Boekverslag Emmanuel Carrere

Info over dit verslag

Geschreven door:	Carolien
Niveau:	6VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1416
Opvragingen:	6

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (53 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Emmanuel Carrere

• La classe de neige (12)

  1997

De sneeuwklas – Emmanuel Carrère

Inhoud
Dit boek gaat over een achtjarig jongetje genaamd Nicolas, die met zijn school voor het eerst in zijn leven twee weken mee gaat naar een skikamp, genaamd de sneeuwklas. Door een tragisch ongeval met een schoolbus twee dagen voor vertrek wil zijn overbezorgde vader hem niet met de bus laten gaan, maar brengt hem zelf met de auto. Nicolas komt dus later dan de andere kinderen aan bij het kamp, laat vervolgens zijn tas in de auto bij zijn vader liggen die dan wegrijdt, en voelt zich al meteen het buitenbeentje van het kamp. Omdat hij ook op school geen echte vrienden heeft en nog wel eens in bed plast (waar hij dus bang voor is tijdens het kamp) is hij bang dat hij het pispaaltje van het kamp zal worden. Hij slaapt bij Hodkann in de slaapkamer, een stoere, grote sterke jongen met veel stemmingswisselingen. Nicolas denkt steeds dat Hodkann hem voor schut zal zetten waar iedereen bij is maar eigenlijk is Hodkann steeds heel aardig tegen hem. Omdat Nicolas’vader zijn tas maar niet komt brengen zoals verwacht, gaat Nicolas daarover fantaseren: Zal zijn vader een ernstig ongeluk hebben gehad, zou hij dood zijn, wat waren zijn laatste woorden?
De kinderen gaan elke dag skiën, maar doordat Nicolas in eerste instantie geen skikleding heeft en later ziek is door een nachtwandeling na bedplassen (die wordt gezien als een slaapwandeling waardoor niemand boos wordt) skiet Nicolas nooit mee. Hij vindt dat helemaal niet erg, hij wil helemaal niet skiën maar het liefst de hele dag in een warm bed liggen en vertroeteld worden door de juf en Patrick, één van de leiders van het kamp. Doordat hij niet mee skiet, gebeurt er eigenlijk vrij weinig wat handelingen betreft. Nicolas heeft nu genoeg tijd om over van alles na te denken. Hij denkt voornamelijk na over wat er allemaal kan fout gaan in het leven. Hij is steeds heel negatief.
Als blijkt dat een kind uit het skipark waar de sneeuwklas skiet verdwenen is, maakt Nicoals zich over deze René ernstige zorgen. Tegen Hodkann vertelt hij om één keer de stoere jongen uit te hangen, een verzonnen verhaal over de verdwijning van René door orgaansmokkelaars. Zijn vader is de zaak aan het oplossen, en komt daarom niet naar de sneeuwklas om zijn tas te brengen, maar de politie mag er niets van weten, verzekert hij Hodkann.
Nicolas fantaseert steeds over hele nare gebeurtenissen, zeker voor een jongen van acht jaar. Zo gelooft hij nog steeds dat zijn vader een dodelijk ongeluk heeft gehad, dat de juf binnenkort een telefoontje krijgt en het hem komt vertellen en hem dan kom troosten. Ook is hij bang om in bed te plassen en verzint dat het plas dan door het stapelbed heen op Hodkann druppelt en de woede-uitbarsting van Hodkann die daarop volgt. Hij fantaseert over hoe orgaansmokkelaars te werk kunnen gaan en wat er gebeurd zou kunnen zijn met René.
Dan wordt er ineens een flashforward verteld: Nicolas komt 20 jaar later Hodkann als zwerver tegen midden in Parijs. Hij kijkt hem aan en Hodkann herkent hem, waarna hij een mes pakt en hem wil vermoorden. Nicolas rent weg en ontsnapt aan hem. Hodkann stopt de achtervolging en staat dan stil midden op een plein. Hij gaat keihard staat lachen, een bulderende lach waarin iets klinkt van een jammerklacht en een uitzinnige, diepgewortelde haat.
Dan blijkt René vermoord te zijn en Hodkann en Nicolas besluiten samen op zoek te gaan naar de dader. Dit komt er echter nooit van, omdat Nicolas dan onverwacht naar huis moet. De juf krijgt een telefoontje van Nicolas’moeder, er is iets vreselijks gebeurd en Nicolas moet naar huis gebracht worden. Noch de juf noch Patrick, die hem naar huis brengt, durft het Nicolas te vertelen. Wel vang hij op dat ze tegen elkaar zeggen dat Nicolas deze gebeurtenis zijn leven lang met zich mee zal dragen. Nu komen alle erge dromen van Nicolas toch uit, denkt hij. Het verhaal eindigt op het moment dat Patrick op de deurbel van Nicolas huis drukt. Wat het vreselijke was, vertelt het verhaal niet. Maar Nicolas is bang dat hij nog een zwaar leven voor de boeg heeft.

Rode draad in het verhaal
De rode draad in dit verhaal is eigenlijk niet zozeer de sneeuwklas en de andere kinderen. Die zijn meer als vorm in het verhaal gevoegd, om het verhaal een achtergrond te geven. Het verhaal draait eigenlijk om de gedachten en fantasieën van Nicolas. Hij denkt steeds dat er vreselijke dingen gebeuren: dat zijn vader een dodelijk ongeluk heeft gehad, dat de kinderen hem uitlachen om zijn bedplassen, dat René een vreselijke dood is gestorven en dat Hodkann hem wil zwart maken bij de andere kinderen. Maar dit gebeurt allemaal niet. Wanneer hij fantaseert over deze enge dingen, eindigt de fantasie meestal met de juf die hem trost en vertroeteld. Dit doet ze soms, en Patrick doet het ook wel eens, maar het is nooit een gevolg van een hele verschrikkelijke gebeurtenis zoals Nicolas denkt. Wel geniet Nicolas heel erg van de momenten waarop hij vertroeteld wordt, en hij zou willen dat deze momenten eeuwig duurde. Het lijkt soms wel dat Nicolas wíl dat er erge dingen gebeuren zodat hij vertroost en vertroeteld wordt. Aan de ene kant is hij bang voor zulke momenten maar meer nog wil hij dat hij vertroeteld wordt, dus lijkt het wel of hij hopt op erge dingen in zijn leven.

Perspectief
Het boek is geschreven vanuit het gezichtspunt van Nicolas; er is dus sprake van een personale verteller.

Thema en motieven
Het thema van dit boek is eenzaamheid. Nicolas heeft ten eerste ging vrienden, maar is ook (daardoor) erg in zichzelf gekeerd en slecht in het leggen van nieuwe contacten.
Motieven zijn wereldvreemdheid (Van Nicolas' ouders en Nicolas zelf), fantasie (Nicolas fantaseert over heel veel dingen) en angst (angst om in bed te plassen en de pesterijen van zijn klasgenoten).

Personages
Nicolas: is een vreemd maar intelligent jongetje van tussen de tien en de twaalf jaar oud. Hij zit nog op de basisschool en is erg verlegen en onzeker. Hij heeft geen echte vrienden en wordt regelmatig gepest door zijn klasgenootjes. Hij fantaseert ontzettend veel, bijvoorbeeld over doodgaan. Hij leest stiekem in de medische encyclopedie van zijn ouders. De enige met wie hij een beetje omgaat is Hodkann.

Hodkann: is de grootste en breedste jongen uit de klas. Hij heeft veel macht in de klas en is eigenlijk de enige die omgaat met Nicolas. Hoewel iedereen Nicolas een broekenplasser noemt (wat waar is), leent hij toch zijn pyjama uit.

Plaats / ruimte
Het grootste deel van het verhaal speelt zich af in Pors-Even, een sneeuwoord. Verder zijn te noemen Parijs (als hij volwassen is, in de vooruitblik), de ruimte waar hij in ligt als hij koorts heeft (deze is fijn, want niemand kan hem lastigvallen) en de auto (waarin hij zichzelf bijna liet doodvriezen).

Mening
Ik vind het op zich wel een leuk boek. Het is niet zo saai als andere literaire boeken, omdat het geschreven is vanuit het perspectief van een kind. Het zijn ook kinderlijke dingen die gebeuren, maar dat maakt het wel leuk. Wel vind ik het een beetje vreemd dat een jongetje van acht jaar zoveel nadenkt. Ik geloof niet dat een jongetje op zo’n leeftijd zo veel nadenkt over bepaalde dingen en fantaseert over zulke worden dingen. Volgens mij leef je op zo’n leeftijd nog een heerlijk kinderlijk leven waarop alles vanzelf goed gaat en hoe je je echt nog geen zorgen te maken over dingen als doodgaan enzo. Dat hij bang is om in bed te plassen en een buitenbeentje wordt, snap ik. Maar eigenlijk gebeuren er helemaal geen erge dingen en maakt hij zich veel te bezorgd. Wat dat betreft lijkt hij wel op zijn vader, zeg. Die is ook zo overbezorgd.
Wat ik jammer vind aan het boek is het open eind, ik vond het boek op een gegeven moment best spannend, omdat Nicolas steeds de ergste dingen verwacht en dat ga je dan vanzelf ook verwachten. En dan gaat er, denk je, eindelijk echt iets ergs gebeuren, en dan is het verhaal afgelopen. Ik hou niet zo van boeken met een open eind. In de flashforward verklappen ze ook niets, en ik vraag me ook af waarom die flashforward in het verhaal zit. Misschien om aan te geven dat Nicolas nog leeft over 20 jaar en dat al zijn kwade dromen nooit zo erg uitkomen als hij ze voorstelt?