Boekverslag W.J. Maryson

Geschreven door:	Ginny (3 havo) [meer]
Datum ingestuurd:	19 april 2004
Taal:
Woorden:	2.650
Bekeken:	1387 keer (3 deze maand)
Waardering:	Currently 4.89/5 1 2 3 4 5 4.9/5 (9 stemmen)
Deel op:

Titel:	Sperling
Auteur:	W.J. Maryson
Jaar van uitgave:	1995
Aantal pagina's:	382

Auteur:	W.J. Maryson
Pseudoniem voor:	Stolk, Wim
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Nederlands
Populaire titels:	1995Sperling (3) 2002Onmagier (1)

1. Sperling
2. Sperling
3. Sperling

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Over de schrijver…

W. J. Maryson, of Wim Stolk, zoals de schrijver van Meester Magiër echt heet, is in 1950 geboren in het dorpje De Lier, dat in het Westland ligt tussen Naaldwijk en Delft.

Hij heeft ruim 20 jaar als reclameschrijver gewerkt tot hij verder ging als full-time schrijver, kunstschilder en musicus. Voor dit alles had hij de perfecte omgeving van het Zeeuwse dorpje Kats gevonden. Hier woont hij samen met zijn vrouw en drie kinderen (en 3 katten en een heleboel pluimvee).

Wim Stolk maakte zijn debuut als schrijver
met het boek Sperling in 1995. De
Nederlandse pers en het publiek waren zeer
tevreden over dit boek en wat hun meest
verbaasde was dat Sperling was aangekondigd
als deel 1 van de Meester Magiër reeks. Dit
was zeer ongewoon omdat schrijvers die hun
debuut maken meestal niet beginnen met een
boekenreeks.

Ook maakte Wim Stolk succes met zijn band welke de naam Maryson draagt. Hun CD's genaamd 'Sperling' en 'On goes the quest' zijn inmiddels in Nederland, Duitsland, Zweden, België en Frankrijk uitgebracht.

Bibliografie:
1995 Meester Magiër> Sperling
1996 Meester Magiër> Emeandor
1998 Meester Magiër> Vloch
1998 De weg naar Nirwana
1999 Meester Magiër> Fiander
1999 Zen van de poes
2000 Meester Magiër> Rastoth
2001 Meester Magiër> Het boek van kennis
2002 Onmagiër> Torens va Romander
2003 Onmagiër> De kloven van Lan-Gyt

Over het boek…

Titelverklaring:
Meestermagiër gaat over Jyll, die eerst een normale jongen is, tot hij te horen krijgt dat hij de ene is, de erfgenaam. Hij moet de 5 aards zwaarden en het boek van kennis zien te vinden. Jyll is een meestermagiër…
Het eerste van de aards zwaarden is Sperling, en dit zwaard wordt in het eerste boek gevonden. Vandaar de titel: Meestermagiër, het eerste zwaard: Sperling

Thema:
Een jonge rijder krijgt te horen dat hij de ene is, de gene die is voorbestemt om Aidén (Jylls wereld) van de ondergang te redden en hoe zijn krachten zich langzaam ontwikkelen en hij het eerste aards zwaard vind.

Genre:
Keltische fantasy

Plaats & tijd:
Het verhaal speelt in de wereld Aidén. Het exacte jaartal is 4721 in de jaartelling van de meestermagiërs

Personages:
Jyll
Jyll is een jonge, onbeduidende rijder van het Candras volk, tot de Bougiac de Faeldra vertelt dat hij de ‘ene’ is, de held die voorbestemt is om de hele wereld Aidén te redden van het kwaad.
Jyll wil nogal eens twijfelen aan zichzelf en zijn krachten. Hij is voorbestemt om D'Anjal Veskander Raï te worden en de vijf aards zwaarden en het boek van kennis te vinden.

Walinde
Walinde is de tweelingzus van Jyll, ze is een van de 9 reisgenoten. Walinde is een lief meisje dat als wapen pijl en boog gebruikt.

Bougiac de Faeldra
Bougiac is een faeldra, dat is een soort half magiër, half geleerde. Het betekent letterlijk waker der legenden.
Bougiac is ook een van de negen reisgenoten.

Eslet
Eslet is half Alvií (een soort elven), half daith (behaarde wezens die in grotten leven) ze is erg vertederend en houd veel van Jyll. Ze is een van de negen reisgenoten (ter vervanging van Zecoria)

Zecoria
Een de 9 reisgenoten. Zecoria is erg goed met wapens.

Asgarith
Asgarith is een gildex speler (een gildex is een klein snaarinstrument) Hij is een van de 9 reisgenoten.

Brior
Brior is ook een van de reisgenoten. Hij is een sterk gebouwde man die in de Candras palissade bouwer is. In het reisgezelschap ontpopt hij zich als een goede vechter.

Wigge
Wigge is een jonge, nuchtere man en een van de reisgenoten. Hij kan goed helder denken.

Scianthe
Scianthe is de eerste rijder, zeg maar de burgemeester van de Candras. Hij geeft zijn macht en positie op en gaat mee met het reisgezelschap

Damiar
Ook Damiar is een reisgenoot. Hij is betrouwbaar en moeilijk van zijn stuk te brengen. Damiar offert zich op voor het reisgezelschap en sterft al vroeg in het verhaal.

Uittreksel

Als Jyll, een jonge, onbeduidende rijder van het Candras volk, de verboden steen van Gauzio passeert, de grijze wal ontdekt en de staf van de meester magiër Arrahed vind op een zoektocht naar nieuw, fris land verklaart de half magiër en dorpsoudste Bougiac dat hij de ene is. De uitverkorene die de vijf aards zwaarden moet verenigen en het boek van kennis vinden, om de zwarte heerser Yrroth te verslaan.
Na vrij veel gekibbel wordt er besloten om de tocht te ondernemen. Er zouden negen reisgenoten zijn, omdat negen een heilig getal is.
Het begin van de reis leek spoedig te verlopen.
Tot ze echter de Geestenvelden betreden. De Geestenvelden zijn een soort moerassen waar de geesten overheersen in plaats van stervelingen. Zij zullen iedereen die probeert hun velden over te steken proberen te verleiden zich bij hen te voegen. Het is daar donker en er groeit en bloeit niets.
Asgarith raakt kwijt, maar door puur toeval (of is het Jylls eerste straaltje magie?) wordt hij terug gevonden.
Niemand weet na die zoek actie echter meer welke kant ze op moeten. Ze besluiten de kant op te gaan waarvan ze denken dat het de goede is.
Dan begint de duisternis zich rond Jyll te verdikken. Hij kan de andere reisgenoten niet meer zien. Donderende vleugelslagen zorgen voor een enorme storm. De woorden van het zwart in zwarte wezen met purperen wezen zijn neerbuigend. Op het moment dat hij Jyll wil vermoorden echter klinken er vreemde woorden van Bougiac en licht de staf van Arrahed, die Jyll altijd bij zich draagt, op.
Het wezen neemt de vlucht. Eenmaal gered maakt een magische zekerheid van de goede richting zich meester van Jyll.
Zo komen ze uiteindelijk de Geestenvelden uit. Die nacht besluiten ze wacht te houden. Scianthe en Damiar hebben wacht. Als ze uit hun ooghoeken iets zien bewegen besluit Scianthe de rest te waarschuwen. Damiar blijft op zijn post. Dan ziet hij dat de schaduwen steeds dichterbij komen en zich lijken te vermenigvuldigen. Zonder verder nog na te denken neemt hij zijn zwaard en gaat op de schaduwen af.
De anderen horen een hartverscheurend gekrijs. Dan horen ze niets meer. Als ze gaan kijken is er niets meer van Damiar te vinden behalve een gebroken zwaard. De volgende dag vonden ze zijn lijk…
Die avond echter, vonden ze het half daith half alvií meisje Esled, waardoor het getal van 9 weer compleet was.
Esled kende de weg en leidde hen naar Het Dode Water van Sohar, wat een enorme waterval bleek te zijn die zich vele kilometers lang naar het Noorden en Zuiden uitstrekte.
Een hele tijd volgden ze de loop van de waterval, tot ze bij een wachttoren kwamen van de daith. Daar vonden ze mondvoorraad, en, nog belangrijker, een kaart van het gebied.
Esled wees hen op een plaats en vertelde dat daar de ingang van de daith grotten was. Daar moesten ze een stukje door om bij de poort van Newan te komen. De enige toegang tot het Hyurgish gebergte (de grijze wal die ze over moeten om de queeste te volbrengen).
Naarmate ze dichterbij kwamen werd Esled triester. Uiteindelijk vertelde ze dat alle daith dood waren door een soort van aardbeving.
De alvií waren hen gaan zoeken, en hadden zorgvuldig geteld. Alle daith waren gevonden op vier na. Een van die vier was haar vader. De alvií hadden hen heel lang gezocht, maar uiteindelijk opgegeven en hen ook doodverklaart.
Ondertussen kwamen ze erachter dat de brug, die ze over moesten steken om bij de Hyurgish te komen kapot was. Hij was niet meer betrouwbaar.
Uiteindelijk besloten ze ontmoedigd om een kamp op te slaan in een zaal van de daith die een eind terug in de grotten lag.
Toen ze uiteindelijk in waren gedommeld had Jyll een vreemde droom.
Uiteindelijk werd hij wakker. Esled had haar hand op zijn mond gelegd en schudde aan zijn arm.
Even later hoorde hij waarom ze hem wakker had gemaakt, heel in de verte klonk een schreeuw.
Helemaal opgewonden verklaarde Esled dat ze er zeker van was dat het een daith was.
Er werd besloten dat Jyll met Esled mee zou gaan om de daith, die misschien wel de laatste van zijn soort was, te helpen.
De anderen zouden wachten in de grot.
Esled leidde hem naar een deur achter in de zaal die uitkwam op een trappenstelsel. Van daar ging het een hele tijd trap af, maar uiteindelijk hoorden ze de stem duidelijker. De daith vertelde Esled wat ze moest doen en ze kwamen aan bij de zee van Sohar. Een enorm onderaards meer dat de grote had van een zee.
Vandaar namen ze een bootje, waarmee ze op aanwijzing van de daith naar hem toe voeren.
Uiteindelijk vonden ze hem. Hij bleek heel zwaar gewond te zijn, maar vertelde hen dat er diep in het doolhof onder de zaal de schilderingen (een soort van heilige zaal waarin eens in de twaalf jaar alle gebeurtenissen van belang werden opgetekend) nog drie anderen van zijn soort in leven waren, waaronder zijn vrouw en de vader van Esled.
Nadat ze de wonden van de daith, die Rad bleek te heten, verzorgt hadden en hem zover hadden opgelapt dat hij verder zijn eigen wonden zou kunnen verzorgen, gingen ze op weg.
Na ongeveer anderhalve dag van ronddwalen vonden ze de overgebleven daith.Een van hen bleek niet meer in leven te zijn, maar de vader van Esled wel en de vrouw van Rad (die toch voor het voortbestaan van de daith zou moeten zorgen) was weliswaar bewusteloos, maar ook zij zou het overleven.
Desondanks duurden het nog een paar dagen tot ze konden reizen.
In die dagen bracht Esleds vader (Dol) Jyll bij Zuol, het aardwezen en de ‘god’ van de daith.
Zuol vertelde allerlei vertelde allerlei dingen aan Jyll, en bracht hem dieper in contact met de toverkunst die in Jyll sluimerde.

Ondertussen kregen de anderen ongewenst bezoek: De wachters Yrroth (de wezens die Damiar hadden vermoord).
Zij vluchtten ook over de trappen en daalden af in de daith wereld.
Door het toedoen van Rad werd een van de wachters tijdelijk verslagen en de reisgenoten gered.
Zij voegden zich bij Rad om daar te wachten op de toekomst van Jyll, Esled en de mogelijke overlevenden.
Dan komen ze erachter dat de wachters een manier hebben gevonden om de daith wereld in te breken. Ze vluchten over de zee van Sohar, waar ze gezelschap krijgen van Jyll, Esled en de overige daith.
Echter, als ze aangevallen worden door een van de wachters wierp Zuol zelf, voor het eerst in het bestaan van Aidén, zich in de strijd en versloeg een van de wachters voorgoed.
De reisgenoten en daith vluchten naar Arfeandel, het elfenbos.
Daar blijven de daith achter om met de elfen te leven. De reisgenoten weten door middel van een list tot aan de poort van Newan komen.
Daar lost Jyll het raadsel van de poort op en weten ze door de poort te komen.
Ze beginnen hun reis door Hyurgish en de mensen komen voor het eerst in hun leven boven wat zij beschouwden als de eeuwige wolken uit.
Verschillende keren worden ze bijna vermoord door berggeesten, dwaallichtjes en andere geesten, maar ze weten alles te overwinnen of negeren.
Tot ze op een gegeven moment bijna op het hoogste punt van de Hyurgish zijn.Daar wordt Jyll weer aangevallen door een wachter van Newan.
Hij kan het niet helpen en valt een ravijn.
Op de een of andere manier echter, weet hij uit zijn magie te putten en de tijd zo te vertragen dat hij zacht neer komt op de bodem van het ravijn.
Hij wordt gevonden door de enige vrouwelijke meestermagiër, Iantha Dailanche. Zij vertelt hem dat hij bij haar blijven moet omdat zij hem zal leren met zijn krachten om te gaan.
De volgende dag dalen de overgebleven reisgenoten af om Jylls lichaam te vinden. Het enige dat ze echter vinden is een klein katachtig beestje, dat Esled bij zich houd. Het is een soort van troost voor haar.
De reisgenoten besluiten verder te trekken zonder Jyll om de volken aan de andere kant van de Hyurgish te waarschuwen voor het naderende onheil…

Einde van Meestermagiër, het eerste zwaard, Sperling.

Compositie en eigen mening…

Climax:
De climax van dit boek (dat tenslotte een inleidende functie heeft) Is volgends mij het moment dat Jyll er eindelijk in slaagt om zijn krachten te gebruiken.
Dat is als hij valt en er vlak voor hij de bodem raakt in slaagt om de tijd te vertragen waardoor hij niet erg hard neer komt.

Einde:
Het boek heeft een totaal open einde. Als je het leest weet je heel zeker dat het verhaal nog niet is afgelopen.
Dit klopt ook, gezien het feit dat er na dit eerste boek nog vijf delen volgen.

Verteller:
Het verhaal wordt vertelt door de alwetende verteller, die beschrijft wat iedereen doet en voelt en regelmatig wordt veranderd van persoon naar persoon, zodat je de situatie uit verschillend perspectief ziet.

Volgorde:
Het verhaal wordt verteld in chronologische volgorde. Verwarrend is het echter dat er zo af en toe hoofdstukjes zijn waarin iets van mysterieuze personen die verder niet zijn voorgekomen wordt vertelt. Daar wen je echter snel aan als je echt in het boek zit.

Stijl:
De schrijfstijl is nogal mysterieus soms. Dit is zeker geen boek om zomaar te lezen op een avond dat je moe bent. Je moet vaak twee keer nadenken om te begrijpen wat ergens staat.
Dit maakt het boek echter interessant om te lezen. Het geeft het boek op de een of andere manier iets extra’s (ala in de ban van de ring)
Wat ik ook leuk vind is dat aan het begin van ieder hoofdstuk een klein stukje staat waarin een klein stukje uit een boek of geschrift vertelt wordt (natuurlijk wel door de schrijver van het boek verzonnen)

Werkelijkheid:
Het verhaal speelt in een fantasie wereld. Het is dus geen werkelijkheid en alles kan (een van de redenen waarom ik van fantasy houd). Maar de wereld is op een realistische manier omschreven. Je kunt het boek nog zo vaak doorspitten, maar er is geen foutje te ontdekken.

Moment:
Het moment dat ik heb gekozen speeltop de geestenvelden. Het is erg spannend, maar ook cruciaal, omdat het de eerste aanvaring is die Jyll heeft met de waker van Yrroth. Verder vind ik het een goed voorbeeld van de manier waarop Maryson beelden als het waarde voor je ogen ‘schildert’:

Een bloedstollende, jankende schreeuw sneed door hun ziel. Verward keek Jyll om zich heen. Zijn tochtgenoten bleven staan, stapten met grote, angstige ogen uit de rij. De nog steeds toenemende duisternis stolde om hem heen. Als in een boze droom zag hij zijn lotgenoten langzaam oplossen in de traag wentelende mist, zo grauw als het ontbonden lijk van een pring. Dit moest een hallucinatie zijn. Een angstkreet vormde zich achter zijn stembladen, maar schreeuwen kon hij niet. Wat was dat? Hij hoorde zwaar wiekende vleugelslagen. Een zure flard trof zijn reukzin. Vol afschuw deinsde hij achteruit voor de onnoemelijke stank. Ledigheid omhulde hij met slechts een pulserend, dof purper als houvast. Licht was een ongrijpbaar verschijnsel geworden. Vormen verloren hun verdichting en schenen uit te dijen tot waanzinnige sculpturen in grijs en zwart. Flarden duisternis schoten naar een punt vlak voor hem.De stilte groeide aan tot zij door een gekmakend krijsen leek te worden omsloten.
Een contour, zwart in zwart, nauwelijks waarneembaar, formeerde zich uit de stroken schaduw. Diep purperen speldenknopen lichtten op. Uit de peilloze diepte achter die gloeiende knoppen stak een duivelse vorm op; zwart wervelend in zwart. Vanuit het bijna tastbare middelpunt steeg onbestaanbaar duister op, jankend op de waanzinnig kolkende wind die aan Jylls kleren rukte. Wild om zich heen tastend viel hij achterover. Een snijdende pijn flitste door zijn achterhoofd. De donderende stem die vanachter de duivelse robijnen klonk rolde als een zwaar rotsblok over hem heen. Elk vlijmscherp woord brandde een knagende angst in de jonge rijder.......

Niet goed:
Als ik een boek lees let ik eerder op wat er goed en mooi aan is dan slecht, gezien het feit dat de bedoeling (of in ieder geval mijn bedoeling) is dat je ervan geniet.
Het enige aan dit boek dat je als slecht kan bestempelen is het feit, dat er af en toe dingen zijn die heel veel weg hebben van in de ban van de ring.

Aanrader:
Dit boek is zeker een aanrader als je van lezen en vooral fantasy houd. Iedereen die In de ban van de ring heeft gelezen en dat mooi vond vind dit ook een mooi boek.
Het zit vol spanning, verbazing, emotie en is leuk geschreven. Maar als je geen echte lezer bent dan