Boekverslag Robin S. Wagner

Geschreven door:	Giechel (vmbo) [meer]
Datum ingestuurd:	31 maart 2004
Taal:
Woorden:	2.600
Bekeken:	5221 keer (5 deze maand)
Waardering:	Currently 3.11/5 1 2 3 4 5 3.1/5 (28 stemmen)
Deel op:

Titel:	Sarah T. : Portrait of a teen-age alcoholic
	Sarah, 16 jaar en alcoholiste
Auteur:	Robin S. Wagner
Jaar van uitgave:	1986
Aantal pagina's:	120
Verfilmd als:	Sarah T. - Portrait of a Teen-age Alcoholic (1975)

Auteur:	Robin S. Wagner
Geslacht:	vrouw
Nationaliteit:	Engels
Populaire titels:	1986Sarah T. : Portrait of a teen-age alcoholic (1)

• 
  Door Jeanine op 15-12-2004
  Ik ben echt super blij met dit verslag je hebt me uit een probleem verholpen Bedankt
• 
  Door volleyfantje op 26-09-2004
  ik vond het een leuk uitreksel. ik heb het boek net uitgelezen en het was echt een heel gaaf boek het leukste boek wat ik toe nu toe heb gelezen. jammer dat je niks over de schijver bij hebt gezet want dat zoek ik eigenlijk op het moment

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

3. De inhoud van het boek:

Sarah’s moeder is hertrouwd met Matt, hierdoor moesten ze verhuizen naar een nieuwe stad. Op haar nieuwe school heeft Sarah geen vrienden, en haar moeders aandacht gaat alleen maar naar haar oudere zus, Nancy, en haar baby, Laurie. Hierdoor voelt Sarah zich erg buitengesloten en gaat ze aan de drank.
Als Jean, haar moeder, merkt dat het niet zo goed gaat met Sarah, denkt ze dat dit door school komt, ze regelt dan een date met Ken Newkirk. Hierdoor hoopt Jean dat Sarah snel veel vrienden krijgt. Maar Sarah komt erachter dat deze ‘date’ georganiseerd is door haar moeder. En word erg boos, maar besluit toch te gaan. Ken neemt haar mee naar een feestje.
Maar Marsha Cooper, Ken’s vriendin, wil Sarah zoveel mogelijk zwart maken. Daarom vraagt ze aan de zanger of hij het liedje van Bob Dylan wilt zingen. Dit liedje had Sarah ook op de auditie voor het zangkoor gezongen. Marsha vraagt of Sarah niet mee wil zingen, maar Sarah is aangeschoten en zegt daarom dat ze wel even meezingt. Ze zingt erg mooi, en heeft zelf Ken veroverd. Later die avond raakt Sarah in een shock en krijgt ze van haar ouders kamerarrest omdat ze dronken was.
Sarah neemt ook alcohol mee naar school en Ken merkt dat ze dat doet, en vraagt of ze hier mee wilt stoppen. Sarah vertelt hem dat ze kan stoppen wanneer ze wil, en ze zegt dat ze het wel voor hem wilt doen. Deze poging, evenals meerdere pogingen, lukt helaas niet. Ken merkt dat Sarah niet van de alcohol kan afblijven en besluit wat meer afstand te nemen van haar. Sarah merkt dit, en voelt zich in de steek gelaten, en grijpt weer naar de fles.
Omdat ze ook op school merken dat het erg slecht met Sarah gaat, verwijzen ze haar door naar een psychiater. Hij wil aan gezinstherapie doen, omdat hij merkt dat het aan de gezinssituatie ligt. Toch kan hij Sarah niet met zekerheid zeggen of zij wel of geen alcoholiste is, hier moet ze zelf achter komen, door verschillen symbolen. Hij vraagt wel of ze bij de A.A. (Anonieme Alcoholisten) langs wilt gaan. Omdat Ken haar weer vraagt of ze kan stoppen wanneer ze wilt, gaat Sarah twijfelen. Ze besluit toch te gaan, en hoort dan een toespraak dat haar erg aanspreekt. Een jongen van 11, die ook alcoholist was, hij vertelt hoe de club hem heeft geleid naar een jaar zonder alcohol. Sarah besluit weg te gaan, ze heeft hier niks te zoeken.
Na een aantal keren therapie, verdwijnt Sarah voor 8 tot 12 uur. Ze is naar de slijterij geweest, maar krijgt geen alcohol mee, hierdoor vraagt ze aan een paar voorbijgangers of zij alcohol willen halen, maar allemaal zeggen ze nee. Dan ziet ze een busje met 4 jongens, zij zien wel interesse en halen alcohol voor haar. Maar dit krijgt ze pas nadat een jongen haar heeft verkracht. Dan gaat ze naar Daisy en neemt haar mee voor een ritje, het enige wat ze nog ziet is lichten. Wat ze niet ziet en hoort is dat Ken achter haar aan rent en zegt: ”Sarah, kijk uit! Auto’s!” Daisy overleeft het ongeluk niet. Sarah komt in het ziekenhuis en mag de volgende dag weer naar huis.
Dan beseft Sarah dat alles wat ze heeft meegemaakt haar eigen schuld is, dat ze Ken niet de schuld kan geven voor haar behoefte aan alcohol. Dat ze naar zichzelf moet kijken, en met haar ouders moet praten over de problemen die ze heeft. Haar ouders vertellen haar dat alles wel goed komt, en dat ze zich geen zorgen hoeft te maken, dat Matt en Jean er voor haar zijn. Maar dan zegt Sarah, dat dit is iets wat ze alleen moet doen, dat ze een alcoholiste is.

4. De tekstbesturing/ tekstanalyse:

De hoofdpersoon is Sarah, zij is een terug getrokken en stil meisje. Haar karakter verandert tijdens het boek niet echt. Zij houdt er nog steeds niet van om over haar problemen te praten. Ze wil wel liefde, maar wil niet teveel aandacht en gezeur. Sarah verandert wel een klein beetje in het boek, ze is uit haar kinderfase. En aan de ene kant weet ze wel een beetje dat ze alcoholiste is, maar aan de andere kant wil ze het niet geloven.
De bijpersonen zijn, Ken, Matt, Jean en Jerry.
Jean en Jerry zijn haar ouders, ze zijn al een aantal jaar gescheiden, en geen vrienden meer. Toch zou Sarah liever hebben dan Jean en Matt. Matt is haar stiefvader en probeert niet het vaderfiguur voor Sarah te zijn, maar hij wil wel dat zij de regels in zijn huis hanteert. Hij denkt dat Ken de oorzaak van Sarah’s problemen is.
Ken is de jongen op wie Sarah verliefd is geworden, nadat Jean een afspraakje met hem heeft geregeld, gaan ze steeds meer op stap met zijn tweeen. Toch weet Ken niet wat hij van haar moet vinden.

Het verhaal speelt zich af in Zuid-Californie, en de vertelde tijd is 3 tot 4 jaar. Het begint dat Sarah 13 is, en verhuist naar Zuid-Californie. Er is niet echt duidelijk gezegd, waar ze daarvoor heeft gewoond.
Er worden wel periode’s overgeslagen in het boek. Het begint dat Sarah 13 is, en haar zus, Nancy, van 20 jaar, gaat trouwen. Daarna slaan ze een periode over, tot Sarah 15 is, dan lees je dat ze naar school gaat.

Het thema van het boek is verslaving. Op haar 13e drinkt Sarah voor het eerst alcohol. Op haar 15e heeft ze allemaal trucjes onder de knie om aan alcohol te komen. Ze laat zelf de butler ontslaan omdat er drank verdwijnt uit de drankenkast. Ze zet van alles op het spel om aan drank te komen.

Het boek, Sarah, 16 jaar en alcoholiste, heeft best een logische titel. In de titel wordt al een deel van het boek verteld. Het boek gaat dus over een meisje, Sarah, dat 16 jaar is en verslaafd aan alcohol. Een persoon dat verslaafd is aan alcohol word ook wel alcoholist(e) genoemd. Daarom deze titel.

5. De Tekstbeoordeling

Ik vond het een mooi boek om te lezen. Er was twee stukjes, die me echt aanspraken.
Het eerste stukje is vanaf blz. 103 tot blz. 105.
Bobby liep naar het spreekgestoelte en zijn hoofd was nauwelijks zichtbaar boven de rand. De leider bood hem een stoel aan om op te gaan staan. Ineens was het heel stil in het vertrek, alle ogen waren op Bobby gericht.
‘Hallo. Mijn naam is Bobby R. Ik ben een alcoholist.’
Sarah ging rechtop zitten en keek hem heel aandachtig toe. Wat lieten ze hem nou voor domme voordracht houden?
‘Hallo, Bobby!’ Riepen de leden vrolijk.
‘Ik wil jullie allemaal voor die taart bedanken. Zonder jullie hulp, geduld en begrip had ik hem niet gekregen.’ Verbaasd over zijn openheid keek Sarah om zich heen om de reacties van de anderen te peilen. Ze lachten allemaal en keken liefdevol en vriendelijk naar Bobby op. Een paar knikten instemmend.
‘Ik wil jullie bedanken voor het moeilijkst jaar van mijn leven, en het beste. Ik wil jullie bedanken omdat ik nog leef.’ Het leek wel of het publiek een soort warmte uitstraalde dacht Sarah. En de mensen leken echt blij te zijn.
‘Ik mag dan pas elf jaar zijn, maar mijn lever is misschien al zestig. De mensen wilden gewoon niet geloven dat ik nog maar een kind was.’ Vervolgde Bobby.
De aanwezigen lachten, maar Sarah vond het niet zo humoristisch en ze hoorde een diepe ernst in de stem van de jongen. Zijn gezicht werd ernstig en ze zag waarom ze aanvankelijk had gedacht dat hij veel ouder was.
‘Kijk, ik begon te drinken rond de tijd dat ik leerde lopen. Mijn broers lieten me gemberbier drinken, omdat ze het leuk vonden om een klein kind zat te voeren. Tegen mijn negende verdunde ik melk met whisky om in mijn thermosfles mee naar school te nemen. En ik was echt niet het enige kind dat zoiets deed. Op sommige dagen was de halve klas uitgevloerd. En de schoolleiding wist van niets. Die had het te druk om te controleren of er soms hasj op de toiletten werd gerookt.’ Hij pauzeerde even om de woorden te laten doordringen. Sarah zat geïnteresseerd rechtop.
‘Weten jullie dat ik het moeilijkste vond toen ik een dronkaard was? Het liegen’ Er steeg rumoer op onder de aanwezigen en Sarah knipperde met haar ogen. ‘Je moet constant tegen je ouders lieggen, tegen je vrienden en tegen jezelf.’
Met haar blik op Bobby’s gezicht gericht, werd Sarah betoverd door de oprechtheid van zijn woorden. Ze raakten een bekende snaar. ‘Je zou denken dat het mijn ouders niet kon schelen. Ze vonden het eigenlijk wel grappig als ik rondliep en om slokjes bier bedelde. Of als ik oom Mike’s cocktailglas meepikte en me ermee op het toilet opsloot. Maar toen ik naar hen toe ging en zei: “Zo, mam, zo pap… weten jullie wat ik ben? Een alcoholist”. Toen vonden het niet meer zo leuk. Kijk,’ hij keek naar Sarah, de hem bemoedigend toelachte, ‘ze hadden liever gehad dat ik wat anders was, een dief, een communist… maar ik neem het hun niet kwalijk. Ik wilde het mezelf niet bekennen. En trouwens, het niet hún probleem. Niet meer.’
Hij pauzeerde even en zijn volwassen houding verliet hem toen hij de verschrikkelijke momenten herbeleefde. ‘Het was mijn probleem. En ik moest mezelf tot het uiterste dwingen om naar de plek te gaan waar ik het kon toegeven. Ik moest eerst een hoop vrienden verliezen en het op school beroerd doen en zó walgen van mezelf…’
Zijn tengere lichaam begon zichtbaar te trillen. Hij hield op en nam een slokje water. ‘En mezelf zo erg haten dat ik ten slotte in de spiegel kon kijken en zeggen: geef het maar toe, je bent een … ‘ Zijn ogen zochten die van Sarah, maar haar stoel was leeg. Hij zag nog net haar rug toen ze naar de deur liep. Maar iets maakte haar dat ze zich omdraaide –Bobby’s aarzeling- en ze keek hem aan.
‘… Alcoholist. En als je geen hulp zoekt, ga je dood.’
Sarah’s hand lag al op de deurknop en ze stond op het punt om hem om te draaien, toen Carol achter haar opdook. ‘Sarah?’
Ze draaide zich om.
‘Ik hoop je nog eens te ontmoeten.’ zei Carol zacht.
Ik vind dit een mooi stukje, omdat ik me erg kon inleven in de situatie van Sarah. Niet omdat ik het niet herkende, maar omdat het een mooi stukje was. Je kan de ernst in Bobby’s stem bijna horen.
Het tweede stukje was vanaf blz. 126 tot 128;
‘Het is een nachtmerrie voor je geweest, maar van nu af aan zal alles anders zijn. Het eerste wat we allemaal gaan doen, is…vergeten wat er is gebeurd’ zei Jean, nadat ze haar armen om Sarah had geslagen.
Sarah herinnerde haar de oude Jean, de Jean die wou dat ze zo snel mogelijk vrienden maakte, haar kreten om hulp negeerde en haar de schuld gaf van de ellende die ze hun had bezorgd.
Toen stapte Jerry naar voren, en sloeg Sarah’s hart een slag over. Ze zag de oude, charmante Jerry, ze keek hem cynisch en geloofde zijn woorden niet meer. ‘Ik weet niet wat er tijden die therapiesessie met me gebeurde, liefje. Ik denk dat ik gewoon van streek raakte. Maar als mijn kleine meisje echt bij mij in San Francisco wil wonen…dan…over een paar weken weet ik zeker of ik deze baan krijg, en dan kunnen we er vast weleens rustig over praten’ zei Jerry, terwijl hij zijn hand op Sarah’s schouder legde.
Dezelfde zinnen, dezelfde leugens. Wanneer zouden ze het eindelijk leren, wanneer zouden ze stoppen met liegen? Voor haar en voor zichzelf?
‘Mam…pappie… op de oude manier zel het niet meer gaan. Om wat ik ben…begrijp je… ‘ Het besef en de kracht om de woorden te zeggen, waren in haar opgeweld toen ze de lege, vermoeide gezichten van haar ouders zag en ze zich realiseerde dat zij het niet konden helpen dat ze waren zoals ze waren, maar dat het háár schuld was dat ze zo was geworden. ‘Ik ben alcoholiste’ vervolgde Sarah.
Jean was met stomheid geslagen, maar ze herstelde zich ‘Doe niet zo gek, Sarah…’
‘Je hebt wat problemen, maar goed, die hebben we allemaal. Ik weet zeker dat we het kunnen uitpraten’ zei Jerry luchtig.
Hij probeerde beschermend zijn arm om haar heen te slaan, alsof hij haar tegen de waarheid wilde beschermde, maar ze duwde hem weg. ‘Je luister niet! Ik denk dat je het niet wilt horen. Ik weet dat je het ook niet wilde horen.’ Ze keek naar dr. Kittredge, die haar bemoedigend toeknikte. ‘Maar zo is het nu eenmaal: ik ben een alcoholiste.’
Nu kwamen de woorden gemakkelijk. Kittredge had gelijk. Ze had de woorden gezegd- tegen zichzelf, tegen haar ouders- en zo kon verder gaan, omdat ze geloofde dat er hoop was. Met hernieuwde vastberadenheid keek ze haar ouders aan.
‘Ik hou van jullie bedien, en denk dat jullie, op jullie manier, ook van mij houden. Ik wil dat we met elkaar praten, met dr. Kittredge. Maar niet nu. Nu moet ik naar een paar mensen toe.’
Ze liep langzaam maar vol vertrouwen door de gang en ging naar de twee figuren die op de bank in de wachtkamer zaten. Haar gezicht vertoonde een brede, opgeluchte glimlach- de eerste sinds lange tijd. Ze haalde diep adem en voegden zich bij haar.
Ze liepen doelbewust en blij gestemd de trap af, terwijl de volwassenen hen vanaf de deur nakeken. ‘Luister, ik moet jullie iets vertellen, jongens. Op dit moment ben ik hard toe aan een slok’ vertelde Sarah, toen ze de stoept bereikten en ze zich naar hen wendde.
‘Maak je maar geen zorgen’ zei Carol tegen haar, terwijl ze haar hand nam. Bobby pakte haar andere hand. ‘Wij slepen je er wel doorheen.’
Ik vind dit een mooi stukje, omdat je de verbazing van die ouders bijna kan voelen. Je voelt/ hoort de spanning bijna in Sarah’s stem. In dat stukje kon ik me onwijs inleven, ik vind het een mooi stukje.
Ik vond het ook een mooi boek om te lezen omdat de schrijver duidelijk vertelde waarom men wat deed. Het was een makkelijk leesbaar boek. Ik vond het een interessant boek, want dit soort problemen spreekt mij wel aan. Met verslaving zoals alcohol en drugs. Hier komt alleen het eerste in voor, maar toch blijf ik het een mooi en interessant boek vinden.
De schrijver schrijft eigenlijk best oppervlakkig en gaat niet zo diep in op sommige gebeurtenissen. Hij vertelt alleen over sommige stukjes meer dan over de andere. Maar op zich valt er op dit boek niet echt dieper op sommige onderdelen in te gaan, omdat er niet zulke moeilijke woorden worden gebruikt, en je snapt wat er gebeurd.
Het boek heeft een open eind, je weet niet wat er met Sarah gebeurd. Of ze van de drank af komt. Of dat het weer goed komt tussen haar en Ken. Wat je wel weet is dat Sarah voor de beste keuze heeft gekozen, en ik had het eigenlijk wel verwacht.

6. Mijn mening

Toen ik de achterkant van het boek lees, leek het me al een mooi boek. Het duurde daarna best wel lang, voordat ik het boek had gelezen. Maar nu ik het boek heb gelezen, ben ik blij dat ik het heb gelezen.
Nadat ik het boek had gelezen besefte ik me dat er meer kinderen zijn die alcoholiste zijn, dat het snel kan gaan.
Ik denk dat het doel van de schrijver is om te vertellen wat er allemaal kan gebeuren, waar je als jongeren voor moet uitkijken. In het boek word namelijk goed beschreven dat een jongeren sneller een alcoholist(e) is dan een volwassenen.