Boekverslag Katrien Vervaele

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem [meer]
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1651
Opvragingen:	9

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (12 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Katrien Vervaele

• De koningsproef (1)

  2002

• Geen weg terug (2)

  1998

• Het zonnewiel (0)

  2003

• In het teken van de maan (4)

  1996

• Inkt (2)

  2000

• La bague (1)

  1995

• Zand in het bed (1)

  1995

Het boek dat ik gelezen heb heet Zand in het bed en is geschreven door Katrien Vervaele. De cover van het boek verraadt al dat de zee een grote rol in het verhaal zal spelen, maar het eigenlijke thema van het boek is echtscheiding en overspel. Ook al is dit een thema dat buiten mijn eigen leefwereld ligt, toch vond ik het een heel interessant verhaal. De auteur kan heel mooi in beeld brengen hoe moeilijk het is voor de hoofdpersoon om van twee mannen tegelijk te houden.

Het verhaal gaat als volgt: Marjan is een gescheiden vrouw met een dochter van zestien, Matilde. Ze woont in een stadje aan zee en runt er een klein antiquariaat: Coquillages. Op een dag stapt een bijzondere man haar winkeltje binnen en vanaf dat moment neemt haar leven een heel andere wending. Marjan wordt verliefd op Sander, de leraar Nederlands van Matilde. Maar dat is nog niet alles, want dan is er Lukas nog, een getrouwde boekbinder van wie Marjan ook houdt. Ze is verliefd op twee mannen met wie ze een open en eerlijke relatie heeft. Maar het blijkt dat ze dit niet zo probleemloos in haar leven kan inbouwen. Matilde, haar 16-jarige dochter houdt haar kritiek niet verborgen en maakt het leven van haar moeder er niet makkelijker op. Uiteindelijk zal Marjan toch verplicht worden te kiezen tussen één van deze twee mannen.
Het is een ontspannend verhaal en op het eerste zicht zou je niet denken dat dit een jeugdboek is. Het thema handelt over volwassen zaken maar is toch niet moeilijk om lezen. Ik vond het einde niet echt bevredigend omdat ik er meer van had verwacht. Het boek was uiteindelijk toch een liefdesverhaal en op het einde kiest Marjan voor geen van beiden, wat ik nogal jammer vond.

De hoofdpersonages in het boek zijn Marjan, haar dochter Matilde, Lukas en Sander. Marjan is een echt kind van de zee. Ze is een rijpere, nogal emotionele vrouw en beleeft een moeilijke periode in haar leven. Haar relatie met Lukas liep net op de klippen en dat kan ze niet zo goed verwerken.Wanneer Sander in haar leven komt staat ze voor een verscheurende keuze. Marjan heeft een zacht karakter en houdt veel van haar dochter. Ze is heel bezorgd en kan het niet goed verkroppen dat Matilde niet alles met haar bespreekt. Matilde is een typisch meisje van zestien. Ze is net als haar moeder gek op de zee en houdt niet zo van huiswerk. Matilde is heel erg met haar moeder begaan en is bang dat ze voor de verkeerde man zal kiezen.
Lukas is een getrouwde boekbinder. Hij is gevoelig, warm, creatief en smoorverliefd op Marjan. Als zijn vrouw sterft vraagt hij haar dan ook om bij hem in te trekken, maar dat wil ze niet. Ondanks de breuk tussen hem en Marjan, heeft hij het moeilijk met de plaats die Sander inneemt in haar leven. Sander is de leraar Nederlands van Matilde. Hij is een vindingrijke, soms onvoorspelbare, spirituele man. Sander is gescheiden en ook verliefd op Marjan.

Het verhaal is chronologisch opgebouwd. Het start met de ontmoeting tussen Sander en Marjan en eindigt met een verantwoording van de auteur. Er zijn geen andere verhaallijnen en het verhaal is volledig samenhangend.

De tekst is heel makkelijk om lezen. De zinsbouw en de woorden zijn niet ingewikkeld. De auteur beschrijft de personages enorm duidelijk en je kan dan ook alle gebeurtenissen voor je zien. Het boek is geschreven in de ikpersoon en gedachten worden heel goed weergeven. Er wordt veel gebruik gemaakt van directe rede en je waant je dan ook vanaf de eerste bladzijde in het verhaal. Er worden heel mooie en originele vergelijkingen in het boek gebruikt: Hij knikte heel ernstig en dan, met zeesterren in zijn ogen: "Tenslotte moet ik dit hier ook nog betalen..."
Katrien Vervaele gebruikt frisse taal en bij het lezen van de beschrijvingen van het strand merk je meteen hoe erg ze van de zee houdt. Ik kijk, ik voel de wind en de koelte, ik ruik het zout in de lucht. Bij iedere stap zakken mijn voeten zachtjes in het zand, en maken afdrukken die, bijna vlugger dan ik ze kan zien, weer worden weggedrukt door de door water verzadigde bodem.

Het fragment dat mij het meest aansprak in het boek is dat waarin Marjan Sander ontmoet. De droefheid van Marjan wordt heel mooi omschreven en de manier waarop Sander haar wil duidelijk maken welk boek hij wil, vind ik heel speciaal.

Lusteloos blader ik in een klein, zwart notitieboekje. Af en toe word ik meegesleurd door een zin, een paar woorden, een herinnering. En dan krijgen we een golf, wat zeg ik, een waterval van verdriet...
Ik schrijf, hoewel ik dit nu niet echt zo'n vondst vind en hier enige literaire bedoeling mee heb: ik bén tranen, ik bén verdriet..., waardoor ik weer prompt in een tranendal verzeild raak. Plots merk ik dat een man door het winkelraam naar me staat te kijken, en het helemaal niet gek lijkt te vinden om een vrouw zo te zien snotteren. Alleen maar een verwonderde blik, waarin ik meen te lezen: 'Kan ik misschien iets doen?'
Iets in mij wordt geroerd; ik kijk terug, vergeet hoe ik er uit moet zien. Hij is vrij lang; geruit hemd, donkerbruin haar, met wat grijs ertussen. Aan de kleur van zijn huid te zien zit hij niet godganse dagen over stapels papieren en boeken gebogen of gekluisterd aan een computer. Onder de arm draagt hij een leren boekentas, die eigenlijk meer lijkt op de versleten weitas van een stroper.
We blijven elkaar aanstaren, totdat ik begin te beseffen dat mijn doorgelopen oogschaduw erbarmelijke kringen en strepen moet hebben gemaakt rond mijn roodgezwollen ogen. Ik werp de man een vluchtige glimlach toe, of iets wat daarop moet lijken, en haast me naar het kleine hokje achter in de winkel, waar ooit een w.c.-tje en een wastafeltje ingewurmd werden. Met eye-cleaner en toiletpapier veeg ik de hele troep eraf, dep mijn gezicht met fris water, een laagje dagcrème erop, nog even afwerken met een grijs wolkje op mijn oogleden en een kwastje zwart langs mijn wimpers. Mijn gezicht is min of meer toonbaar.
Ik haast me terug naar de winkel, maar tot mijn ontgoocheling is hij weg...een groot leeg raam, met in spiegelschrift de naam van mijn antiquariaat: Coquillages. Ik zucht. Waarom denk ik nu aan Lukas? Ik fluister zijn naam en breng hem zo een stukje dichterbij. Meestal lukt dat heel aardig. Denken aan hem is niet voldoende; ik moet zijn naam uitspreken. Hardop of fluisterend, dat doet er niet toe.
Na nog een diepe zucht raap ik alle moed bijeen en begin een veilingcatalogus door te werken. Lezen, kijken en kiezen op welke boeken ik ga bieden, en welke prijs. Ik slaag er toch in om een lichte mate van interesse op te brengen, en die groeit met het omslaan van de bladzijden. Tot ik aan niets anders meer denk. De laatste flarden gedachten die niets te maken hebben met oude zeldzame boeken, verdwijnen.
Na een poosje ben ik zó gespannen bezig, dat ik niet merk dat de deur opengaat. Plots zie ik hoe een gebruinde hand twee schelpjes op mijn bureau legt: kokkeltjes zijn het, er hangt nog wat zand aan. Ik kijk op en verlies me in de kleur van zijn ogen... de zee in het licht van de zon, denk ik. Hij blijft kijken, ik ook. Tot ik weer bij mezelf kom. Ik glimlach. Een glimlach die wil vragen: verstaan wij elkaar zonder woorden?
Ik sta op en loop naar één van de rekken Nederlandse literatuur. De D van Daisne... Ik heb het! juicht het in me. Een gaaf eerste drukje van Twee schelpjes en wat gruis. Met sterretjes in mijn ogen - ik voel ze twinkelen - geef ik het hem.
'Knap!' zegt hij.
'Was niet zo moeilijk hé?' antwoord ik 'Maar had je nu bijvoorbeeld De vlaschaard gewild, dan was het niet zo vlotjes gegaan.'
'Of Een vlucht regenwulpen...'
'Of Adam in ballingschap...'
'Maar met Het verdriet van België zouden we geen problemen gehad hebben,' lacht hij, 'dan had ik een burgemeesterssjerp rond je middel geknoopt. Hoeveel kost het?'
'Ik wou... ik wil graag wat met je praten,' zeg ik aarzelend.
'Nu?'
Ik knik.
Maar dan komt een vrouw van middelbare leeftijd, in een lichtgroen mantelpakje en met een krokodillenleren tasje binnen en begint zomaar, op goed geluk en ogenschijnlijk doelloos, boeken uit de rekken te nemen en in te kijken. Ik vraag haar of ik haar kan helpen. Kwestie van de zaak vlug af te handelen en weer met hem alleen te zijn.
'Ik zoek een oude prent met een vissersschuit,' antwoordt ze.
'Momenteel heb ik niets,' lieg ik. Ik weet drommels goed dat er wel ergens een of ander mooi houtgravuurtje of koperertsje ligt tussen een stapel prentwerk. 'Maar als u begin volgende week terugkomt, kan ik u garanderen dat ik wel één en ander in huis zal hebben.'
De man heeft het door en staat me onderzoekend, ietwat spottend op te nemen. Ik bloos en sla mijn ogen neer, als een schoolmeisje met een slecht rapport.
De vrouw verlaat de winkel. En ik ben blij weer alleen te zijn met de man.
'Nu?' herhaalt hij?
Alsof dat woord magische krachten in zich draagt gaat bij toverslag de winkeldeur weer open en een kleine, gezette, kalende man komt binnen. Een donkergrijs, niet echt passend kostuum, een klein kruisje op de revers.
'Hallooo!'
O nee, denk ik ietwat paniekerig, terwijl ik anders altijd blij ben hem te zien, daar heb je meneer Verlende! De pastoor op pensioen, met een huis boordevol boeken. De woonkamer propvol historische werken, heemkunde en devotionalia. De hal uitpuilend van de biografieën. In de keuken topografie. De atlassen in het doorgeefluik. En Marialia in de slaapkamer.
'Da's een goeie klant,' fluister ik. 'Zie ik je nog eens terug?'
Hij knikt ernstig, en dan met zeesterren in zijn ogen:
'Tenslotte moet ik dit hier ook nog betalen...'