Boekverslag Marion Bloem

Info over dit verslag

Geschreven door:	Rebel
Niveau:	4VMBO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2381
Opvragingen:	4

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (23 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Marion Bloem

• Brieven van Souad (3)

  1986

• De droom van de magere tijger (1)

  1996

• De honden van slipi (1)

  1992

• De leugen van de kaketoe (1)

  1993

• De V van Venus (1)

  2004

• Games 4 Girls (4)

  2001

• Geen gewoon Indisch meisje (10)

  1983

• Lange reizen, korte liefdes (2)

  1987

• Matabia (2)

  1981

• Mooie meisjesmond (11)

  1997

• Rio (2)

  1987

• Vaders van betekenis (1)

  1989

• Ver van familie (2)

  1999

Uitgeverij: Leopold, Amsterdam, 1996
Genre: oorlog
Thema: Cindy kan dingen voorspellen en dat beangstgt haar. Als ze later vanuit Nederland terugkeert naar Indonesië komt ze erachter wie ze eigenlijk is.
Motieven: Verhaalelementen die steeds in het verhaal terug keren zijn: liefde, angst.

Titelverklaring: Cindy heeft dromen die uitkomen. Er is een bezweringsformule ervoor: ‘Het is niet mijn droom, het is de droom van de magere tijger, die is bezworen door een aap, uitgelegd door de koning, afgedaan, afgedaan’.
In het boek zelf staat een verhaal, die Oma Toeli aan Cindy verteld als ze weer eens een droom heeft gehad die echt leek. Deze gaat over een tijger, die een magere Buffel een weide aanwijst waar hij genoeg kan eten, op 1 voorwaarde: als hij vet genoeg is mag de Tijger de Buffel opeten. De Buffel wil deze dood omzeilen en zegt tegen de Tijger dat hij nog “afscheid” van zijn vrienden wil nemen. Onderweg komt hij een aap tegen.
Hij verteld zijn verhaal aan de aap. Deze zegt dat er geen getuige bij was en dat hij beter naar de koning kan gaan. Bij de koning aangekomen zegt koning dat hij een droom heeft gehad dat de Tijger de Buffel opheeft gegeten. Maar de aap pleit de buffel vrij door te zeggen dat hij gedroomd heeft dat hij met de dochter van de koning ging trouwen. Dat wilde de
Koning niet. De tijger heeft dus verloren. En sinsdien bestaat er een bezweringsformule.

Tijd: het speelt zich in de oorlog af.

Plaats: Indonesië en Nederland

Ruimte: bij Cindy thuis en op de plantage, in het kamp, in Nederland, het geboorte dorp van haar echtgenoot Bobbie Bach

Type boek: Fictie, niet-realistich

Het begin van het boek is informatieve opening.
Het einde van het boek is gesloten.

De hoofdpersoon is Cindy
Ze is behulpzaam, eerlijk, fantasierijk, zacht, meegaand, apart
Dan komt Blonda haar zusje.
Zij is gelukkig, evenwichtig, zelfverzekerd, spontaan, nieuwsgierig.

Het vertelperspectief is de ikvertelsituatie.

De opbouw is Niet-chronologisch
De tijd is Vooruit-en terugwijzingen
Hier een voorbeeld van:
‘ Als ik met je praat kan ik niet snel fietsen, en we moeten voortmaken, anders slaat papa je weer bont en blauw’.
‘ Ik denk niet dat hij mij vanavond kwaad doet’ zeg ik ernstig.
‘ Hoezo?’ vraagt Blonda, ‘ben je helderziende ofzo?’
‘ Wie weet,’ zeg ik. Opeens voel ik mij groot en sterk. ‘Ja, ik zie dingen die andere mensen niet kunnen zien. Ik denk dat ik een goede medicijnvrouw zou zijn. Een toverdokter. Volgens mij heb ik geheimzinnige krachten’.
Terwijl ik dit zeg, zie ik ineens het gezicht van Berrie voor me. Zijn gezicht is er slechts een tel, alsof hij op zijn motor plots recht op ons afrijdt. Maar op hetzelfde moment dat zijn gezicht mij zo helder voor de ogen staat, spat het uiteen. Donkerrood bloed komt uit zijn ogen, neus en mond. Het is zo echt dat ik even geloof dat hij werkelijk oog in oog met mij is, maar meteen realiseer ik me dat ik het gedroomd heb, dat het een soort wensdroom geweest moet zijn.
‘ Wat voor krachten dan?’vraagt Blonda
‘ Ik denk dat Berrie doodgaat, en dat er heel veel bloed bij komt kijken. Een ongeluk of zo, of een gevecht, iets geweldadigs.’…
We rijden juist het tuinpad op als Rita hevig huilend aan komt rennen.
‘Blonda, Cindy,’schreeuwt ze, ‘mag ik jullie fiets lenen? Ik moet naar huis. Berrie heeft een ongeluk gekregen.

SAMENVATTING:

De familie Horrorstich had tot nog toe met de geboorte van kinderen een beetje pech gehad. Maar eindelijk was er vreugde in de grote villa gelegen langs een brede bruine rivier met daarachter een uitgestrekte suikerplantage.
Er was een meisje geboren. En helemaal gezond ook.
Toen het eerste kind geboren was, en de vroedvrouw hem zijn zoon overhandigde, legde hij het kind zwijgend op bed, aan de voeten van Dewina, en verliet de slaapkamer. Drie dagen lang sprak hij tegen niemand, zelfs niet tegen Dewina. De eerste zoon van meneer en mevrouw Horrorstitch had geen benen. Deze zoon werd ‘Bonno” genoemd.
De tweede zoon had geen tong. Deze werd “Rik” genoemd. Het derde kind, een dochter, leek behalve een misvormd rechterhandje kerngezond, maar na enkele maanden bleek dat ze niet kon horen. “Tilly” werd ze genoemd. Het vierde kind was weer een zoon, hij had bij de geboorte een erg groot hoofd, groeide heel traag en zou in zijn leven wel steeds ouder en uiteindelijk rimpelig worden, maar nooit groter dan een zesjarig kind. Deze heet “ Frans” Het vijfde en het zesde kind kwamen tegelijk, zaten aan elkaar vast, en stierven op de dag van de geboorte.
Geen wonder dat Anton Horrorstitch nog steeds niet gerust was, maar de vroedvrouw en vervolgens alle artsen en wonderdokters uidt zijn stad,beweerde dat dat deze baby echt kerngezond was.
Er moest een naam voor het gezonde meisje bedacht worden. Dewina liet de beste en betrouwbaarste medicijnman uit de omtrek komen om aan de goede en de kwade geesten te vragen welke naam geschikt zou zijn voor hun gezonde kind. Hij kwam uit op de naam ‘cinderella’. Omdat het kind zwart van kleur was. Maar dat vonden ze geen mooie naam, tenminste Anton niet. Dus maakte ze er Cindy van.
Na Cindy, werd er nog een dochter geboren. Deze kreeg de naam Blonda.
Toen Blonda in de ledikant werd gelegt, klom Cindy erbij in. Dit zag haar vader en vanaf dat moment ging het mis. Ze werd geslagen door haar vader. “Jij zwart kreng, blijf bij je lieve zusje vandaan” riep hij.
Het volgende zusje van Cindy had ook een bleke huid zoals Blonda en haar vader. Ze kreeg de naam “Wendy”.
De volgende geboorte was het een zoon. Ze noemden hem Mongo, omdat een mongooltje was (hij had dus Down-syndroom).
Totje (een van de bediende) had ook een baby gekregen. De vader van Cindy wilde Mongo niet en gaf hem mee aan Totje om voor hem te zorgen.
Vaak dacht Cindy dat ze een stiefkind was omdat ze zwart was en haar broertjes en zusjes allemaal blank.

Op een dag ontsnappen Blonda en Cindy van hun verplichte middagdutje. Ze gaan naar het clubhuis waar Janus (vriendje van Blonda) en Berrie zijn nieuwe motor laat zien. Maar ze moeten zorgen dat ze optijd weer terug thuis komen, anders krijgt Cindy er weer van langs van hun vader omdat ze eigenlijk niet weg mogen.
Cindy kreeg weer een droom toen ze op de fiets terug naar huis gingen. Ze zag dat Berrie een ongeluk op zijn motor kreeg. Later toen ze thuis kwamen kwam Rita, het zusje van Berrie, huilend aanrennen. Ze wilde hun fiets lenen en vertelde dat Berrie een ongeluk had gehad. Cindy verteld haar droom aan haar Oma Toeli. Deze verteld een verhaal en zegt dat ze na elke levensechte droom deze zin moet uitspreken zodat de droom niet uitkomt: Het is niet mijn droom, het is de droom van de magere tijger, die is bezworen door een aap, uitgelegd door de koning, afgedaan, afgedaan’
Toen kwam er oorlog. Janus en Blonda hebben elkaar trouw beloofd, maar Janus moest mee gaan vechten in de oorlog. Er komen steeds meer jongens om Blonda’s hand vragen omdat ze denken dat Janus gesneuveld is in de oorlog. Op een dag komt Wang Li langs, en vanaf dat moment heeft Cindy een vriendje.
Dan voorspeld Wang Li da ze naar het kamp moeten, en dat gebeurt ook.
Op een nacht in het kamp droomt Cindy dat haar oma (die niet mee hoefde naar het kamp) op hun bed klimt en zegt: ‘ga Mongo zoeken, Cindy. Vergeet dat niet. Straks, als alles achter de rug is, moet je Mongo zoeken. Jouw naam is eigenlijk Zwarte maan. Vergeet dat niet. Draag je naam met eer. Jij ziet wat anderen niet zien, jij kan onzichtbaar zijn wanneer dat nodig is.’
Cindy vraag waarom ze Zwarte maan heet. Maar Oma Toeli zegt niks meer. Cindy draait zich om en kijk haar oma aan. Haar gezicht veranderd. Ze veranderd in een doodskop. Ze is een skelet geworden, en kan niet meer praten. Ze zegt de bezweringsformule die ze geleerd heeft de hele nacht door op.
Dan als ze op een dag buiten de daken aan het vlecht zijn, cirkelen er witte duiven.
Het is vrede! Ze kunnen eindelijk naar huis. Alle meubels zijn wel verdwenen.
Hun vroegere bediendes komen weer terug en willen weer voor ze werken. Oma Toeli is dood zegt een van de bediende. Iedereen moet huilen, behalve Cindy. Want Oma Toeli nam al heel lang geleden in het kamp al afscheid van haar.
Wang Li komt ook nog even langs, maar wil niet binnen komen
Die nacht wil een groepje mannen met rode doeken om hun hoofd hun huis in de fik steken. Cindy kijk door het raam om te zien wat er aan de hand is. Ze herkend hun vroegere koetsier en later chauffeur “Miskin”. De mannen schreeuwen tegen elkaar. Enkele bonzen op hun deur. Dan worden ze door hun vroegere bewaker bij de deur weggetrokken.
Hun moeder is samen met mevrouw hees (een kampgenoot) haar zoon gaan zoeken, Cindy, haar zusjes en de bediende Tesi besluiten dat het veiliger is als ze zolang terug gaan naar het kamp. Op het kamp vertellen de andere meiden verhalen tegen elkaar. Opeens kwam er een waas voor Cindy haar ogen. Ze zag haar moeder lopen met haar drie broers. Frans kon niet zo snel lopen. Bonno had geen plankje meer. Haar moeder had samen met Rik een soort draagbaar gemaakt voor Bonno. Ze zag hoe ze plots omsingeld werd door een groep gewapende jonge mannen. Voor de ogen van haar moeder werd Rik dodgestoken. Tegelijkertijd besprongen de andere Cindy’s andere broers. Hun moeder lieten ze leven.

Hun vader is ook weer terug maar is erg veranderd. Hij is mank en erg vermagerd.
Sinds de gebeurtenis waarbij ze Cindy’s huis omsingeld hebben, en sinds de droom over haar broers, heeft ze een hekel aan de mensen van haar land.
Haar familie wil dat ze met Wang Li gaat trouwen. Op de bruiloft van Blonda begonnen ze er weer over. Cindy ontloopt hem.
Ze moet ook weer naar school. Dan ontmoet ze Bobby Bach, die ook op de bruiloft van Blonda is uitgenodigd. Cindy is helemaal verliefd op hem en trouwt uiteindelijk met hem. Ze gaan naar het land van de windmolens (nederland) Hoewel Bobby er met tegen zin ernaar toe gaat, niet van zijn werk houd of het land, maar wel van zijn kinderen en hij is gek op zijn kleinkinderen. Als Bobby 40 jaar later sterft gaat Cindy terug naar hun geboorteplaats om daar het as van haar echtgenoot uit te strooien. Onderweg in een trein komt er een vrouw voor haar zitten en verteld dingen over haar moeder en zegt dat haar moeder achter haar staat. Maar haar moeder is allang dood, zegt Cindy. Het medium zegt dat dat haar pleegmoeder was, haar echte moeder is gestorven van verdriet toen ze haar dochter (Cindy) meenamen toen ze nog een baby was. Haar vader is Miskin, hun vroegere koetsier. Als ze eindelijk in de geboorteplaats is, gaat ze nog even langs het huis waar Bobby vroeger heeft gewoond, hij is eigenlijk opgevoed door zijn oom. Ze komt een man tegen. Hij neemt haar mee naar zijn huis en verteld dat hij samen met zijn moeder en een soort broer er woont. Het broertje van hem vliegt Cindy om haar hals, Cindy schrikt niet, het voelt vertrouwd en bekend aan. Dan komt de moeder van de jongen tegen. Het is Totje haar vroegere kindermeisje. En de jongen die haar om de hals vloog is Mongo. Ze heeft haar broertje weer terug gevonden.
Totje begint te vertellen. Vroeger heette ze Satyawati. Vlakbij haar hutje een woonde een man. Genaamd Miskin, hij was getrouwd met Ganga, hij had al 2 vrouwen. Ze wis niet wat har over kwam, ze was pas 16 en haar grootmoeder had haar zomaar meegegeven. Op een dag werd ze zwanger. Totje wilde dolgraag een keer mee met de vroedwrouw naar Ganga, dit mocht een keer. Toen zag ze Anton Horrorstitch en wist dat hij haar grote liefde was.
Ze werd aangenomen als kindermeisje. Anton had geen oog voor haar hoe ze zich ook uitsloofde voor zijn kinderen. Na het werk ging hij gelijk naar zijn zwangere vrouw Dewina. Een meisje word geboren. Het meisje was bruiner dan Satyawati zelf. Miskin werd gehaald. Satyawati ontdekte dat de baby van anton en Dewina geen geluid waren, en dat ze de baby, die Ganga een dag eerder gebaard was, omgeruild werd met deze baby. Dewina had een dood kind ter wereld gebracht. 40 dagen na de geboorte kwam er een medicijn man om de baby een naam te geven. Satyawati wist dat de echte moeder allang gestorven was van verdriet. Satyawati verteld voorzichtig tegen Anton over de ruil van de baby’s. Dat doet ze nadat Blonda is geboren. Hij gelooft haar eerst niet.
Dan belooft Satyawati om hem een mooie gezonde zoon te schenken. De vrouw van anton en zijn minnarres zijn tegelijk zwanger en bevallen om precies dezelfde dag. Het was een jongen bij Dewina. Mongo. Anton kon het niet aanhoren dat Dewina blij was met zo’n geestelijk en lichamelijk mismaakt kind. Mongoloïde kinderen zijn het liefst voor hun moeder, zegt Dewina. Hij nam de baby uit de wieg, en gaf hem mee aan Totje met een groot zak geld.
Totje was uitgeput nadat ze het verhaal verteld had en ging slapen.
Anda (de zoon die van Totje en Anton was) zegt dat hij een halfbroertje van Mongo is, geen familie van Cindy dus.
Anda vraagt of Cindy wil vertellen over haar familie en Cindy verteld alles.
Haar besluit staat vast. Ze gaat voor Mongo zorgen en blijft wonen in haar geboorteplaats.
Satyawati leeft niet lang meer. Cindy had ’s nachts een droom dat ze een stille, pijnloze dood kreeg op het bamboebankje in de voortuin. Sins ze terug is in haar geboorteland heeft ze weer dromen, niet alleen slechte maar ook goede. Ze droomde dat ze haar kleinkinderen op het erf had zien spelen. Ze is ervan verzekerd dat zij haar hier op zullen komen zoeken. Nu oefent ze alvast met de kinderen balletje trappen voor later als haar kleinkinderen komen.
Ze wil nog een opleiding volgen voor verpleegster, en haar kennis doorgeven aan pientere meisjes die in het dorp rondlopen.
De mensen in het dorp noemen haar de Witte Dokter. En als ze haar dat niet noemen dan noemen ze haar Iboe Boelanitem. Dat betekent mevrouw Zwarte maan. Voor haar kleinkinderen blijft ze natuurlijk oma Bach, maar eigenlijk is ze gewoon Cinderella, een grijs en gerimpeld meisje met een sprookjesnaam.