker zou zijn, zou het haar enige baken blijven. Terwijl haar stem zo over het water heen schalde, schoot ze flink op. Tot ze achter zich opeens een luid geblaas hoorde. Talitha draaide zich om en juichte. Het was Derby. Hoe had die haar gevonden? Zonder één moment te vertragen dook het dier onder om achter het kleine vaartuig weer boven te komen. Toen duwde hij met zijn snuit tegen de spiegel en sloeg opnieuw krachtig met zijn staart. Talitha voelde hoe het bootje in volle vaart vooruit schoot. Onmiddellijk trok ze de roeiriemen in. Want met zo'n motor achteraan zou ze de vaart alleen maar tegenwerken.

D)
Ik heb gekozen voor opdracht 9. Je moest daar de
heldhaftige eigenschappen van een personen beschrijven. Ik heb gekozen voor Kapitein Johnson.

Kapitein Johnson: - zet zich in voor de dieren.
- hij valt de stropers/jagers aan.
- is zo brutaal als de pest.

Uitleg eigenschappen:
- Kapitein Johnson is een dierenbeschermer. Hij vaart rond in alle zeeën van de wereld met zijn eigen schip dat ze hebben omgebouwd tot een soort oorlogsschip. Hij zet zich vooral in voor de beschermden zeedieren.
Dit vind ik een mooie eigenschap omdat iedereen wel kan zeggen ik ben er tegen, maar Kapitein Johnson doet er ook echt wat tegen.

- Kapitein Johnson vaart met zijn schip en probeert daarmee stropers en jagers op te sporen. Als hij ze heeft gevonden geeft hij ze altijd één waarschuwing dat ze weg kunnen gaan. Maar vaak doen ze dat niet en dan probeert hij hun materialen te vernietigen. Hij legt het ook allemaal vast op video, want als de stropers/jagers hem voor de rechter slepen heeft hij altijd het bewijs dat zij illegale dingen deden.
Dit vind ik een spannende eigenschap omdat hij echt die boten aanvalt en hij doet het echt niet om de slachtoffers maar hij probeert de materialen te vernietigen.

- Hij stoort zich ook niet aan alle opmerkingen die ze hem toe roepen. Hij gaat gewoon door. Echt niet van plan zich over te geven. Op een keer moest hij zich van de marine aan hen overgegeven. De internationale wateren waar hij veilig was waren nog maar 5 kilometer bij hem vandaan. Dus hij vaart gewoon door en laat aan de marine weten dat hij hen ramt als ze hem tegenstribbelen.
Dit vind ik een stoere eigenschap, omdat hij echt gewoon door gaat en niet denkt van als het nou fout gaat. Hij houd zijn poot gewoon stijf.

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven