Boekverslag Dirk Bracke

Straks doet het geen pijn meer

1 2 3 4 5 6 [7] 8 9 10 11 ...

Info over dit verslag

Geschreven door:

S

Kwaliteit:

Waardering:

Taal:

Nederlands

Woorden:

1285

Opvragingen:

4

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (20 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Dirk Bracke

Laatst gewijzigd op 26 mei 2004

Jaar van uitgave: 2001
Uitgeverij: Davidsfonds/Infodok, 2003.

Mening:

Ik heb dit boek gekozen omdat het het beste aansloot bij de opdrachten voor mijn gevoel.
Ik had ook nog het boek gelezen ´anders dan jij´, maar ik vond dat het (met de 2eopdracht) het te oppervlakkig werd. Dit wilde in niet en bij dit boek; ´straks doet het geen pijn meer´ kan ik die dingen kwijt die ik kwijt wil.
Ik twijfel of ik het boek aan een klasgenoot zou aanraden, omdat het een moeilijk bespreekbaar onderwerp is en niet iedereen daarvan ´gediend´ is. Het is dus niet voor iedereen aan te raden, maar het is zeker een heel goed boek. Het boek laat het beeld van een meisje zien, Friedl. Zij heeft een groot geheim wat ze vanaf kinds af aan al met zich mee draagt; ze is langere tijd misbruikt geweest door haar vader toen ze nog jong was (tot ongeveer haar twaalfde jaar). Het wordt steeds moeilijker voor haar om ermee te leven, maar gelukkig probeert ze nog wel te genieten van het leven.. Het is goed dat er een boek met dit onderwerp ook voor mijn leeftijd beschikbaar is, omdat zulke dingen nu eenmaal gebeuren. Het gebeurt, en dat is afschuwelijk maar het moet niet langer verzwegen worden.
Je kunt je erg inleven in de hoofdpersoon, en je voelt je er dan ook echt verbonden mee. Aangrijpende stukjes in het boek maken ervan dat je soms kippen vel krijgt; haar gedachten en terug beelden aan de gebeurtenissen. Behalve de herinneringen aan haar vader, laat het ook zien dat ze toch nog kan genieten van het leven; ze wordt verliefd en krijgt ook een vriendin. Haar leven gaat nog verder, ook al wordt ze steeds achtervolgd door haar verleden. Maar niet alleen haar gedachten aan vroeger maken haar bang; nu nog steeds achtervolgt haar vader haar en probeert haar in zijn auto te lokken. Ze trapt soms weer in zijn smoesjes als haar band lek is en hij haar wil helpen. Ik vind het moeilijk om te zeggen of ik hetzelfde zou doen/reageren in haar plaats. Het is ´te groot´. Ik kan me proberen voor te stellen hoe het is of zou zijn maar het mee maken en ´goed´ handelen is iets heel anders!
Over sommige problemen in boeken, die je zelf ook wel eens hebt meegemaakt is het makkelijker te zeggen hoe jezelf in zo´n situatie zou reageren. Dit ´probleem´ is een echt deel van Freidl´s leven en de dingen die ze vroeger heeft meegemaakt hebben haar gevormd zoals ze nu is. Het zou ook nooit bij haar weggaan, het heeft denk ik ook haar persoonlijkheid gevormd omdat ze vanaf jongs af aan misbruikt is geweest door haar vader. Als ik gewoon afga op mijn gevoel dan zou ik ook bang zijn om de politie, en vooral mijn moeder in te lichten. Vooral voor de reacties en of ze me wel geloven na al die jaren. Ik weet niet of ik net als Friedl mijn hele verhaal zou (kunnen vertellen) aan vreemden, want je kent die mensen helemaal niet. Maar gelukkig heeft haar moeder haar wel gesteund en later ook haar broer en zus.
Ik snapte alleen niet waarom ze soms wel bij hem in de auto ging zitten, ook al was haar band lek en haar vader op weg naar zijn werk haar wilde ´helpen´. Misschien is dat juist het erge: hij misbruikt steeds haar vertrouwen en kwetsbaarheid.

Ik heb nog nooit zoiets ergs meegemaakt en op de vraag of ik het wel zou willen meemaken is mijn antwoord natuurlijk: nee! Alleen de gedachte al dat het ook mij zou kunnen overkomen, en dan nog niet eens dat je vader tot zoiets in staat zal kunnen zijn; daar krijg je al slapeloze nachten van….

Creatieve opdracht, brieven:

Hai Friedl,

Ik heb gehoord dat je al een paar weken in het zieken huis ligt, en ik vond dat ik je een brief moest schrijven.
Ik las een paar dagen geleden in de krant dat drie, nee vier dagen geleden na de begrafenis van je vader er twijfels bestonden wat hij vroeger met jou zou hebben gedaan. De school waar hij op had gezeten, waar hij jaren trouw en met hart en ziel had gewerkt wilde geen commentaar geven op het gerucht dat hij jou, en misschien ook wel meerdere kinderen zou hebben misbruikt.
Ik wilde gewoon weten hoe het met je ging, ook al heb je al een grote steun aan Michiel. Ik heb kort met hem gesproken, hij praat niet veel met me. Misschien vond hij dat ik je zelf maar moest spreken en hem niet over jou moest uithoren…
We zijn van plan om (weer) naar de tmf-awards te gaan dit jaar misschien kun jij met Michiel en ik met Stef, lijkt je dat wat? Volgens mij ziet Michiel je wel zitten, hij komt zo vaak bij je, haha. Ik hoop dat je nog niet steeds boos bent dat Stef nu iets met mij heeft, het is verleden tijd en ja…. Ik hoop niet dat je niet denkt dat dit mijn hele opzet was; dat ik meteen al iets met hem wilde en meteen mijn kans had gegrepen toen het tussen jullie mislukte.
Hij was er gewoon voor me, misschien moet jij nog op jou ´ware liefde´ wachten.

Ik snap niet precies wat ik moet geloven, Stef wil er niet echt met me over praten, misschien wil hij verder. Sommige zeggen dat je het alleen voor de aandacht doet. Ze kennen jouw vader, en zeggen dat hij zoiets nooit zou doen!
Als je met me wilt praten kan dat, misschien kan ik je helpen.
Niemand weet dat ik je deze brief schrijf, tussen jou en Stef komt het niet meer goed, maar ik wil je helpen…

Stuur me snel een brief terug,

Liefs Marie

Friedl hier,
Alles gaat best goed. Ik heb verschillende psychologen aan mijn bed gehad deze paar weken, maar alles gaat nu gelukkig aardig goed. Ik hoop snel weer naar huis te kunnen, maar het zou nooit meer hetzelfde worden.
Ik wil graag ooit weer iets met ons groepje doen maar je ziet mij voorlopig niet in de De Kabul; ik heb veel geleerd en het is beter als ik me even een tijdje niet laat zien.
Kennelijk heb je niet gehoord waarom ik hier lag; en dat wil ik zo houden.
Als ik straks thuis ben moet ik nog wekelijks naar de psycholoog ook al baal ik daar van. Ik ga misschien naar een andere school waar ik meer begeleiding en dergelijke krijg. Dit is voor mijn bestwil dat weet ik, maar ik wil niet behandeld worden als een zielig klein misbruikt kind.
Ik kan niemand vertellen wat ik voel en ik neem het je dan ook niet kwalijk als je me niet begrijpt.
Ik had geen brief van je verwacht, medelijden of vriendschap. Jij hebt jou leven, jij hebt Stef. En ik neem je jou liefde voor hem niet af. Het mislukte niet tussen mij en Stef; misschien zou hij het nooit begrijpen maar het ging niet.
Het moest zo gaan, en het is misschien beter zo.
Ik heb nog met hem gesproken omdat veel dingen hem dwars zaten; ik vind het jammer dat jullie zo weinig praten… Michiel is inderdaad een goeie vriend misschien wel de beste die ik tot nu toe heb gehad. Je hoeft mij aan niemand te koppelen, we zijn vrienden that´s it!
Alles over vroeger wil ik het liefst voor altijd vergeten, kauwen en doorslikken. Ik kan niet praten over vroeger, mijn vader of wat er is gebeurd.
We kunnen niks meer doen, ik kan niks meer doen. Ik wil nu geen contact meer, probeer me te vergeten….

Ik kan het zelf, jij hebt jou leven en ik het mijne ...
Probeer je alsjeblieft niet meer tussen dingen te wringen, ook al bedoel je het goed,

Al het goeds toegewenst Friedl

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven