geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Meiden, laser je binnenste schaamlippen lekker weg joh. Want je vriendje wil een playboypoesje.
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
Boekverslag Benjamin Zephaniah
Face
Geschreven door: | Melanthe (4 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 14 juni 2004 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.150 |
Bekeken: | 3095 keer (11 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Samenvatting
This is a story about Martin. He does always bully the teachers, together with his friends. They are Mark and Matthew. Matthew is a little bit quiet, more careful, and Mark is more like ‘I want to be Martin.’ Together they form the Gang of Three. Martin also has a girlfriend, she’s called Natalie. Martin want to be a cool guy. After they went a night in the disco, Martin and Mark step in a car. It belongs to boys that Martin vaguely know. They have an accident, and Martin burns his face. It’s so bad, that he will never have his own face back. In the hospital he recovers, and he meets Alan. Alan can help him going through looking in the mirror and he helps him cope with the idea of being stared by people. He also meet new friends, Anthony, and the girls from the rap club. When Martin leads his gymnastics team in a match, he knows he’s fully respected by some of the people. They don’t win after all, and Natalie won’t be his girlfriend anymore, but it doesn’t matter to him.
I really liked the story, because you can read it very quick, and it is very funny sometimes. I like it because you can learn from it, you can learn how to cope with an illness or handicap, and learn how to treat people who have a handicap.
Leeservaringsverslag.
Ik had niet gedacht dat het over het verbranden van je gezicht zou gaan, wel dat er een soort van gezichtsverlies geleden zou worden. Dit dacht ik vanwege de voorkant, waarop een gezicht staat, maar het heeft geen echt gezicht, alleen maar haren en oren. Dat er zo letterlijk gezichtsverlies zou optreden, had ik niet gedacht. Ik dacht ook dat het boek niet zo moeilijk zou zijn, omdat er grote letters in het boek stonden, en het een Engels boekje was, en in het Engels lees je nog niet zo moeilijke boeken. De verwachting over gezichtsverlies is dus uitgekomen, alleen niet zo letterlijk als ik gedacht had dus. Dat het een makkelijk boekje was, is redelijk uitgekomen, want het was niet zo’n moeilijk verhaal, maar soms werden er woorden gebruikt die ik niet kende en ook Engelse jongerentaal. Dat was wel even wennen.
Ik had tijdens het verhaal wel af en toe het idee dat ik wist hoe het af zou gaan lopen, dat er bijvoorbeeld een ongeluk zou gebeuren toen Martin en Mark in de auto achtervolgd werden door de politie. Maar sommige dingen had ik ook niet gedacht, bijvoorbeeld dat Martins turnoptreden aan het eind gediskwalificeerd zou worden. Ik vond het wel een zielig boek, maar ik moest er niet echt bij huilen ofzo, dat heb ik overigens niet gauw met boeken.
Het boek is volgens mij geschreven voor jongeren in de leeftijd van 13 tot 16 jaar. Ouder misschien ook wel, maar dan wordt het vaak weer te makkelijk denk ik. Het is een boek wat gaat over jongeren, met jongerentaal en met typische jongerenonderwerpen, zoals bijvoorbeeld dus het omgaan met een handicap of populair zijn.
Ik herken niet echt gebeurtenissen uit het verhaal, die ik ook meegemaakt heb, want ik heb zoiets eigenlijk nog nooit echt meegemaakt. Ik ben een stuk voorzichtiger denk ik. Ik ga niet zomaar in een auto zitten bijvoorbeeld. Ik herken wel gebeurtenissen van televisiebeelden en zo, maar niet uit mijn eigen leven. Wel een beetje de dingen van school, maar om er nou uitgebreid over te gaan schrijven hoe ik mijn scheikundeles beleef, daar heb ik niet zo’n zin in.
Ik kan me wel met Martin identificeren. Ik ben weliswaar iets minder roekeloos dan hij, maar ik herken wel dingen in hem, zoals altijd goed gekleed zijn en je haar goed hebben zitten. Ik weet niet of ik op dezelfde manier op het ongeluk zou hebben gereageerd als Martin. Ik denk niet dat ik mijn gezicht zo snel na de operatie al weer had willen zien. Ik zou dat enorm eng vinden, en het alleen maar uitstellen denk ik. In sommige gevallen zou ik wel hetzelfde als Martin gereageerd hebben, zoals toen Martin Natalie zag zoenen met een andere jongen. Toen fietste hij gewoon weg. Ik zou er ook niet op afgegaan zijn.
Ik vond het realiteitsgehalte van het boek heel hoog, het kan tenslotte echt gebeuren dat je gezicht verminkt wordt door een ongeluk. Ook sommige andere dingen kunnen heel goed echt gebeurd zijn, zoals de turnwedstrijd, en de gang van zaken op de school van Martin. Het hele boek zou waar gebeurd kunnen zijn.
Ik kan het boek niet echt met andere Nederlandse boeken vergelijken, je hebt wel boeken van Carry Slee, die ook over de problemen van jongeren gaan, maar er is er geen bij over een ongeluk en dan gehandicapt raken. Ik kan er ook geen film bij bedenken, wel een serie, Goede Tijden Slechte Tijden. Daar is een van de personen, Charlie, ook in een rolstoel beland nadat ze was aangereden. Ook zij moest leren omgaan met de blikken van andere mensen en het idee om ( in dit geval) nooit meer te kunnen lopen.
Het deel dat Martin in het ziekenhuis ligt en dat hij daar Anthony tegenkomt, heeft veel indruk op me gemaakt. Anthony is namelijk zijn hele leven al verminkt aan zijn gezicht, en hij leert Martin ook om te gaan met zijn gezicht en de blikken van anderen. Ik vind dat heel knap van Anthony, dat hij zo goed om kan gaan met het staren van andere mensen, en dat hij daarmee ook Martin helpt.
Ik vond het heel mooi toen Martin alleen uitging naar de rap club, en daar zijn vriendinnen weer tegenkwam. Ik vond het heel mooi dat ze hem gelijk weer opnamen in de groep, dat doen mensen toch niet zo gauw als iemand een verminkt gezicht heeft.
Het zwakkere punt van het verhaal was, dat er niet een echte uitgebreide beschrijving werd gemaakt van wat de mensen van Martin vonden voor en na zijn ongeluk. Dat vond ik wel jammer, want dat had ik graag willen weten.
De thematiek van de schrijver spreekt me inderdaad wel aan. Volgens mij is de thematiek van de schrijver dat hij wil laten zien hoe iemand met een handicap om kan gaan en hoe je zo iemand kunt behandelen als een gewoon mens. Dit spreekt me wel aan, omdat je nog steeds ziet dat heel veel mensen gehandicapten anders behandelen, terwijl het ook vaak gewone mensen zijn, die een gewoon leven hebben, alleen dan met een handicap. Ze reageren meteen als iemand in een rolstoel zit van ‘wat zielig’ terwijl die mensen ook best een leuk leven kunnen hebben.
Ik zou het boek aanraden aan andere mensen om te lezen, omdat het een goed boek is, niet te moeilijk en met een mooie boodschap erachter.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
