Je bent nu hier: voorpagina » boekverslagen » Not without my daughter / In een sluier gevangen door Betty Mahmoody
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Meiden, laser je binnenste schaamlippen lekker weg joh. Want je vriendje wil een playboypoesje.
Geschreven door: | anoniem (4 vwo) |
Datum ingestuurd: | 31 mei 2004 |
Taal: |  |
Woorden: | 3.550 |
Bekeken: | 12676 keer (31 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
(1991)-
Door timmie (2c ) op 01-11-2011het is een mooi boekverslag. ik heb er veel informatie vandaan. Tnx:P
Voorbereiding
Ik ben van tevoren naar de bibliotheek gegaan om te kijken of ik een leuk boek vond wat ik kon gebruiken voor wereldliteratuur. Ik vond het boek “In een sluier gevangen”, maar ik wist niet zeker of ik het mocht gebruiken. Toen heb ik op school gevraagd of het mocht. Een meisje uit mijn klas had hetzelfde boek gebruikt en vertelde mij dat ik het mocht gebruiken. Toen ben ik het boek gaan lezen en heb daarna naar informatie gezocht op internet.
Motivatie
1. Datum: 8 februari 2004
Kunstenaar: Betty Mahmoody
Onderwerp: Drama
Titel: In een sluier gevangen
Discipline: Wereldliteratuur
2. Ik heb voor deze discipline gekozen, omdat het een verplicht deel is van het vak CKV en ik het beter nu al kon doen, want dan heb ik het tenminste al gehad.
Ik ben op het idee gekomen om dit boek te lezen, omdat ik ongeveer een jaar geleden de film heb gezien. De film vond ik best mooi en het verhaal sprak me aan, daarom heb ik daarna ook het boek gelezen. Van een meisje uit mijn klas hoorde ik dat je dit boek ook als wereldliteratuur mocht gebruiken. Daarom heb ik het boek toen nog eens gelezen en er een verslag van gemaakt.
3. Ik vind dat het thema “de schreeuw” het beste bij dit boek past. In het thema “de schreeuw” gaat het namelijk vooral om het leven en de dood en in het boek denkt Betty veel na over het leven en de dood. Ook de tussenkopjes passen goed bij het boek. Betty probeert in het boek te ‘overleven’ in Iran, omdat ze het in Iran helemaal niet leuk vindt en het liefst zo snel mogelijk terug naar huis wil. Maar als ze dan aan haar leven denkt zoals het vroeger was, houdt ze toch nog van het leven (‘leve het leven’). Haar ‘droomwens’ is dat ze snel weer terug naar Amerika kan met haar dochtertje Mahtob en haar vader nog zien voordat hij sterft. Het is ook de ‘laatste wens’ van haar vader om Betty en Mahtob nog een keer te zien.
4. Ik verwacht dat het boek net zo spannend en zielig wordt als de
film. Ik verwacht ook dat het boek uitgebreider is dan de film, omdat je moeilijk in een film van ongeveer 2 uur een heel boek kunt vertellen. Na het lezen van het boek verwacht ik dat ik meer van de Iraanse cultuur weet en dat ik het misschien ook meer begrijp.
De Kunstwijzer
Literatuur
1. Het vertelperspectief dat in het boek overheerst is vanuit de ik-persoon.
Dit komt doordat Betty Mahmoody het verhaal heeft meegemaakt en ook het boek heeft geschreven.
2. Het verhaal is chronologisch verteld maar, soms denkt de ik-persoon ( Betty Mahmoody) terug aan de tijd dat ze nog in Amerika was. Er komen in het boek dus wel flashbacks voor.
3. Het verhaal is ernstig en droevig geschreven.
Ze vertelt alles precies zo als ze het heeft meegemaakt en doordat ze het leven in Iran niet fijn vond, is het dus een ernstig maar ook droevig verhaal.
4. Het verhaal speelt zich af in het verleden.
Namelijk in 1984 en in 1985.
5. De hoofdpersonen zijn ‘round characters’ in de loop van het verhaal leer je de hoofdpersonen namelijk door en door kennen.
De bijpersonen zoals de familie en de vrienden van Betty Mahmoody zijn ‘flat characters’ je leert maar een paar eigenschappen van ze. Er komen in het boek dus ‘round characters’ en ‘flat characters’ voor.
6. De omgeving waarin Betty Mahmoody zich bevindt is voor haar een vreemde omgeving als ze pas in Iran is. Maar doordat ze daar anderhalf jaar wordt vastgehouden leert ze haar omgeving steeds beter kennen.
7. Het genre van het boek is een waar gebeurd verhaal. Dus een (auto)biografie.
8. De titel van het boek heeft een figuurlijke betekenis. Betty Mahmoody wordt in Iran gevangen gehouden door haar man. In Iran zijn vrouwen verplicht om een sluier te dragen.
Vandaar de titel ‘In een sluier gevangen’.
9. De betekenis van het verhaal is:
- Onderwerp autobiografisch, want de schrijfster heeft dit zelf meegemaakt.
- Onderwerp maatschappelijk, politiek, want er zijn grote verschillen tussen Iran en Amerika.Dus op maatschappelijk en politiek gebied komt Betty voor veel problemen te staan.
Het Boek
Het boek begint als Betty met haar man Moody Mahmoody en haar dochtertje Mahtob in het vliegtuig naar Iran zit. Het vliegtuig nadert Iran en Betty moet zich om gaan kleden. Ze moet een donkere panty onder haar mantelpakje en moet ook een hoofddoek omdoen. Het is in Iran namelijk stafbaar als een vrouw haar benen, armen en voorhoofd niet bedekt heeft.Eigenlijk wil Betty niet naar Iran, want ze is bang dat Moody na 2 weken vakantie bij zijn familie wil blijven en dat hij haar en Mahtob dwingt om hetzelfde te doen. Maar toch heeft ze toegestemd om 2 weken naar Iran op vakantie te gaan. De enige reden daarvoor is om Mahtob te laten zien wat een verschrikkelijk land het is en om haar de rest van haar leven erbij vandaan te houden. Als de 2 weken vakantie voorbij zijn dwingt Moody Betty inderdaad om in Iran te blijven. Betty verzet zich en besluit om te vluchten.
Ze gaat naar de ambassade Om hulp te krijgen, maar die kunnen haar het land niet uitkrijgen omdat Moody haar paspoort heeft. Betty moet nu een andere manier vinden om uit Iran te komen. Ondertussen kan de ambassade wel post voor haar versturen en ontvangen, zodat ze contact met haar familie kan houden.
Moody`s familie helpt Betty ook niet. Het enige wat ze doen is controleren dat Betty niet stiekem naar huis belt, of dat ze wegvlucht als Moody er niet is. Betty wordt er gek van en wil ergens anders gaan wonen, in ieder geval weg bij Ameh Bozorg, Moody`s zus waarbij ze logeren. Dan herinnert ze zich dat een van Moody`s neven, Reza en zijn vrouw Essey, eens hebben voorgesteld dat Betty, Moody en Mahtob ook bij hen konden wonen. Maar volgens Moody was dat allen maar taraf. Toch blijft Betty doorzetten. Ze blijft klagen over de slechte hygiëne bij Ameh Bozorg, totdat Moody besluit dat ze misschien toch beter op het voorstel van Reza in kunnen gaan. Betty hoopt dat ze nu wat meer vrijheid krijgt om samen met Mahtob even langs de ambassade te kunnen gaan. Maar dan besluit Moody dat Mahtob naar een Iraanse school moet. Betty en Mahtob willen geen van beide dat dit gebeurt. Ze proberen Moody tegen te houden, maar Moody zet door. Als ze naar de school gaan kijken, waar Moody Mahtob op wil doen, blijkt dat er een wachttijd van een paar maanden is. Betty en Mahtob zijn dolgelukkig dat ze nog niet uit elkaar worden gehaald. Maar na een paar weken komt Moody met het bericht dat Mahtob de volgende dag al naar een andere school zal gaan, hij heeft besloten dat het anders te lang duurt. Betty en Mahtob zijn helemaal overstuur. Mahtob wil niet en verzet zich hevig als Moody haar de school binnen wil duwen, dan slaat Moody haar. Betty is woedend, hoe kan hij Mahtob nu slaan? Als Betty en Moody thuis komen, gaat de telefoon al, het is Mahtob`s school; de leraressen krijgen Mahtob niet stil, of Moody of Betty haar alstublieft op willen komen halen, want Mahtob verstoort nu de hele orde op school. Als Mahtob nog een paar dagen eerder naar huis moet worden gehaald, stellen de leraressen voor dat Betty op school blijft als Mahtob les heeft. Betty blijft dan op het kantoortje van de school wachten en gaat samen met Mahtob aan het eind van de dag naar huis. In de tijd dat Mahtob les heeft, geeft Betty Engels les aan de leraressen en krijgt zij les in de Iranese taal. Moody stemt toe, dus nu kan Betty iedere dag weg gaan.
Vlakbij het huis van Reza en Essey is een park. Als Betty dan op een dag in het park is met Mahtob en Moody, komt ze een Amerikaanse vrouw tegen, Ellen. Zij is ook met een man uit Iran getrouwd. Het blijkt dat Ellen`s man, Hormoz, Ellen ook had vastgehouden in Iran, maar dat hij haar na een jaar terug had laten gaan naar Amerika. Maar Ellen had geen geld en geen familie meer in Amerika, dus was ze weer terug gekomen naar Iran. Betty snapt niet hoe ze terug heeft kunnen komen naar zo’n verschrikkelijk land. Ellen zit op Koranles, dat is iedere week op donderdagavond. Ellen stelt voor dat Betty ook naar de Koranles komt. Betty vraagt het aan Moody, die vindt het goed. Nu kan Betty iedere donderdag van de school van Mahtob zonder Moody naar de Koranles en heeft ze eventueel ook nog tijd om tussendoor nog even langs de ambassade te gaan.
Na een tijdje krijgen Betty en Moody weer hele erge ruzie.Moody verdenkt Betty ervan dat ze de CIA achter hem aan heeft gezet. Hij slaat Betty bont en blauw en neemt dan Mahtob mee, weg van Betty. Hij sluit de deur achter zich af. En zo zit Betty dan een week lang opgesloten, zonder dat ze weet hoe het met Mahtob gaat. Als Mahtob dan ziek wordt besluit Moody dat Betty haar weer mag zien. Betty is dolblij om haar dochtertje weer te zien. Ze besluit om een tijdje voorzichtiger te doen en niet meer naar de ambassade te gaan als Mahtob erbij is.
Betty leert steeds meer mensen kennen, als ze weer wat meer vertrouwen van Moody heeft gewonnen. Dan komt ze via via in contact met Amahl, een Iranese man die buitenlandse vrouwen en andere mensen wil helpen om Iran uit te vluchten. Amahl kent een paar vluchtroutes uit Iran en belooft Betty dat hij haar zal helpen. Betty begint weer een beetje hoop te krijgen.
Als ze een paar dagen daarna naar de ambassade gaat en met haar familie belt, hoort ze van haar moeder dat haar vader weer heel erg ziek is. Ze hoopt dat ze hem nog te zien krijgt voordat hij dood gaat.
Ondertussen is Betty al bijna een jaar in Iran en Reza en Essey willen graag weer alleen in hun eigen huis wonen. Daarom gaan Betty en Moody opzoek naar een nieuw huis. Ze vinden een mooi huis dat dicht bij een markt ligt, wat perfect is voor Betty. Als ze dan een paar weken in hun eigen nieuwe huis wonen krijgt Betty telefoon van haar zoons, Joe en John, haar vader moet opnieuw aan kanker worden geopereerd, omdat het zo slecht met hem gaat. Betty vertelt dit aan Moody en smeekt hem om haar alsjeblieft naar Amerika te laten gaan zodat ze haar vader nog een keer kan zien voordat hij dood gaat. Uiteindelijk stemt Moody toe, maar op de voorwaarde dat Betty alleen gaat en al hun spullen vanuit Amerika naar Iran stuurt, zodat ze die kunnen verkopen en weer geld hebben. Betty weigert om alleen te gaan, ze wil Mahtob absoluut niet alleen achter laten in Iran, maar Moody zegt dat ze nu geen keuze meer heeft en terug naar Amerika moet, hij regelt een paspoort voor haar. Betty zoekt snel contact op met Amahl en vertelt hem het hele verhaal. Als hij dan naar haar paspoort kijkt ziet hij dat er een fout is gemaakt; volgens haar paspoort is Betty namelijk in Duitsland geboren. Amahl stelt haar gerust, het zal nog minstens 2 weken duren voordat ze weer een nieuw paspoort krijgt. Als ze thuiskomt vertelt ze aan Moody dat er een fout in haar paspoort is gemaakt. Moody is kwaad en besluit dat ze de volgende dag meteen terug gaan naar het paspoortenbureau. Als ze dan de volgende dag met Moody op het paspoortenbureau is, blijkt dat Moody binnen een paar uur een nieuw paspoort heeft geregeld en hij ook al een ticket voor haar heeft om naar Amerika te gaan. Ze vertrekt al over 3 dagen, zonder Mahtob.
Betty belt Amahl op en vertelt hem dat ze nu moet vluchten, Amahl heeft een voorlopig adres voor haar, daar moet ze meteen heen gaan. Betty haalt Mahtob op van school en vlucht weg met haar, naar Amahl.
Amahl vertelt haar dat hij een vluchtweg heeft door de bergen, naar Turkije. Ze vertrekken de volgende dag. Betty is blij dat ze eindelijk weg kan uit Iran en dat ze eindelijk, na anderhalf jaar, terug kan naar Amerika samen met Mahtob. Ze moet van Ahmal wel Moody nog opbellen en hem vertellen dat ze zolang bij een vriendin slaapt totdat hij met haar hun ruzie uit wil praten. Die nacht slaapt Betty bijna niet. De volgende morgen eten Betty en Mahtob vroeg en trekken dan zoveel mogelijk kleren aan, zodat ze zo weinig mogelijk bagage hoeven mee te sjouwen. Dan komen ze hen ophalen, ze spreekt met Amahl af dat ze hem zal bellen als ze in Turkije in Ankara is. Ze stapt samen met Mahtob in een auto bij 2 mannen en een vrouw en begint aan haar vluchttocht. Van de ene auto gaan ze naar de andere, totdat ze in de bergen zijn. Daar klimt ze samen met Mahtob achter op een pick-up truck. Als dan en onverwachte controle komt moeten Betty en Mahtob uitstappen en een stukje lopen. Aan de andere kant van de berg staat de pick-up dan weer te wachten om verder te gaan. Als Betty en Mahtob bij hun eerste overnachtingadres aankomen zijn ze erg moe, maar door de kou en de kleine deken die ze moeten delen, terwijl ze op een koude vloer in een schuur liggen, kan Betty niet goed slapen. De volgende dag krijgen ze nieuwe kleren. Ze wachten totdat het donker wordt en gaan dan per paard verder. Als ze dan bergop moeten afstappen, omdat het paard het niet meer volhoudt, stort Betty bijna in van vermoeidheid. Ze kan Mahtob niet meer dragen. De mannen die haar helpen met vluchten dragen Mahtob en helpen haar om de berg op de komen. Dan zijn ze eindelijk bij de Turkse grens. Iedereen is opgelucht en blij dat ze het gehaald hebben.
In Turkije overnachten ze opnieuw bij een gezin, deze keer slaapt Betty al een beetje. De volgende dag krijgen ze weer nieuwe kleren, deze keer Turkse! Dan stappen ze met een hele grote groep mensen in een auto en rijden bergafwaarts, steeds verder Turkije in, en Betty gaat steeds verder weg van Iran. Als ze beneden in het dal zijn brengt de Turkse familie haar naar het dorpje en laat haar zien waar ze de bus naar Ankara kan nemen. Ze geven haar haar geld en sieraden terug; haar geld omgewisseld in Turks geld.
Dan stappen Betty en Mahtob op de bus naar Ankara, naar het vliegveld. Om daar het vliegtuig naar Amerika te pakken. En eindelijk weer naar huis te gaan!!!
Postscriptum
Mahtob en Betty arriveerden op 7 februari 1986 weer thuis in Michigan. Betty`s vader leefde nog enkele maanden na haar aankomst in Amerika tot hij tenslotte op 3 augustus 1986- op de dag af twee jaar na de aankomst van Betty en Mahtob in Teheran - aan kanker bezweek. Betty schreef dit boek in 1987 om mensen te laten zien hoe het leven in Iran is, ter nagedachtenis aan haar vader, Harold Lover.
Verklarende woorden:
Ameh Bozorg: Oudtante
Taraf; De Iraanse gewoonte om tijdens een gesprek beleefde doch loze beloften te doen.
Invalshoeken
Kunstwerk:
Het boek is geschreven naar aanleiding van de gebeurtenissen die Betty met haar dochtertje Mahtob in Iran heeft meegemaakt.
Hierdoor is Betty dan ook de belangrijkste hoofdpersoon in het boek.
Het boek werd in 1986 gepubliceerd.
In de periode dat Betty in Iran zat was haar vader ernstig ziek.
Het boek heeft ze daarom ook vader opgedragen tevens heeft ze het boek ook aan haar dochtertje opgedragen.
Na in een sluier gevangen is er een vervolg op verschenen: Uit liefde voor mijn kind.
Op het boek waren veel reacties: ouders die schreven dat ze dit ook hadden meegemaakt maar ook reacties dat het boek de fatsoensgrens overschrijdt.
Toch werd het boek een bestseller en werd het in 1991 verfilmd.
Het boek behoort tot de stroming expressionisme hierbij geven namelijk de auteurs hun eigen gevoelens, idealen en verwachtingen weer.
De gevoelens en de verwachtingen van Betty staan duidelijk in het boek beschreven.
Kunstenaar: Betty Mahmoody
Ze heeft dit boek geschreven naar aanleiding van haar vastzitten met haar dochtertje in Iran.
Hiermee wil ze haar verhaal duidelijk maken en alle mensen.
Tevens heeft Betty Mahmoody in de tijd dat ze in Iran zat niet veel risico’s genomen omdat ze haar dochtertje Mahtob niet in gevaar wou brengen.
Hiermee laat ze zien dat haar dochtertje het belangrijkste in haar leven is.
Nadat ze uit Iran is teruggekeerd en haar boek gepubliceerd word draagt ze het boek daarom ook aan haar dochtertje op.
Ze gaat zich in Iran ook aanpassen aan de gewoontes en het geloof in de hoop dat Moody dat op prijs zal stellen.
Ook al laat ze haar afkeer tegen het geloof en het land duidelijk in het boek naar voren komen blijft ze toch op een of andere manier van de mensen uit Iran houden.
Ze zegt dat als zij Allah als god zou hebben zou zij zijn regels ook zo nauwkeurig opvolgen.
Op het boek in een sluier gevangen heeft ze nog een vervolg geschreven genaamd: Uit liefde voor mijn kind.
Hierin beschrijft ze hoe ze haar leven in de VS weer opnieuw moet opbouwen.
Tevens is er van het eerste boek een verfilming gemaakt.
Cultuurhistorie:
Het kunstwerk is gemaakt naar aanleiding van gebeurtenissen die Betty heeft meegemaakt.
Deze gebeurtenissen hebben betrekking op: plaats, sociale omstandigheden, regeringsvorm en bepaalde gewoontes.
Met de plaats word bedoeld dat Betty tegen haar zin in, in Iran moet blijven terwijl ze veel liever terug naar huis in de VS wil.
Toen Betty in Iran zat waren de omstandigheden waarin zij moest leven heel anders dan dat zij gewend was.
De regering in Iran was veel strenger en totaal anders dan in de VS.
Je kon in Iran namelijk gestraft worden als je je lichaam, als vrouw, niet goed bedekte.
Ook waren er in Iran bepaalde gewoontes waar Betty niet van wist dat ze bestonden.
Ze moest namelijk helemaal gehoorzamen aan haar man, had in dit land als vrouw helemaal niks te zeggen en moest zich aan een geloof houden wat ze helemaal niet kon.
Het werk hoort tot de stroming expressionisme hierbij geven namelijk de auteurs hun eigen gevoelens, idealen en verwachtingen weer.
Met het vervolg boek zijn eigenlijk geen verschillen.
Wel zit er ontwikkeling in de twee boeken namelijk het eerste boek beschrijft Betty wat ze allemaal heeft meegemaakt in Iran en in het tweede boek beschrijft ze hoe zij en haar dochtertje het leven weer moeten oppakken als ze teruggekeerd zijn in de VS.
De andere werken uit die tijd zijn niet te vergelijken met het verhaal van Betty, de werken uit die tijd zijn geen zelf meegemaakte verhalen.
Kijker/ toeschouwer:
Ik kwam op het idee om net dit boek te lezen, doordat ik de film al eens had gezien. Toen ik in de bibliotheek dit boek zag staan, dacht ik eraan dat dit boek over een andere cultuur gaat en dat je het dus voor CKV kon gebruiken als wereldliteratuur.
- Ik vond het best een mooi boek en ik vond het ook wel mooi om eens over een andere cultuur te lezen dan mijn eigen cultuur.
- Ik vond een van de hoogtepunten uit het boek het einde, als Betty samen met Mahtob over de grens is en eindelijk weer terug kan gaan naar Amerika, omdat dan alles weer goed komt en ze eindelijk van Moody zijn verlost. Ik had niet echt een dieptepunt in het boek, ik snapte alles wel en vond het goed dat alles zo uitgebreid is uitgelegd. Ik vond het wel echt erg dat een man uit Iran zijn vrouw kan dwingen om dingen te doen die hij wil door de wet in Iran, dat vind ik dat echt niet kan.
- Ik vond het zielig hoe Betty gevangen werd gehouden samen met Mahtob, maar het allerzieligste vond ik toen Moody Betty alleen opsloot en Mahtob bij haar weghaalde. Ik vond het erg dapper van Betty om niet op te geven en door te gaan met het zoeken naar vluchtroutes en –manieren. Ik vond het ook fijn voor haar toen ze eindelijk naar huis kon gaan met Mahtob en van Moody verlost was.
- De passages die eruit sprongen waren de aankomst in Iran, toen Betty opgesloten werd in haar eentje en Moody Mahtob bij haar weghaalde en toen ze eindelijk vluchtten. Ik vond deze 3 passages eruit springen, omdat het belangrijke delen waren en deze 3 gedeeltes waren ook het spannendste van het hele boek, je weet namelijk bij geen van de 3 hoe het verder gaat.
- Ik denk dat de afkeer voor Moody die ik heb als ik het boek lees en lees wat hij allemaal zomaar doet ermee te maken heeft dat ik het niet normaal vind dat een vrouw niet haar eigen keuzes kan maken en maar moet doen wat de man wil. Moody gedraagt zich ook echt als een baas over Betty en daarom heb ik toch een afkeer voor hem. Dat ik met Betty meeleef, komt doordat ik snap dat ze zich niet prettig voelt in Iran en dat ze het niet fijn vindt dat ze niet haar eigen keuzes kan maken en contact leggen met haar familie.
- Ik geloof dat de andere die het boek hebben gelezen het ook een mooi boek vonden, dus komen de meningen wel ongeveer overeen met elkaar.
- Ik heb iets meer geleerd over Iraanse gewoontes, zo wist ik van het bestaan van de taraf niets af en ook niet wat dat eigenlijk inhield.
Bronvermelding
- Zoekmachines: www.ilse.nl en www.google.nl
- Het boek zelf: In een sluier gevangen
- www.bibliotheek.nl
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
