Boekverslag Evert Hartman

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1368
Opvragingen:	4

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (285 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Evert Hartman

• Buitenspel (13)

  1986

• De droom in de woestijn (4)

  1989

• De vloek van Polyfemos (19)

  1994

• De voorspelling (25)

  1993

• Gegijzeld (40)

  1984

• Het bedreigde land (3)

  1988

• Het onzichtbare licht (16)

  1982

• Morgen ben ik beter (19)

  1987

• Niemand houdt mij tegen (12)

  1991

• Oorlog zonder vrienden (39)

  1979

• Overval in de nacht (1)

  1995

• Signalen in de nacht / Nederlandse verzetsroman omnibus (1)

  1980

• Vechten voor overmorgen (12)

  1980

Evert Hartman

Geschreven door: Walbers Joke.
Taal: Nederlands.
Vak: Nederlands.
Soort: Uittreksel.
Uitgeverij: De uitgever is Lemniscaat Rotterdam, eerste druk in 1987, twaalfde druk in 1996.
Genre: Psychologische jeugdroman.


Gegevens over de schrijver: Evert Hartman werd op 12 juli 1937 geboren in Dedemsvaart. Hij kwam uit een gereformeerd gezin. Na zijn eindexamen middelbaar onderwijs, moest Evert Hartman in militaire dienst. Daarna ging hij in Utrecht sociale geografie studeren. Al tijdens zijn studie werd hij leraar aardrijkskunde in Hoogeveen. Lange tijd bleef hij schrijven en les geven combineren, maar sinds1992 wijdde hij zich volledig aan het schrijven.
Hij is in 1965 getrouwd en had 2 zonen. Zijn hobby's waren: piano spelen, tekenen, lezen, tennissen, fotograferen en filmen. Hij is op 56-jarige leeftijd overleden.
Boeken die hij geschreven heeft:
- 1973 Signalen in de nacht
- 1975 Machinist op dood spoor
- 1977 De laatste stuw
- 1979 Oorlog zonder vrienden- Europese jeugdboekenprijs voor actuele literatuur
- 1980 Vechten voor overmorgen
- 1982 Het onzichtbare licht
- 1984 Gegijzeld
- 1986 Buitenspel
- 1987 Morgen ben ik beter- De prijs van de Nederlandse kinderjury
- 1988 Het bedreigde land- Getipt door de Nederlandse kinderjury
- 1991 Niemand houd mij tegen- De prijs van de Nederlandse kinderjury,
Getipt door de griffeljury,
3e plaats in de top-10 van 13-jarigen.
- 1993 De voorspelling
- 1994 De vloek van Polyfemos


Personages:
Hoofdpersoon:
Mariëlle. Ze is zestien jaar oud. Het is een rustig meisje, ze durft niet veel.
Ze houd erg veel van haar kat Flexi. Ze luistert altijd naar wat haar ouders zeggen.
Bijpersonen:
Christa. Zij is de beste vriendin van mariëlle, is ook zestien jaar oud. Ze is het tegenovergestelde
van mariëlle. Christa durft alles te doen en te zeggen. Het is een hele spontane en vlotte meisje.
Mevrouw huybregts. Zij is de moeder van Mariëlle. Ze is een overbezorgde vrouw, die wil alles voor mariëlle regelen en voor haar denken.
Meneer huybregts: hij is een grote sterke man. Hij geeft eigenlijk nooit zijn mening in dit boek.
Koen. Hij is de broer van Christa, hij is een student geneeskunde.
Thijs. Hij is het kleinere broertje van Christa en Koen en is 12 jaar. Hij wil niet meer naar school, omdat hij het niet leuk vindt dat alle leraren steeds zeggen wat je moet doen
Michael. Hij is de vriend van Koen en blijft een tijdje logeren, omdat hij stage loopt. Hij heeft allemaal rare meningen over de geneeskunde.
Toos. Zij is een kamergenoot van Mariëlle, in het verhaal beschrijven ze haar als een lelijk oude vrouw van zesenzeventig. Zij geeft overal commentaar op, maar soms heeft ze ook best gelijk.
Erik. Hij is een klasgenootje van Christa en Mariëlle. Hij praat altijd raar en is een vreemde jongen. Hij komt ook in het ziekenhuis terecht, omdat hij een gebroken been heeft.


Samenvatting:
Christa en Marielle zijn twee meisjes van ongeveer 16 jaar. Ze zijn hele goede vriendinnen van elkaar. Op een dag wordt Marielle ziek op school. Ze heeft hoofdpijn, is duizelig en misselijk. Ze wordt naar huis gebracht waar haar moeder haar helemaal bezorgd in bed stopt. Ze belt zelfs meteen de dokter op. De dokter wil niet komen want hij denkt dat ze gewoon een griepje heeft. Als Marielle na een paar dagen nog zieker is geworden komt de dokter toch. Hij geeft Marielle medicijnen tegen de misselijkheid en onderzoekt haar. Maar hij kan niets vinden. Dan besluit hij dat ze maar naar het ziekenhuis moet om onderzocht te worden.

Christa (haar beste vriendin) heeft thuis ook veel problemen. Haar jongere broertje Thijs, ziet het niet meer zitten op school. Hij heeft met elke leraar ruzie en daarom wil hij van school af. Hij wordt om elk dingetje woedend, en hij praat alleen nog maar met Christa. Zijn ouders willen daarom met hem naar een psycholoog, maar dat haalt niets uit. Koen, de broer van Christa komt op een avond thuis en neemt een vriend mee. Hij heet Michael. Ze studeren alle twee voor dokter. Christa vindt Michael wel een leuke jongen en hij kan heel goed met de problemen van Thijs omgaan. Hij raadt de ouders van Christa dan ook aan om Thijs gewoon even zijn zin te geven. Christa’s ouders zijn niet echt enthousiast, maar ze doen het toch.

Marielle wordt naar het ziekenhuis ‘Berkenzicht’ gebracht. Ze ligt op een kamer met drie andere vrouwen, Toos, Hetty en Nora. Ze zijn allemaal erg aardig. Na een paar dagen wordt Marielle voor het eerst onderzocht. Het is een EEG onderzoek. Dat is een onderzoek om te kijken of er niets met haar hersens aan de hand is. De dokters vermoedden namelijk dat ze een hersenafwijking heeft. Ze moet daarom naar een Academisch Ziekenhuis waar ze betere apparatuur hebben. Ook na die uitslag is het een raadsel voor de dokters wat Marielle heeft. De dagen daarop volgen er meer onderzoeken die niets uit halen. Marielle wordt er dan ook op de duur gek van en zegt tegen haar ouders dat ze naar huis wil. De ouders van Marielle geven Christa hier de schuld van en verbieden haar om Marielle nog op te zoeken. Marielle weet hier niets van af en denkt dat Christa haar niet meer wil zien.

Ondertussen zijn Michael en Koen weer naar Amsterdam om te studeren. Thijs is de laatste tijd veel rustiger. Hij gaat zelfs elke dag naar de bibliotheek om te leren. Als zijn ouders het over beroepen hebben dan beseft hij dat je de school nodig hebt om een goed beroep te beoefenen. Hij besluit daarom om weer naar school te gaan. Christa is de laatste tijd erg ongerust over Marielle, want ze weet immers niet hoe het met haar gaat. Daarom besluit ze om stiekem buiten de bezoekuren naar Marielle te gaan. Ze vertelt haar dat ze niet naar haar toe mocht gaan. Marielle vertelt ook dat ze zelf niet weet wat er met haar is. Daarom gaat Christa kijken in het dossier van Marielle. Er staan rare dingen in over acusti-cusneurinoom en intracraniele hematoom. Christa vertelt het aan Marielle die het meteen aan een verpleegster vraagt. Zij vertelt haar dat ze het allemaal nog niet zeker weten., en dat ze daarom nog een keer naar het Academisch Ziekenhuis moet. Marielle kan er dan niet meer tegen en besluit om naar huis te gaan. Hetty en Nora en haar moeder zijn het er niet mee eens. Toch geeft ze niet op en ligt ze de volgende dag in haar eigen bed. En tot ieder z’n verbazing heeft ze geen hoofdpijn meer en is niet meer duizelig en kan ze terug naar school.


Compositie:

Het boek kwam heel vlug op gang, het verhaal begon onmiddellijk met Mariëlle die ziek werd.
Er is geen overdreven voorstelling van de familieopbouw en de samenhorigheid.
Het boek had wel één zwak moment, namelijk wanneer Mariëlle haar eerste dagen slijt in het ziekenhuis. Maar door de knappe beschrijvingen die daarna volgen, wordt dit weer goed gemaakt.
Het verhaal bestaat, buiten de ziekenhuisbeschrijvingen, uit veel dialogen en wordt heel de tijd uit hetzelfde standpunt bekeken; namelijk dat van de schrijver.


Taal en stijl:

De taal, meerbepaald de dialogen zijn in zeer vlotte, makkelijk verstaanbare spreektaal geschreven. Er komt nergens een dialect woord voor. De weinige beschrijvingen zijn best genietbaar.
Voorbeeld: ‘Zijn rechteroog was dichtgeplakt met een pleister en het andere schitterde brutaal achter zijn bril.’
Algemeen:

Het verhaal is een knappe, sfeervolle en vlotlezende beschrijving van de plotselinge ziekte van Mariëlle. Het is dan ook niet te verwonderen dat dit verhaal werd bekroond door de Nederlandse Kinderjury in 1988.

Eigen mening:

Ik vond het een leuk boek alleen nogal wat vaag aan het eind. Het wordt namelijk niet duidelijk of die medicijnen nu wel of niet giftig zijn. (ik denk natuurlijk van niet) en heo loopt het nu verder af met michael en chriata? en wat had mariëlle nu dan eindelijk? was ze wel echt ziek?

Evert Hartman geeft ook toe dat hij zich in z'n boeken laat gaan en er af en toe op het laatst zelf ook niks meer van snapt. Dat is zijn werkwijze.