Boekverslag Christine Arnothy

Geschreven door:	anoniem (5 vwo) [meer]
Datum ingestuurd:	7 oktober 2003
Taal:
Woorden:	1.100
Bekeken:	2967 keer (5 deze maand)
Waardering:	Currently 2.75/5 1 2 3 4 5 2.8/5 (8 stemmen)
Deel op:

Titel:	Il n'est pas si facile de vivre
Auteur:	Christine Arnothy
Jaar van uitgave:	1957
Aantal pagina's:	379

Auteur:	Christine Arnothy
Geslacht:	vrouw
Nationaliteit:	Frans
Geboren:	1930
Populaire titels:	1955J'ai quinze ans et je ne veux pas mourir (12) 1957Il n'est pas si facile de vivre (1) 1970Chiche (0)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Primaire gegevens:

Auteur: Christine Arnothy
Titel: Il n’est pas si facile de vivre
Uitgegeven in: 1957
Aantal bladzijdes: 226
Leestijd: +/- 12 uur

Verantwoording van de keuze:

Dit boek is een vervolg op het boek J’ai quinze ans et je ne veux pas mourir. Aan het einde van het boek begon ik het net wel mooi te vinden en toen snapte ik het ook een beetje dus het ik dit boek ook maar gelezen.

Verwachting vooraf:

Omdat ik het eerste boek ook mooi vond denk ik dat ik dit boek ook wel mooi zal vinden.

Eerste reactie achteraf:

Ik vind het boek heel mooi geschreven. Af en toe begreep ik het niet helemaal, maar als ik dan verder las wist ik het weer.

Korte samenvatting van de inhoud:

Als ze in Wenen aankomen vragen ze verblijfsvergunningen aan. Christine is inmiddels 20 jaar oud, samen met haar ouders logeert ze bij de familie Wagner. Daar ontmoet ze Wanda, de dochter van de Wagners. Christine bewondert Wanda omdat het de eerste ‘femme fatale’ is die Christine ziet. Ze neemt zich voor om een boek over Wanda te gaan schrijven.
Uiteindelijk komen ze aan in ‘Kufstein’, een vluchtelingenkamp in Oostenrijk. Hier krijgen ze een kamer. Ze worden geholpen door de buren die ook Hongaars zijn. Bij de Franse ambassade ontmoet ze Georges, een Hongaarse man van 23 jaar, met blond haar en grijze ogen. Hij vertelt dat hij van plan is om naar Peru te gaan, om in een goudmijn te gaan werken. Een week later krijgt ze ene brief van hem vanuit Parijs.
Christine wil ook weg uit Kufstein. Ze wil naar Parijs om daar schrijver te worden. Een kennis in het kamp heeft vrienden die in Versailles wonen en die een gouvernante voor hun dochtertje zoeken. Haar ouders zijn het er niet helemaal mee eens, maar Christine vertrekt naar Versailles. Ze komt terecht bij de familie Bruller, ze moet op het dochtertje Monique passen. Als ze op een dag naar Parijs gaat ziet ze daar Georges weer. Ze spreken af om elkaar de volgende zondag weer te ontmoeten. Omdat Christine het niet naar haar zin heeft bij de familie Bruller besluit ze om er weg te gaan. Ze vindt opnieuw werk als kindermeisje bij de familie Garche. Hier heeft ze het erg naar haar zin, maar na een paar maanden moet ze er weg. Van het geld dat ze heeft verdiend koopt ze een typmachine om haar eerste roman ‘Wanda’ te gaan schrijven. Christine en Georges gaan allebei bij de familie Saulner werken. Na een poosje komt Christine erachter dat ze zwanger is, ze vertelt het alleen aan Georges. Ze neemt ontslag omdat het werk te zwaar voor haar is. Bij een vriend kan ze een kamer huren. Omdat er ratten zitten besluit ze om een andere kamer te gaan zoeken, na lang zoeken vind ze er een. Ondertussen is haar roman klaar en ze brengt het manuscript bij een uitgever. Hij belooft het te lezen en haar er over te schrijven.
Sinds ze zwanger is mist ze haar ouders steeds meer. Haar ouders weten nog niet dat ze zwanger is. Georges en Christine besluiten om hen op te zoeken. Onderweg trouwen ze in Munich, waar ze bij vrienden overnachten. Christine’s ouders zijn heel blij dat ze haar weer zien.
Als ze terugkomen in Parijs hebben ze geen werk en weinig geld. Georges gaat op zoek naar werk, hij gaat Hongaars geven aan de Franse vrouw van en rijke Hongaar. Van het weinige geld dat hij hier mee verdiend moeten ze leven.
Christine krijgt een brief van de uitgever dat hij met haar wil praten over haar roman ‘Wanda’. Hij zegt dat het een goed boek is en dat hij het wil laten vertalen zodat het misschien uitgegeven kan worden.
Het kind moet met een keizersnede geboren worden. Het is een gezond meisje.

Verwerkingsopdracht: opdracht 25, alternatieve titels

L’enfant
Je crois que c’est un titre qui est aussi possible pour cette livre, parce que Christine travaille comme une garde pour des enfants et parce qu’elle devient enceinte. L’enfant qu’elle attendait est très emportant pour Christine. Pace qu’elle attendait un enfant Christine manque ses parents.

Wanda
Je crois que c’est un titre qui est aussi possible pour cette livre, parce que Christine écrit une livre qu’a ce titre. La livre que Christine écrit t très emportant pour elle. Elle a toujours aimé l’écrire. Quand elle travaille avec des familles elle n’est pas heureuse, l’écrire est la seule qu’elle a envie de faire.

Le travail
Je crois que c’est un titre qui est aussi possible pour cette livre, parce que le travail est très emportant dans cette livre. Quand Christine va à la France, elle doit avoir le travail, parce que quand on n’a pas le travail, on n’a pas d’argent. Dans cette livre Christine et Georges sont beaucoup de temps chercher le travail.

Persoonlijk recensie:

Onderwerp
Het onderwerp van dit boek vind ik wel interessant. Het boek gaat over hoe Christine haar leven weer probeert op te bouwen na de oorlog. Het laat wel goed zien dat je er nog niet bent met alleen een vredesakkoord. Voordat ik dit boek heb gelezen heb ik er eigenlijk nooit aan gedacht hoe het is voor een vluchteling om zijn leven weer op te moeten bouwen na een oorlog, in een ander land, met een andere status, omdat daar volgens mij veel minder over gesproken en geschreven wordt dan over de oorlog zelf. het onderwerp vind ik wel goed uitgewerkt.

Gebeurtenissen
In dit boek zijn de gebeurtenissen minder belangrijk dan de gevoelens. Het gaat er vooral over hoe Christine al die gebeurtenissen ervaart en wat ze doet in bepaalde situaties. Ook hier waren de gebeurtenissen wel geloofwaardig.

Personen
Ik vind dat de personen in dit boek wel levensecht beschreven zijn. Een positieve eigenschap van Christine vind ik dat ze altijd doorzet. Ze geeft het niet zomaar op. Dat zie je bijvoorbeeld als ze op zoek gaat naar een kamer. Dan heeft ze al heel vaak nee moeten aanhoren en toch gaat ze door met zoeken. En als haar kindje geboren is en de zusters zeggen dat ze geen melk zal hebben omdat het met de keizersnede is geboren, blijft ze toch volhouden dat ze haar dochtertje wil voeden en da lukt het ook.

Opbouw
De opbouw van dit boek is best logisch, gewoon chronologische. Daardoor was het ook goed te volgen. In het boek zaten niet echt delen die heel erg spannend waren.

Taalgebruik
Omdat ik eerst het boek "J’ai quinze ans et je ne veux pas mourir" heb gelezen kon ik dit boek best goed begrijpen. Ik wist al een beetje waar het verhaal over ging. Maar er waren nog steeds stukken die ik erg moeilijk vond, vanwege het Frans.