Boekverslag Boudewijn Büch

Info over dit verslag

Geschreven door:	Robert
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	4427
Opvragingen:	11

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (15 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Boudewijn Büch

• Brieven aan Mick Jagger (5)

  1988

• De blauwe salon (1)

  1981

• De bocht van Berkhey (3)

  1996

• De hel (21)

  1994

• De kiezen van de keizer (0)

  2000

• De kleine blonde dood (72)

  1985

• De rekening (8)

  1989

• Geestgrond (5)

  1995

• Het bedrog (4)

  1993

• Het dolhuis (17)

  1987

• Het geheim van Eberwein (6)

  2003

• Links! (1)

  1986

• Weerzien (1)

  1984

Leesverslag Brieven aan Mick Jagger van Boudewijn Büch

Verwachtingen en eerste reactie

Anno 2003 heb ik dit boek voor de eerste keer gelezen na aanleiding van een aanrader van mevrouw Van Bruggen in de klas. Zij had dit boek ook gelezen en vertelde hier wat over in de klas. Ze vertelt wel vaker wat over bepaalde boeken die zij gelezen heeft en af en toe lees ik daar dan een van.
Ook had ik nog nooit wat van Boudewijn Büch gelezen, maar wel veel over hem gehoord. Al eerder had de docente ook wat verteld over De kleine blonde dood wat zij vaak enorm aanprees.
Brieven aan Mick Jagger gaat over een jongen, waarvan de naam niet genoemd wordt in het boek, en over de invloed van de Rolling Stones op zijn leven. Hij schrijft vaak aan zijn idool Mick Jagger, de leadzanger van de Rolling Stones, omdat hij eigenlijk de enige persoon is die hij vertrouwt. Hij claimt geen homofiel te zijn wat hij in zijn brieven ook vaak weer benadrukt.
Onze lerares vertelde een aantal grappige stukjes over het boek wat mij uiteindelijk er toe zette om dit boek ook op te halen en te gaan lezen.
Ik vond het echt een heel goed boek en het gaf een mooi beeld van de jaren ’60. Je ziet heel goed de verschillen tussen de jeugd en de ouderen, de mensen die geboren zijn in of voor de oorlog, de meningsverschillen, de omgangsvormen, de normen en waarden. Het hele boek schept zo’n enorme sfeer van de jaren van de flower power en de grote invloed van de Rolling Stones met Mick Jagger in het bijzonder op het leven van de hoofdpersoon. Zoals vaak bij boeken ga ik zelf dingen opzoeken over dingen die erg in het boek spelen. Na dit boek gelezen heb ik dan ook een aantal cd’s van de Stones opgehaald en beluisterd en andere boeken van Boudewijn Büch opgehaald, inzake De kleine blonde dood en De hel wat ik beide ook wel leuke boeken vond, maar Brieven aan Mick Jagger toch wel de mooiste vond.

A. Gegevens over het boek

1. Titel: Brieven aan Mick Jagger
2. Schrijver: Boudewijn Büch
3. Jaar van eerste uitgave: 1988

B. Samenvatting

Het boek gaat over een fan van de Rolling Stones en dan vooral van Mick Jagger. De naam van de hoofdpersoon wordt niet genoemd. Het boek vertelt over gebeurtenissen in het leven van de hoofdpersoon, waarbij Mick Jagger een belangrijke rol speelde.
Het boek begint bij het moment dat de ik-figuur fan wordt van Mick Jagger en gaat verder met de vrienden die hij heeft. Al deze vrienden zijn Rolling Stones fans. Zijn beste vriend is Guido, een Indonesische jongen. Samen zitten ze vaak op zijn kamer om naar de Rolling Stones te luisteren. Ze beloven elkaar nooit een meisje te versieren, maar als de ik-persoon dat toch doet pleegt Guido zelfmoord.
Bovendien vertelt het boek over de moeilijkheden die de hoofdpersoon heeft met zijn omgeving, zoals zijn familie, omdat hij Stones-fan is. Volgens bijvoorbeeld zijn moeder is het alleen maar herrie en hij heeft vaak ruzie met haar omdat hij de muziek weer veel te hard zet.
Later als hij ouder is en samenwoont met een vrouw, Solange weet hij nog steeds niet of hij nou wel of geen homofiel is. Hij heeft een zoontje, Micky die hij ook alles van de Rolling Stones laat luisteren. Op vijfjarige leeftijd overlijdt hij en Solange beschuldigt hem ervan dat het de schuld is van zijn liefde voor de Rolling Stones en Mick Jagger en de invloed die dit hele gebeuren heeft op zijn leeftijd. Hij verlaat Solange en gaat samenwonen met Ruth.
Het laatste deel van het boek gaat over hoe de hoofdpersoon probeert het gat in zijn geheugen op te vullen. Dit gat is wat hij met Guido heeft gedaan op Guido’s kamer. Hij komt erachter dat hij seks heeft gehad met Guido en dat de verbroken belofte de oorzaak van Guido’s zelfmoord was. In deze tijden gaat het met de hoofdpersoon heel slecht, hij spuit veel, gaat steeds asocialer worden en de relatie met Ruth loopt op de klippen als de hoofdpersoon op een bepaalde dag haar de trap afslaat. Dit is de druppel voor en Ruth en zodoende vertrekt zij.
Het boek eindigt als de hoofdpersoon volwassen is en een interview mag doen met Mick Jagger, iets waar hij al heel lang naar uitkeek.

C. Analyse

Genre: Autobiografisch drama

Motieven:

Abstracte motieven:

Homofilie: De hoofdpersoon is homo ook al wil hij dat zelf niet toegeven en heeft hij dat vooral in het begin niet helemaal door, ook Guido is homo. De hoofdpersoon geilt enorm op Mick Jagger, heeft in zijn leven heel veel minnaars gehad, maar woont wel samen met een vrouw, eerst met Solange, daarna met Ruth. Al die tijd springt hij heen en weer tussen homo en hetero. Biseksueel is hij ook niet: ‘Ik vóél mij geen biseksueel en ik bén geen biseksueel. Ik ben iets tussen alles in.’ (p. 97).

Vriendschap: De vriendschap met Guido heeft iets heel aparts, als zij samen op Guido’s kamer naar de muziek van de Rolling Stones luisteren. Ze hebben een hele speciale band samen, maar als de hoofdpersoon op een gegeven moment steeds meer met Olineska, de zus van Guido omgaat en tenslotte ook aan het zoenen slaat met een meisje die hij op een feest ontmoet hangt Guido zichzelf op: Tussen Guido en mij was de ijstijd aangebroken. Zes weken later werd hij met een touw om zijn nek op de zolder van een bollenschuur gevonden. (p. 80).

Dood: In het boek komt drie keer een soort van zelfmoord voor, de ene keer als Guido zich ophangt zoals hierboven beschreven, de tweede keer wanneer Edje, een oude kennis van de hoofdpersoon sterft door een overdosis morfine. Büch meldt recht toe recht aan: Een zelfmoord. (p. 65). Hij luisterde alleen nog maar het nummer Sister Morphine en op een gegeven moment heeft hij een overdosis genomen en is daaraan gestorven. Bij beide gevallen wordt de schuld eigenlijk bij Mick Jagger en de Rolling Stones gelegd: Ik rijd door de jaren van Hongarije, Suez, Berlijn en Kennedy. Het portret van Guido is er tussendoor gemonteerd. Zijn zus heeft gezegd: ‘De Stones zijn Guido’s doodvonnis geweest.’ (p. 136) en ‘Zonder Sticky Fingers en dat Sister Morphine leefde hij misschien nog.’ (p. 68).
De derde keer als iemand overlijdt is dat Micky, het zoontje van de hoofdpersoon. Ook hier worden de Rolling Stones als schuldige aangewezen: ‘Ja. Die vijf vieze jongens die onze verhouding verpest en verziekt hebben. Ik heb wel eens gedacht: als de Rolling Stones niet waren uitgevonden, hadden wij hier nu gezellig met zijn drietjes gezeten. Jouw dweepziekte heeft alles stukgemaakt.’ (p. 105).
De derde dood, die ook als zelfmoord beschouwd kan worden is die van Mona, een oude vriendin van de hoofdpersoon die ook zwaar verslaafd was en door een overdosis is gestorven: ‘Als je het mij vraagt is ze half van de ellende, half van een bewust genomen overdosis gestorven. Noem het maar zelfmoord. Edje achterna.’ (p. 146-147).

Krankzinnigheid: De vader van Guido is krankzinnig geworden nadat hij een aantal jaren in een Jappenkamp heeft gezeten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Af en toe mag hij uit het ziekenhuis om bij zijn familie op bezoek te gaan en daar te eten. Dan doen ze alsof ze nog in het oude Indië leven. Dit ontdekt de hoofdpersoon als hij een keer is uitgenodigd om te komen eten. Aan het eind van het boek als de hoofdpersoon weer een keer met zijn moeder praat, hoort hij dat de moeder van Guido vroeger naar haar toegekomen is omdat ze als de dood was dat haar zoon eveneens als zijn vader krankzinnig werd, omdat hij de hoofdpersoon als Mick Jagger ging beschouwen en helemaal ging geloven dat de hoofdpersoon hem ook daadwerkelijk was waardoor de moeder zo van streek raakte omdat ze dacht dat Guido ook krankzinnig werd: ‘Ze was als de dood dat die krankzinnigheid erfelijk was.’ (p. 145). Na de ruzie tussen Guido en de hoofdpersoon wordt Guido ook werkelijk krankzinnig en verhangt hij zichzelf een aantal weken daarna. Ook hier ligt de schuld bij de Stones.

Haat en woede: Haat en woede spelen ook een grote rol in dit boek. De hoofdpersoon maakt veel ruzie met zijn moeder over de Rolling Stones; zij vindt dat het ongelooflijke herrie is: ‘Dat geknetter en dat getier tasten mijn zenuwen aan. Hoe lang had je nog gedacht door te gaan met het spelen van die junglemuziek?’ (p. 18) en ook met zijn broer die Beatles fan is. Alle vrienden van de hoofdpersoon zijn ook tegen de Beatles.

Leidmotieven:

Drugs: In het hele boek komen drugs en drugsgebruik aan de orde. Van onschuldig blowen tot aan het spuiten van morfine en horse. Het hoort allemaal bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, de jaren ’60 ten tijde van de seksistische revolutie. Uit het boek blijkt dat ook veel vrienden van de hoofdpersonen (hard)drugs gebruiken en hier aan overlijden zoals in het geval van Edje en Mona. Ook de hoofdpersoon is erg verslaafd aan morfine en andere verdovende middelen. Dit komt vooral aan het eind van het boek steeds meer in beeld, hij is dan dusdanig verslaafd dat hij om de zoveel tijd weer een shot moet hebben om zich opgewekt te voelen: Ik verlang naar een shot. (p. 128). Dit zinnetje wordt vaker in het boek aangehaald. Of: ‘Natuurlijk ben ik wel eens getroost door een liedje, maar de enige, werkelijke troost die ik ken, komt uit de fles. Of uit de spuit of uit de medicijnfles.’ (p. 123).

Muziek van de Rolling Stones: Dit is een van de belangrijkste motieven voor het hele boek. Door het hele boek worden nummers aangehaald, het nummer Sister Morphine en de cd Sticky Fingers van de Stones zijn de schuld van de dood van Edje als het ware, op de begrafenis van het zoontje van de hoofdpersoon wordt het nummer Out of Time gedraaid met daarin zinnetjes als ‘You’re out of time my baby, my poor discarded baby’ wat iets wil zeggen zoals: je bent uit de mode mijn, mijn arme afgedankt liefje.
Verder staan er het hele boek door van deze verwijzingen naar nummers van de Rolling Stones, om bepaalde gevoelens van de hoofdpersoon over te brengen en om bepaalde situaties aan te duiden: Love in vain - denk ik en ga vragen stellen. (p. 159). Hier gaat het om een heerlijk gevoel wat hij voelt als hij Mick Jagger voor het eerst mag interviewen.

Brieven: De hoofdpersoon schrijft, vooral in zijn jeugd heel veel brieven aan zijn idool. Hierin vertelt hij hem over zijn (homo)gevoelens en zijn onzekerheid. Mick Jagger is de enige die hij echt vertrouwt. Hij wordt zo geobsedeerd door hem dat hij maar blijft schrijven. Later vindt hij brieven terug die eerder in het boek nooit eerder behandeld zijn en worden hem meerdere dingen duidelijk, zoals over de zelfmoord van Guido. In de brief die hij hem ooit geschreven heeft, maar die nooit verzonden is, leest hij dat hij en Guido op een bepaalde seks met elkaar hebben gehad. Toen de hoofdpersoon naderhand ook oog kreeg voor meisjes voelde Guido zich verraden en pleegde daarom zelfmoord.

Zijn zoontje Micky: Hij staat eigenlijk symbool voor Mick Jagger, de hoofdpersoon heeft hem zo genoemd vanwege het feit dat hij Mick Jagger adoreert. Het zoontje overlijdt op 5-jarige leeftijd wat volgens Solange het gevolg is van de Rolling Stones.

Personages:

De hoofdpersoon is de ikfiguur in het boek en is waarschijnlijk de schrijver zelf. Hij is een round character, alles wordt vanuit hem verteld.
Over zijn uiterlijk kom je niet zoveel te weten. Ook wordt zijn naam in het boek niet genoemd. Als het boek begint is hij een jaar of 14, 15. Hij zit op de middelbare school, maar besteedt daar niet veel tijd aan. Hij heeft meer op met muziek. Hij leeft in de jaren van de flowerpower en heeft daarom vaak andere ideeën dan andere, vaak oudere mensen tegenover wie hij zich ook geen blad voor de mond neemt.
Ondanks dat hij het vooral in het begin ontkent, is hij homofiel. Daar heeft hij het (later) erg moeilijk mee, want hij doet het afwisselend met mannen en vrouwen en weet niet echt wat hij zich nou voelt.
Samen met Guido luistert hij altijd naar de Rolling Stones en die worden een echte obsessie voor hem. Als hij al ouder is, zit hij steeds meer in over de vraag waarom Guido nou precies zelfmoord heeft gepleegd en komt er later ook achter dat zij samen een keer seks hebben gehad wat hij zich niet meer kan herinneren. Hij gaat ook steeds meer harddrugs gebruiken en raakt erg verslaafd. Verder is hij het hele boek bezig met de Rolling Stones die zijn leven volkomen beheersen en waardoor ook allerlei problemen met zijn naaste omgeving ontstaan.

Bijpersonen:

Guido Taliwang: Guido is een Indonesische jongen ook al is hij daar zelf nooit geweest. Hij heeft drie zussen, een moeder die voor hen zorgt en een vader die na een aantal jaren in een Jappenkamp te hebben gezeten krankzinnig is geworden en niet meer thuis woont, maar slechts af en toe een dagje met verlof mag. Guido heeft een beetje donkere huidskleur en donker haar. Voor hem zijn net als voor de hoofdpersoon de Rolling Stones en Mick Jagger erg belangrijk. Wat in het begin van het boek nog niet duidelijk is, maar later wel wordt, is dat Guido de hoofdpersoon steeds meer als Mick Jagger gaat zien. Toen de hoofdpersoon ook met meisjes begon, was voor Guido het gevoel van echte vriendschap tussen hen helemaal over en voelde hij zich verraden, omdat de Rolling Stones, Mick Jagger en de hoofdpersoon alles voor hem waren en dit nu voorgoed afgelopen was. Het gevolg was dat hij zich ophing in een bollenschuur.
In het eerste gedeelte van het boek kom je niet zoveel te weten over de gevoelens die Guido op die momenten had, maar later, als de hoofdpersoon nieuwe verhalen hoort en brieven leest die hij aan Mick Jagger heeft geschreven maar niet verstuurd komt er bij hem meer boven en dit is vooral het geval wanneer hij het verhaal van Guido in een of ander oud schoolkrantje leest over twee jongens die eigenlijk verliefd op elkaar zijn, maar dit door de rest van de omgeving niet wordt getolereerd.

Mick Jagger: Mick Jagger, zanger van de Rolling Stones is het grote idool van de hoofdpersoon, hij aanbidt hem en schrijft hem regelmatig brieven. Ondanks dat hij amper in levende lijve op het toneel verschijnt, speelt hij toch een hele grote rol in het boek, omdat het hele boek eigenlijk om hem gaat. Eigenlijk komt hij alleen aan het eind van het boek echt in beeld als de hoofdpersoon na jaren eindelijk een interview met hem mag houden.
Mick Jagger en de Rolling Stones waren voor hem iets nieuws, iets dat de hele wereld veranderde. Dit haalt de hoofdpersoon later ook vaak aan, als hij op een bepaald moment naar iets anders had geluisterd was hij zijn leven daar misschien aan gaan wijden, maar in dit geval was het Mick Jagger.

De moeder van de hoofdpersoon: In het begin van het boek komt zij vaak in beeld. Doordat zij nog echt van de oude garde is, hebben zei en de hoofdpersoon vaak ruzie over allerlei dingen zoals het hebben van seks op een gerechtvaardige leeftijd, respect tegenover andere mensen en vooral over muziek. Zijn moeder vindt de Rolling Stones maar helemaal niks en klaagt dan ook constant over die herrie. Hetzelfde ondervindt de hoofdpersoon met zijn broers die allebei Beatlesfans zijn. De oorzaak van die ruzie ligt hem vooral in het feit dat de normen en waarden tussen de jongeren geboren in de jaren na de oorlog en de mensen die voor de oorlog geboren zijn vaak totaal verschillend is. Zijn moeder is erg streng en heeft nooit echt veel tijd voor hem. Altijd is ze bezig met een of ander klusje en een poging van de hoofdpersoon om een keer eens serieus met haar te praten wordt in de wind geslagen door haar.

Solange: Een tijd lang hebben ze samengewoond en een kind gekregen, Micky die later is overleden en waarvan zij hem en de hele Rolling Stones de schuld geeft. Later verlaat hij haar en gaat hij samenwonen met Ruth. Vooral na de dood van de kleine jongen gaat zij steeds meer drinken. Ze houden in het begin nog wel contact maar dit wordt steeds minder. Dertien jaar later ontmoet hij haar nog een keer als hij een afspraak heeft met de directeur van een bedrijf waar ze nog altijd werkt. Verward en dronken komt hij diep in de nacht thuis. Later ontmoeten ze elkaar niet meer.

Ruth: Als de hoofdpersoon Solange verlaat gaat hij samenwonen met Ruth. Ook zij kan zijn liefde voor de Rolling Stones niet helemaal begrijpen en de relatie verloopt moeizaam door de homo-uitspattingen van de hoofdpersoon. Als hij steeds meer drugs gaat gebruiken vanwege het feit dat hij Guido nog steeds moeilijk kan vergeten en later haar ook van de trap slaat is het voorgoed uit tussen hen.

Perspectief en verteller:

Er is hier sprake van het ik-perspectief. Het hele verhaal wordt verteld door de hoofdpersoon waarvan de naam in het boek niet genoemd wordt. Een groot deel van zijn leven, vanaf het moment dat hij een jaar of 14, 15 is tot aan een jaar of 40, 45 wordt beschreven. Vanuit zijn oogpunt wordt alles geanalyseerd en bekritiseerd.

Ruimte:

Het begin van het verhaal speelt zich voornamelijk af in Wassenaar waar de hoofdpersoon woont en in de diecte omgeving, zoals in Scheveningen waar hij voor het eerst in de Kurzaal de Rolling Stones ziet optreden. Ook vinden stukkken plaats op het platteland, zoals in bollenschuren waar vaak feesten worden georganiseerd.
Op zijn kamer en in het huis van Guido, op diens kamer luisteren ze veel muziek. Verder beleeft de hoofdpersoon zijn verhalen vooral in zijn naaste omgeving, bij vrienden thuis, in cafés enzovoort.
Het verhaal begint in de jaren ’60 als de Rolling Stones net opkomen, de jaren van de flowerrpower en middenin de seksistische revolutie. Het verhaal bestrijkt enkele tientallen jaren, dus de klimatologische omstandigheden variëren, maar sowieso wordt daar in het verhaal niet zo veel aandacht aan besteed.

Spanning:

De spanning in dit boek wordt vooral opgewekt door het feit dat er twee verhaallijnen door elkaa heen lopen, de ene als hij nog een puber is, de andere als hij al wat ouder is. In zijn jeugd pleegt zijn beste vriend zelfmoord. In het begin is het niet helemaal duidelijk wat de reden hiervoor is. De hoofdpersoon krijgt als het ware een vriendin als hij op een feest op de dansvloer met een meisje begint te zoenen. Zelf heeft hij dan al het gevoel dat hij Guido verraadt en Guido voelt dit ook zo. Pas later in het verhaal als de hoofdpersoon al veel ouder is en hij meer te weten wil komen duiken er steeds nieuwe dingen op die meer duidelijkheid geven aan de zelfmoord van Guido. In zijn jeugd gebeuren allerlei dingen waar hij op dat moment niet echt bij stil staat, maar zich later steeds meer in gaat verdiepen. Doordat hij steeds meer over zijn verleden te weten komt en wat daarna ook weer nieuwe vragen op roept, wordt de spanning goed opgebouwd. Je wordt steeds nieuwsgierig gemaakt naar wat er in zijn jeugd (tussen hem en Guido) allemaal is gebeurd.

Stijl:

Büch maakt in zijn boek gebruikt van veel dialogen wat het boek heel levendig en makkelijk te lezen maakt. Hij haalt veel nummers van de Stones aan bij zijn gevoelens. Ondanks zijn vele dialogen beschrijft hij ook heel mooi de tijd waarin hij leeft, die van seks, drugs en rock n’ roll met de hasj, punkers en de Rolling Stones-Beatles strijd. Daardoor kreeg je een hele goede indruk hoe het in die tijd geweest moet zijn en leef je ook echt mee met de hoofdpersoon en zijn ‘verslaving’ aan de Rolling Stones en Mick Jagger.
Zijn brieven aan zijn idool lijken wel wat kinderachtig, ook in de manier van schrijven, maar het verhaal zelf is heel stijlvol beschreven.

Thema:

Het thema van dit boek is de Rolling Stones en de manier waarop zij het leven van de hoofdpersoon en de personen in zijn omgeving beheersen. De Rolling Stones zijn volgens een groot deel van die mensen de oorzaak van de ellende die in het boek worden beschreven, zoals de dood van Edje, de dood van Guido, de dood van zijn zoontje Micky en het stuklopen van zijn twee relaties, die met Solange en die met Ruth.

Tijd:

Het boek Brieven aan Mick Jagger heeft niet echt een chronologisch verhaal. Er zijn eigenlijk twee verhaallijnen, een waarin de hoofdpersoon een puber is, de andere als de hoofdpersoon al tegen de 30, 40 is en hij Ruth pas heeft ontmoet. Deze verhaallijnen lopen door elkaar heen. Dit is tenminste het geval in het eerste deel van het boek. Het tweede deel gaat eigenlijk alleen nog maar over de hoofdpersoon wanneer hij een stuk ouder is.
Er zitten heel veel flashbacks in. Vooral in het tweede deel van het verhaal herinnert de hoofdpersoon zich plots weer dingen die vroeger zijn gebeurd. Verder zijn er het hele boek door steeds tijdsprongen, allemaal stukjes verhaal die in haar totaliteit een geheel vormen.
De vertelde tijd in het boek bedraagt iets van 30 jaar, vanaf dat hij een puber is totdat hij een jaar of 45 is. Toch worden hierin hele grote stukken overgeslagen.
De verteltijd bedraagt 159 bladzijden. Hoofdstukken heeft het boek niet, nieuwe stukjes tekst worden aangegeven door een sterretje tussen twee delen of een witregel.

Titelverklaring:

De titel, Brieven aan Mick Jagger, gaat letterlijk over de brieven die de hoofdpersoon aan zijn idool schrijft, maar er wordt vooral mee bedoeld dat Mick Jagger voor hem zijn idool was, de man van wie hij in zijn leven het meeste hield en die zijn hele leven beheerste. Hij is de enige die hij echt vertrouwt en om wie zijn eigen leven draait, Mick Jagger en de Rolling Stones en dat is ook waar het hele boek verder over gaat.

D. Verwerkingsopdracht C19

‘…the child has grown, the dream has gone.’ Hierna zet ik een volle spuit in mijn arm.
Mijn droomt begint nu pas. Een warme gloed verspreidt zich door mijn lichaam, met duizelingwekkende vaart snel ik door een tunnel zonder einde….alle pijn vervaagt…in mijn achterhoofd hoor ik de eerste zinnen van het refrein: ‘There is no pain you are receiding.’
Voordat de regel afgelopen is tuur ik in het duister naar een ship aan de horizon die ik niet vind. Alles om me heen vervaagt, ik hoor slechts het prachtige gitaarwerk van Gilmour nog in de verte.

‘O.K. Just a little pinprick. There’ll be no more aaaaaauuuw…..’
Iets begint nu echt te steken. Langzaam doe ik mijn ogen open en zie dat ik in een plas van scherven lig. Ik trek me op aan mijn bureaustoel die bijna omdondert en zet Wish You Were Here op. Ik zing zachtjes mee: ‘We’re just, two lost souls swimming in a fish bowl, year after year..’ Ik bel Edna op en hoor aan de andere kant van de lijn een dronken mannenstem met duidelijk het gekreun van Edna op de achtergrond. Meteen gooi ik de hoorn er weer op.
‘The grass was greener, the light was brighter, with friends surrounded, the nights of wonder.’
Tien jaar geleden nog wel. Die verkankerde verslaving aan dat verdovende middel. Dat prachtige en meeslepende en uiteindelijk moordende middel dat schuilgaat onder de naam Pink Floyd. Tien jaar geleden, tien jaar geleden. Toen ging alles nog goed, heel goed zelfs. Vijfde klas vwo. Harde werker, daarna met gemak het eindexamen gehaald. Na enige twijfeling gekozen voor de universitaire opleiding Medicijnen. Ten tijde van die opleiding veel vrienden gemaakt die medicijnen als iets anders dan een opleiding beschouwden. Pink Floyd luisteraars bij beter kennen en ja….zo werd ik naderhand ook. Meegezogen in een gevoel van relaxt Pink Floyd gepingel en kalmerende middelen. Die muziek werkte zo sterk, eigenlijk had je daar niks geen troep meer bij nodig. Het einde nadert, een bedevaart naar Pompeï of anders desnoods met het gezicht naar Pompeï begraven worden, het liefst ook nog met de rug naar het westen toegekeerd. Dat verschrikkelijke kutland daar, haha, charades they are indeed.

De dood staat al vast, dat was niet moeilijk, een heet bad, Wish You Were Here of The Division Bell en een overdosis morfine en draaien die plaat.
En de mooiste begrafenis ooit met Wish You Were Here, Echoes, Comfortably Numb, Shine on You crazy Diamond en High Hopes als laatste, niet vergeten tijdig uit te zetten, laat Charlie maar zitten. Hoe onbegrijpelijk moet dit zijn voor iemand die Pink Floyd niet kent, laat staan de muziek…..Hoe jammer is het dat ik mijn eigen begrafenis niet eens meer mag meemaken, liever ging hier een vriend van mij in de plaats, opdat zijn begrafenis een van de meest gedenkwaardige gebeurtenissen in de geschiedenis mogen zijn. Verwacht alleen niet op een vroege aftocht……

Eindoordeel

Het mooiste boek dat ik ooit gelezen heb. Het boek geeft een prachtig beeld van de jaren ’60. Er wordt in het boek zo’n mooie sfeer gecreëerd met zijn beschrijvingen over de confrontaties met zijn moeder, de opkomst van de Rolling Stones, de afkeer tegen al het orde en gezag, de flowerpowergeneratie, het gebruik van soft- en harddrugs in combinatie met rock n’ roll. Büch beschrijft op een hele speciale manier de liefde van de hoofdpersoon voor de Rolling Stones met Mick Jagger in het speciaal. Ook de relatie tussen hem en Guido is erg speciaal en in het begin nog niet zo uitvoerig beschreven wat het voor later in het verhaal des te spannender maakt.
Sommige stukken uit het verhaal waren bijna gewoon grappig, de zelfmoord van Edje, het typetje Mona en de ‘spuiten achter toiletdeurtjes’ humor.
Wat het boek ook goed maakt, is dat alles, hoe chaotisch het soms ook lijkt, toch op een hele goede manier met elkaar samenhangt. Het hele verhaal speelt zich af in de trant van de ellende en misère die de Stones veroorzaken, de dood van Edje, de dood van Guido, de dood van Micky, de verbroken relaties enzovoort. Allemaal de schuld van de Stones. Geweldig boek, aanrader en ik ga hem ook zeker of nog een keer lezen of zelf kopen.
Doordat er niet heel veel over het boek op internet stond, heb ik voor een groot deel ook de analyse zelf hebben moeten uitvogelen wat een op zich veel tijd vergde maar wel heel nuttig was. Je leert zo echt veel meer naar de inhoud van het verhaal te kijken en wat er allemaal nog achter steekt.