Boekverslag Scott O'Dell

Geschreven door:	pieta (3 vwo) [meer]
Datum ingestuurd:	6 januari 2004
Taal:
Woorden:	700
Bekeken:	3947 keer (3 deze maand)
Waardering:	Currently 3.27/5 1 2 3 4 5 3.3/5 (84 stemmen)
Deel op:

Titel:	Islands of the blue dolphins
Auteur:	Scott O'Dell
Jaar van uitgave:	1961
Aantal pagina's:	184

Auteur:	Scott O'Dell
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Engels
Geboren:	1972
Populaire titels:	1961Islands of the blue dolphins (6) 1967The black pearl (3)

1. Islands of the blue dolphins
2. Islands of the blue dolphins
3. Islands of the blue dolphins
4. Islands of the blue dolphins
5. Islands of the blue dolphins
6. Islands of the blue dolphins

• 
  Door Jamie (4 Vmbo-t) op 30-10-2011
  Ik moet dit boekje nu al lezen, 4 vmbo-t.. ik heb het niet gedaan dus bedankt voor de samenvatting!
• 
  Door carlo op 18-06-2009
  moest jij dat boekje in vwo6 lezen ik nu al in havo 2 en heeeeel erg bedankt!
• 
  Door anita op 02-03-2005
  thnx... nu leest ut veel makkelijker:P

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Samenvatting
Ik en mijn broertje Ramo (6 jaar) waren op het strand toen we een rood schip zagen met twee roden zeilen. Er waren Russen aan boord, jagers. De Russen, Aleuts, vingen alle otters, maar vader (hoofd van de stam) zei dat er toch genoeg waren en dat die Aleuts zo weer weg gingen. Ulape, mijn zus, zei dat er een meisje bij was, maar niemand geloofde haar.
De Aleuts willen weg met de huiden van de otters, maar vader zei dat ze eerst de kisten (waar hij een twee of drie parelsnoeren in had gezien) moeten brengen en dat ze dan de rest van de huiden mee mogen nemen. Dat wilde ze niet en ze vermoorden veel van onze mannen, waaronder ook mijn vader. Ook mijn moeder is gestorven. Kimki werd het nieuwe hoofd. Kimki ging weg om in het oosten een dorp voor ons te maken en hij beloofde terug te komen. Maar, Kimki kwam niet terug. Het werd lente en zomer en nog was Kimki niet terug. Daarom waren we van plan om al vast ons klaar te maken en als dan de Aleuts kwamen, dat we dan gelijk weg konden. We kregen weer een nieuw hoofd, Matasaip. Er kwam een schip, maar niet van de Russen. Er waren blanken aan boord, vertelde Nanko, die het bericht kwam brengen, en zij kwamen van de plaats waar Kimki naar toe was gegaan. We waren erg blij.
We gingen met de blanken mee op hun boot. Ik vroeg waar Ramo was en Nanko zei dat hij al op het schip was. Maar ik zag ineens dat hij nog op de rotsen stond. We konden niet stoppen, want dan zouden we met het schip op de rotsen slaan. Ik zwom terug en bleef bij hem. De wilden honden doodde op een dag Ramo en toen was ik alleen.
Mijn huis brandde af en ik ging op de berg wonen. Ik besloot om naar het ‘land in het oosten’ te gaan.
Toen ik op de zee was dacht ik dat het toch beter was om op IJsland een huis te bouwen, dus ging ik terug. Ik bouwde een houten huis.
Op een dag zag ik een gevecht tussen de honden. De gewonde hond nam ik mee naar huis en het werd mijn vriend. Ik noemde hem Rontu, wat Fox Eyes betekent.
Ik wacht nog steeds op de boot van Nanko en eigenlijk ook op de Aleuts. Maar, ze komen niet. Op een dag komen er honden en ze vechten met Rontu. Rontu won en de andere gingen weg. Rontu en ik sliepen in een rots, die we de Zwarte Rots noemde.
Ik zag ze komen, de Aleuts. En toen zag ik ineens ook het meisje, ze was aan het koken.
De Aleuts’ tenten stonden op de zelfde plaats als eerst, vlakbij mijn rots. Ik zag het meisje weer en ze raakte haar eigen kist aan en zei: “Tutok”. Daarna raakte ze mijn rok aan en zei: “Wintscha”, wat in mijn taal ‘pretty’ betekent. ’s Middags kwam ze terug. Ik riep: “Tutok” en zei zij: “Wintscha” Tutok kwam steeds vaker bij mij en we probeerde wat met elkaar te praten.
Ik vond ‘s morgens een jonge otter, die bijna was gedood door de Aleuts. Ik ging hem elke dag 2 vissen brengen in een poel, waar hij lag. Ik noemde hem Mon-a-nee, in mijn taal ‘Little Boy with Large Eyes’. Later veranderde ik het in Won-a-nee, ‘Little Girl with Large Eyes’ omdat ze jongen kreeg. Aan het eind van de zomer ging Rontu dood en ik was heel verdrietig.
Later had ik weer een hond, Rontu-Aru, wat ‘Son of Rontu’ betekent. Hij leek veel op zijn vader en ik vergat dat het Rontu zelf niet was.
Op een dag zag ik een boot komen met 2 mannen erin. Maar de boot zeilde weer richting het zuiden. Ik kon het niet meer zien.
Twee jaar passeerde voordat de boot terug kwam. Ik ging met hen mee, naar Ulape en de anderen. Ik dacht aan Rontu. Ik dacht aan Won-a-nee. Ik herinnerde me de kleine boot bij de rots. Dolfijnen kwamen en sprongen rond het schip. Mijn vogels, die ik ook had van het eiland, zongen in hun kooi. Rontu-Aru zat naast mij…