ff n studiebreak
Het mooiste crimiboek van 'onze' agent Don Heins? Die over de ontvoering van Alfred Heineken. Type in-één-ruk-uit.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
Boekverslag Patrick Süskind
Die Taube
Geschreven door: | *SuuS* (6 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 11 november 2003 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.200 |
Bekeken: | 4052 keer (8 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Het onderwerp
‚Toen het voorval met de duif, dat zijn bestaan van de ene dag op de andere uit het lood sloeg, hem overkwam was Jonathan Noel al meer dan vijftig jaar oud, hij kon terugkijken op een periode van wel twintig jaar die volstrekt zonder enig voorval van betekenis was verlopen en hij had er nooit meer op gerekend dat hem, afgezien van zijn toekomstige dood, ooit nog iets wezenlijks zou overkomen. Daar had hij volkomen vrede mee, want hij hield niet van voorvallen en hij haatte alle gebeurtenissen die het innerlijke evenwicht verstoorden en de uiterlijke levensorde in de war brachten.’ (Vertaling eerste passage uit het boek).
Vijf maanden voordat Jonathan Noel, bewaker bij een Parijse bank waar het enig nuttige van zijn functie het openen van het hek voor de auto van de directeur is, definitief eigenaar zal worden van zijn kleine huurkamer in het zevende arrondissement, wordt door het vaste verloop van zijn plotseling een streep gehaald wanneer op een warme vrijdagochtend in augustus een duif verschijnt.
Het onderwerp was eigenlijk best wel saai, maar wel apart. Jonathan is blijkbaar wel een persoon die heel emotioneel kan reageren op simpele gebeurtenissen, als het verschijnen van een duif voor je voordeur. Hij is zo erg uit zijn doen dat hij zelfs niet meer langs de duif naar de wc durft, en dus pist in de wasbak op zijn kamer; “Und nun, da er sah, wie seine Pisse ohne jede Hemmung und Verhaltung lief, sich mit dem Wasser vermischte und durch den Abscluß davongurgelte, und da er das großartige Nachlassen des Drucks in seinem Unterlieb spürte, da liefen ihm zugleich die Tränen aus den Augen, so sehr schämte er sich.” Hier zie je hoe erg hij in de war is.
Die hele dag is Jonathan in de war en alles lijkt hem tegen te zitten, hij huurt een kamer in een hotel ergens in zijn woonplaats, Parijs, en brengt daar, na een lange dag werken, de nacht door. Als hij wakker wordt, is hij bijna alles weer vergeten en keert hij weer terug naar zijn huis.
Het boek was 104 bladzijden lang en dit was alles wat er besproken werd, er werd dus wel heel diep op het onderwerp ingegaan. Wat het verhaal wel een beetje saai maakte. Ik kon me er verder ook niks van voor de geest halen dat je zo erg kunt schrikken van een duif voor je deur. Je jaagt dat beest dan toch gewoon weg? Waarschijnlijk is de hoofdpersoon niet helemaal goed bij zijn hoofd.
De gebeurtenissen
In het boek gebeurde eigenlijk maar vrij weinig, de belangrijkste gebeurtenis was wel die van het verschijnen van de duif voor zijn deur, daarna kwamen er heel wat gevoelens en gedachten bij Jonathan op. “Sein erste Gedachte war das er ein Herzanfall bekommen soll oder eine Hirnkrämpfe oder mindestens einen Kollaps” Zoals je ziet, helemaal in de war. In het boek komen dan ook vooral meer gedachten voor dan dialogen e.d. Eigenlijk zijn die er bijna niet in te vinden, heel even ’s ochtends nog, wanneer hij aan de conciërge verteld dat er een duif op zijn etage zit, en daar behoorlijk wat heeft gepoept: “››Guten Tag, Madame Rocard‹‹, murmelte er. Mehr sprachen sie nie miteinander. Seit zehn Jahre – so lane war sie im Haus- hatte er nie mehr als ››Guten Tag, Madame‹‹ und ››Guten Abend, Madame‹‹ zu ihr gesagte und ››Danke, Madame‹‹, wennsie ihm die Post aushändigte.”
Het aantal gebeurtenissen was wel erg laag. De gebeurtenissen zou je in principe op 1 hand kunnen tellen;
1. er verschijnt een duif voor de deur van Jonathan
2. Jonathan pakt zijn koffers en vertrekt naar een hotel
3. Jonathan gaat aan het werk
4. Jonathan vertrekt vanaf zijn werk naar het hotel om te gaan slapen
5. Jonathan wordt wakker en keert weer terug naar huis
De gebeurtenissen waren erg langdradig beschreven en werden hierdoor steeds minder geloofwaardig. Erg schokkend waren ze ook niet, omdat er nooit eens iets plotselings gebeurde. Het verhaal was zo geschreven dat het te verwachten was wat er kwam. Daar ergerde ik me wel eens aan, vooral aan het gedrag van de hoofdpersoon. Wat een moeilijk persoon...
De afloop van het verhaal heb ik echter wel positief ervaren. Hij keert wel weer terug naar zijn huis en houdt op met zijn sneue gedrag op alleen zo’n duif.
De personen
Jonathan is de hoofdpersoon, zoals je misschien wel al gemerkt had. In bepaalde dingen kwam hij wel levensecht over; hij zweet als hij het warm heeft en vindt dat vies; hij heeft een verschrikkelijke jeugd gehad want toen was het oorlog en ook geniet hij van zijn eten. Maar Jonathan kwam vooral erg onecht over; hij schrikt van een duif; hij is zo in de war dat hij niet meer naar huis durft; hij praat nooit met de conciërge van het gebouw waar hij al meer dan 20 jaar woont etc. Ik herkende dan ook geen eigenschappen van Jonathan in mezelf. Ook had ik in mijn eigen leefwereld nog nooit zo’n zielig persoon meegemaakt. Hij is toch wel een typische, eeuwige vrijgezel.
Ik zou zo niet kunnen zeggen dat ik ben beïnvloed door het gedrag van deze persoon, maar ik weet wel dat ik het nooit zover zou laten komen met mezelf dat als er op een dag een duif voor mijn deur mocht verschijnen, of een andere betekenisloze gebeurtenis voorkomt, ik niet zo erg in paniek zou raken als deze hoofdpersoon hier.
De enige eigenschap in Jonathan die ik positief kon waarderen was het feit dat hij aan het einde van het verhaal toch weer terugkeerde naar zijn woning in de flat in ‘Rue de la Planche’.
De opbouw
Het verhaal was zeker niet moeilijk opgebouwd en las lekker vlot door. Wel zaten er veel, zoals dat met een moeilijke term heet, veel ‘tangconstructies’ in het boek. De zinnen waren veel te lang waardoor je soms vergat waar het nou eigenlijk om ging. Dat was wel erg vervelend. Verder zat alleen in het begin van het boek een grote flashback van een aantal pagina’s verstopt met de geschiedenis van Jonathan daarin, maar verder was het verhaal chronologisch opgebouwd en dus makkelijk te volgen. Verder zou ik eventueel wel kunnen zeggen dat er delen in het boek zaten die ik liever niet had gelezen, gewoonweg omdat ze zo saai waren.
De afloop van het verhaal vond ik wel verrassend, ik had nooit gedacht dat hij ooit nog terug zou gaan naar zijn kamer waar die duif toen zo plotseling verscheen.
Het taalgebruik
De woorden die in het boek gebruik werden waren heel goed te volgen, ondanks de Duitse taal. Maar, zoals ik al eerder zei, de zinnen waren vaak te lang waardoor er dus die zgn. tangconstructie ontstaat. Heel erg vervelend als je het boek goed wilt begrijpen. De gebeurtenissen werden wel op heldere wijze beschreven, maar wat wil je ook, na ellenlange zinnen en geweldig lange beschrijvingen, wat verwacht je dan nog? Als je het dan nog niet snapt dan is het wel slecht.
In het boek stonden hoogstens 5 dialogen. Die ook kort en natuurgetrouw waren beschreven. Dus hier geen ellenlange zinnen voor de vraag om een pakje boter (bijvoorbeeld…).
In het boek zaten geen zinnen of fragmenten die ik zo mooi vond dat ik ze graag zou willen onthouden of iets dergelijks.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
