CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Online een chick scoren, je liefde laten zien op Whatsapp en digitale kusjes sturen. Zonder een blauwtje te lopen. Aanrader?
Boekverslag Karel Glastra van Loon
De passievrucht
Geschreven door: | Karen (6 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 9 juni 2004 |
Taal: |  |
Woorden: | 2.850 |
Bekeken: | 8842 keer (62 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
(2003)Auteur
Karel Glastra van Loon
Titel
De passievrucht
Verschenen in
1999
Aantal blz
238
Verantwoording van de keuze
Ik heb dit boek gekozen, omdat de titel me bekend voorkwam. Toen de leraar me kort over de inhoud vertelde, leek het me wel leuk.
Verwachtingen vooraf
Ik had niet echt een verwachting vooraf, totdat iemand zei dat het boek raar/tragisch afliep, toen begon ik toch wel allerlei dingen te bedenken die het konden zijn, wie nou de vader van Bo zou zijn.
Eerste reactie achteraf
Ik vind dit werk: beetje spannend, beetje meeslepend, niet ontroerend, niet grappig, niet echt realistisch, niet echt fantasierijk, niet echt interessant, beetje origineel, erg goed te begrijpen
Korte samenvatting van de inhoud
Armin Minderhout woont samen met zijn vriendin Ellen en zijn dertienjarige zoon Bo in Amsterdam. Hij werkt als corrector bij een wetenschappelijke uitgeverij. Hij en Ellen willen graag nog een kind maar dat lukt niet. Armin laat zich onderzoeken. Als hij er achter komt dat hij zijn hele leven al onvruchtbaar is, stort zijn leven in elkaar. Hij kán dus niet de biologische vader van Bo zijn. De moeder van Bo, Monika, is al een paar jaar dood en kan hem dus niet vertellen wie de vader is. Armin besluit zelf op zoek te gaan.
Om op zoek te gaan, moet Armin teruggaan in het verleden, naar de tijd dat Monika nog leefde. Hij maakt voor zichzelf een lijstje van wie de biologische vaders van Bo zouden kunnen zijn. Hij begint met de ex-vriend van Monica, Robert Hubeek. Hij gaat bij hem op bezoek. Hij zoekt zijn adres op en maakt een afspraak met Robert. Hij en Robert hebben elkaar nooit gemogen, en tijdens het gesprek wordt het Armin duidelijk dat Robert niet eens weet dat Monica gestorven is. Hij laat het zo, en schrapt hem van zijn lijstje.
De volgende 'kandidaat' is de huisarts die Monica naar het ziekenhuis heeft gebracht vlak voor ze kwam te overlijden. Hij maakt een afspraak en vraagt hem op de man af of de arts de vader van Bo is. Hij is nogal geschokt en toont zijn medeleven aan Armin. Na dit gesprek schrapt Armin ook de huisarts van zijn lijstje.
De enige die nog overblijft is Niko Neerinckx, die bij Monica op het reisbureau werkte, en van wie Monica eens gezegd heeft dat hij al menig huwelijk op de klippen heeft laten lopen. Niko viel namelijk nogal eens op de vrouw van een ander. Armin durft Nico hier niet mee te confronteren, omdat hij bang is dat hij dan nog wel eens de voogdij zou willen aanvragen. Hij gaat op bezoek bij de vrouw van Niko. Hij doet zich voor als Erik Aldenbos, een vorige bewoner van het huis van de familie Neerinckx die als klein jongetje brieven verstopt zou hebben op de zolder tussen de balken. Hij ontmoet de vrouw van Niko een aantal keren. Hij komt er achter dat de oudste zoon van Niko ook Bo heet en hij ziet dat ze een foto van Monica in het familiealbum hebben. Alles wijst er op dat Niko de 'dader' is naar wie Armin zo driftig op zoek is.
In de tijd dat hij op zoek is naar de 'dader', denkt Armin voortdurend aan de tijd die hij heeft doorgebracht met Monica en aan de periode van haar ziekte. Bovendien overlijdt zijn vader ook nog in deze periode. Dit alles grijpt hem nogal aan en hij besluit dat hij er tussenuit moet. Bo en Armin gaan met z'n tweeën naar Ameland. Ze hebben daar een heerlijke tijd, maar als Bo verliefd wordt op een meisje die daar ook op vakantie is gaat het mis. Wanneer Bo en Armin in de kroeg zitten waar het meisje ook is, gaat Bo aan het eind van de avond met de jongelui mee ergens anders heen, terwijl Armin blijft waar hij is en zich gaat bezatten. De volgende ochtend wordt hij wakker met een gigantische kater. Hij vraagt zich af of Bo thuis is, en ziet hem samen met zijn vriendinnetje in bed liggen. Toen ze weg waren, ging Armin op het bed liggen en werd wakker van geschreeuw. Hij lag in zijn eigen braaksel en Bo ging tegen hem tekeer. Er begint een woordenwisseling waarin Armin vertelt dat hij niet de vader van Bo is. Bo is woedend en geschokt. Armin heeft er spijt van dat hij het Bo verteld heeft, maar het is ook een enorme opluchting.
Wanneer Armin weer thuis is, gaat Armin de spullen van zijn vader opruimen. Hij vindt onder het bed van zijn ouders een kistje. Daarin zit een brief van Monica, gericht aan zijn vader. Het enige dat erin geschreven staat is: 'Ik ben zwanger. M.' Armin beseft dat dit maar één ding kan betekenen en gaat geschokt naar huis waar Ellen en Bo zijn, die beiden gehuild hebben. Op de tafel ziet Armin een envelop liggen waarop staat: 'Voor Bo'. Het is het handschrift van Monica. Ellen heeft al die jaren de brief voor Bo bewaard waarin staat wie zijn biologische vader is. Ze wist het al die tijd.
Tijd en ruimte
Het verhaal speelt zich in de tegenwoordige en verleden tijd af. In de verleden tijd wordt het verhaal van de relatie tussen Monica en Armin verteld. In de tegenwoordige tijd wordt de speurtocht van Armin naar de biologische vader van Bo verteld.
De vertelde tijd loopt ongeveer vanaf het begin van de relatie tussen Armin en Monica tot de ontdekking van de echte vader van Bo, ongeveer vijftien jaar.
De verteltijd is 237 bladzijden.
Het boek is niet chronologisch opgebouwd. Dit komt doordat Armin herinneringen heeft aan de tijd dat hij een relatie met Monica had. Je leest mee met de gedachten van Armin zodat je vanzelf meegaat in zijn verleden. Af en toe komen er flashbacks en wordt er een stuk of alleen een gebeurtenis uit het verleden verteld.
De plaats waar het verhaal zich voornamelijk afspeelt is Amsterdam. Armin, Ellen en Bo wonen namelijk in deze stad. Hij heeft er ook gewoond met Monica, toen zij nog leefde. De ruimte is verder niet van veel betekenis voor het verhaal zelf. Een aantal ruimtes zijn echter wel belangrijk. Het kleine huisje waarin Monika en Armin woonden toen ze net een zoon hadden, geeft een beetje een romantisch beeld van die tijd. Een soort idee van: de liefde overwint alles. Ook de kleine Renault 5, waarin Bo verwekt zou zijn, speelt een rol. Het idee van hoe fijn het toen was, gekoppeld aan zo’n klein autootje, valt in duigen. Ook de stad Amsterdam in verhouding tot de waddeneilanden, en dan met name Ameland. Op Ameland, waar Armin ook een aantal keer met Monika geweest was, wordt Armin allemaal te veel. Tussen de vogels en de natuur, waar Armin zo van houdt stort hij in en begint hij zijn verdriet weg te drinken. Armin struint in de periode na Monica’s dood wel veel door de straten van Amsterdam, wat overeen zou kunnen komen met de onrust die in hem woedt na de dood van Monica, maar ook nadat hij te horen heeft gekregen dat Bo niet zijn natuurlijke zoon is.
De wijze van vertellen
Het verhaal is verteld in de ik-persoon. Het perspectief ligt bij Armin. Je leest als het ware de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon, Armin.
Thema en motieven
Er kunnen in het boek meerdere thema’s onderscheiden worden.
Het eerste, en meteen het belangrijkste, thema is twijfel aan het vaderschap. Dit thema komt het duidelijkste naar voren in het boek. Het hele verhaal draait om dit thema.
Een ander, dieperliggend thema van het boek is het feit dat wij denken de werkelijkheid te kennen, maar dat die toch anders blijkt te zijn.
Ook bedrog zou een thema kunnen zijn. Armin blijkt niet de vader van zijn kind te zijn. Verder blijkt dat de personages erg veel van elkaar houden en daar ook erg veel waarde aan hechten. Een ander thema is dus liefde. Verder is een thema dat aan bod komt wantrouwen. Armin wordt bedrogen door Monika en hij wantrouwt verschillende personen, waarvan hij er velen als ‘dader’ ziet. Wat ook erg naar voren komt, is hoe paranoïde Armin wordt. Hij vindt zelfs de huisarts verdacht als het gaat om de biologische vader van ‘zijn’ kind.
Het motief van De Passievrucht is het achterhalen van de ‘dader’. Daar is Armin voortdurend mee bezig en dat zal hem uiteindelijk ook lukken. Hij blijkt zeer gefrustreerd te zijn door het nieuws van de dokter dat hem duidelijk maakt dat hij niet de vader van Bo is.
Personages
De hoofdpersoon in het boek is Armin. Armin is in de dertig jaar. Hij is een round character, omdat je veel over hem te weten komt. Van beroep is hij corrector bij een wetenschappelijke uitgeverij. Hij is liefhebber van biochemische weetjes en feitjes.
De bijpersonen zijn Bo, Monica, Ellen, Dees en de vader van Armin.
Bo is de zoon van Armin en Monica. Althans, dat heeft Armin altijd gedacht. Tot op het einde van het boek is het niet duidelijk wie de biologische vader van hem is. Hij is in het boek rond de dertien jaar oud. Er wordt meer over zijn leven verteld, over de tijd voor Monica’s dood, vanaf dat hij ongeveer drie jaar oud was.
Monica is de vroegere vriendin van Armin. Ze is gestorven aan een hersenvliesontsteking, 10 jaar geleden. Daarom zorgt Armin voor Bo.
Ellen is de tegenwoordige vriendin van Armin. Ze is tevens een vroegere vriendin en collega van Monica. Zij heeft Armin uit zijn rouwperiode om Monica gehaald, een periode waarin hij veel dronk, en ’s nachts altijd op stap was. Zij voedt met Armin Bo op.
Dees is de beste vriend van Armin aan wie Armin zijn avonturen verteld die hij beleefd in de zoektocht naar de biologische vader van Bo. Dees is vastbesloten de evolutietheorie van Darwin omver te werpen, en houdt Armin op de hoogte van zijn kritiek op deze theorie.
Alleen de vader van Armin speelt een “belangrijke” rol in het boek, omdat hij de biologische vader van Bo is, en omdat hij in de ogen van Armin een ‘alleskunner’ is, wat Armin zelf niet is, omdat hij zijn enige grote liefde heeft laten gaan.
Titel, ondertitel en motto:
De titel van het boek is ‘De passievrucht’. Er is geen ondertitel. De passievrucht wordt gebruikt in de betekenis van een baby, een vrucht die uit passie wordt geboren. Voor Armin is het moeilijk, of zelfs niet, te aanvaarden dat Monica en zijn vader met passie seks hebben gehad. Bo is in het boek ‘de passievrucht’. De titel wordt niet letterlijk in het boek vermeld.
Het motto van het boek is:
From the start, most every heart,
That’s ever broken, was because,
There always was, a man to blame…
Dolly Parton (It wasn’t god who made Honkytonk Angels’)
Eindoordeel
Het onderwerp
Het onderwerp van het boek was wel interessant. Het zorgde voor spanning en een beetje een psychologisch boek. Armin twijfelde aan zijn vaderschap en daardoor leerde je hem goed kennen. Je kreeg allerlei gedachten en gevoelens mee.
Het onderwerp is niet herkenbaar in mijn eigen levenswereld. Ik zit op school en ken geen ‘kinderen’ met kinderen, laat staan iemand die zich afvraagt of hij wel de vader is van zijn kind.
Ik heb wel eens nagedacht over het onderwerp. Van een moeder weet je zeker dat ze je moeder is, van de vader hoeft dat niet zeker te zijn.
Het onderwerp had voldoende diepgang. Er werd goed omheen verteld. Over het proces dat Armin erachter kwam en hoe hij het opnam en vervolgens wat hij ermee deed.
Ik zou absoluut wat stukjes hebben weggelaten. Het eindeloze gezeur van Dees werd me soms wat teveel. Sommige onnuttige feitjes waar je niets meer kan, bijvoorbeeld over het boltheoretisch verval. Ook sommige gebeurtenissen op Ameland vond ik wat overbodig soms.
De gebeurtenissen
De gevoelens van de personen waren belangrijker dan de gebeurtenissen in het verhaal. Er waren maar weinig echte gebeurtenissen, de rest van de tijd ging het over de gevoelens en hoe daarmee omgegaan werd.
Het aantaal gebeurtenissen was goed. Doordat er niet teveel gebeurde, was het verhaal goed te volgen.
De gebeurtenissen waren soms triest soms wat ongeloofwaardig. Het feit dat Armins vader Bo’s vader bleek te zijn, vond ik ongeloofwaardig en daardoor een niet bevredigend einde. Onverwachts was het wel een beetje, maar deze ontwikkeling vond ik nergens op slaan.
Er vonden schokkende gebeurtenissen plaats, dat was vooral het feit dat Armins vader Bo’s vader bleek te zijn.
Alleen de laatste gebeurtenis riep gevoel bij me op: een onbevredigend gevoel. Een gevoel dat ik het boek voor niets had gelezen, het einde was gewoon stom en ongeloofwaardig. Het kwam zomaar uit de lucht vallen. Opzich valt er wel iets te zeggen voor het einde. Armins vader was altijd beter dan Armin, en het einde laat dat duidelijk zien. Armin kon geen kind verwekken, zijn vader wel. Maar ondanks die gedachte, vond ik het einde stom en daardoor was meteen mijn positieve gevoel over het boek verdwenen. Hij heeft niet naar het einde toegeschreven. Hij noemt even een briefje met: ik ben zwanger, M. en dan opeens lees je wie de vader is van Bo…
De personen
De hoofdpersoon kwam levensecht over. Je kon goed met hem meeleven, er werd veel over zijn gevoel beschreven, dus daardoor ‘leer’ je de persoon beter kennen.
Ik ben niet beïnvloed door het gedrag van de hoofdpersoon.
Ik vond het soms vervelend dat de hoofdpersoon de doorzeurde met Dees, dat was soms saai. Dat hij echt een doorzetter was, vind ik een positieve eigenschap van de hoofdpersoon.
De opbouw
Het verhaal was redelijk vlot te lezen. Je moest wel telkens even omschakelen van heden naar verleden, maar de schrijven heeft dit redelijk duidelijk gedaan.
Er zaten stukken in die saai waren. Sommige gesprekken met Dees, het boltheoritisch verval was erg saai en er werd te lang geschreven over Ameland.
Ik vond het einde spannend. Je bleef maar malen over wie het nou kon zijn. Achteraf is dat dan een grote teleurstelling.
Het taalgebruik
Het taalgebruik was makkelijk. Ik kon een goede voorstelling maken van het verhaal. De dialogen die voorkwamen zijn duidelijk weergegeven.
Verwerkingsopdracht “de passievrucht”
Ik heb voor de dagboekopdracht gekozen. Hier heb ik onder Armins naam over een gebeurtenis geschreven. Dit is de dag dat hij uitvindt wie de vader is van Bo en dat Ellen alles al wist…
Lief dagboek,
Ik weet het. Ik ben er eindelijk achter. De kogel is door de kerk. Ik ben erachter wie Bo’s vader is. En ik haat het, liever had ik het niet geweten…
Ze had hem een briefje achtergelaten, Monica. “ik ben zwanger, M.”. Voor mijn vader. En toen werd alles duidelijk. Maar het kan toch niet, hij kan toch niet Bo’s vader zijn, hij is mijn vader… Hij en Monica… ik wil er niet eens aan denken. Dees snapte het ookal niet.
Meteen naar huis gegaan. Maar hij wist het al. En Ellen ookal. Ellen wist het al die tijd al en ze heeft nooit wat gezegd. Ik heb het haar verdomme nog gevraagd en ze ontkende het, ze had me beloofd dat ze niets wist. Ellen had van Monica een brief gekregen en die had ze voor Bo bewaard. Bo was verbaasd. Logisch.
Ik snap het niet, Monica met m’n vader. Hij was altijd al met alles beter, moest mij altijd overtreffen en hij heeft het me weer geflikt. Ik kan geen kinderen krijgen en hij heeft me fantastisch geholpen… Mijn zoon blijkt gewoon mijn halfbroer te zijn…
Ik moest gewoon weg, weg uit dat huis. M’n vriendin heeft tegen me gelogen, Monica heeft al die tijd tegen me gelogen en m’n vader komt er mooi mee weg, daar kan ik moeilijk nog boos op worden, zelfde geldt voor Monica.
Ik wilde naar buiten, Ellen moest perse mee… ik had de energie niet om dat tegen te gaan.
En ik met mijn stomme kop vragen aan Ellen hoe het was gelopen. Ik moest het gewoon weten, ik kan niet meer tegen die onzekerheid die onduidelijkheid, maar eigenlijk wilde ik het niet eens horen. Ik reageerde alles af op haar, deels onterecht natuurlijk.
Al mijn vragen werden beantwoord: Vond ze het lekker, kwam ze klaar, had ze spijt. Bij elke vraag, deed mijn hart meer pijn. Stekende pijn dit nu zo te horen, maar ik vroeg het zelf, stomkop die ik ben. Ik ben zo kwaad, op alles, op iedereen….Hoe moest het nou verder? Hoe moet ik nou mijn zoon die mijn zoon niet is opvoeden. Hij is mijn halfbroer…
Maar ik moet verder. Ik hou van Ellen en van Bo.
Ik ben niet boos meer. Ik ben helemaal niets meer. Geen vader. Geen zoon. Geen geliefde. Geen vriend. Niets. Ik ben opgehouden te bestaan. Ik moet mezelf opnieuw gaan uitvinden…(dit stukje is overgenomen van blz 232)
Armin
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
