CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Bij klassieke muziek moet je niet aan je grijze oma denken, maar aan YouTube. 5 tips van Lucas en Arthur Jussen.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Heleen van Royen
De gelukkige huisvrouw
Geschreven door: | goth_girl (3 havo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 25 september 2003 |
Taal: |  |
Woorden: | 900 |
Bekeken: | 6042 keer (17 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
B
Ik heb dit boek gekozen omdat het ongeveer het enige boek in onze boekenkast was dat ik nog niet had gelezen.
C
Het leek me wel een leuk boek omdat er op de achterkant stond dat het door ‘de roze wolk’ van de zwangerschap prikt.
D
Lea Meyer-Cornelisen is een “kakmadam” van 31 jaar die emancipatie een vies woord vind en niet werkt. Haar man Harry zit in het vastgoed en wil graag een kind. Lea denkt aan een adoptie kindje maar Harry wil daar niets van horen. Als Lea zwanger is praat haar zwangere en lesbische vroedvrouw, Machteld, haar een thuisbevalling aan. Maar als het eindelijk zover is dat het kindje geboren zou moeten worden zetten de weeën niet goed door en Lea moet toch nog naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis worden de weeën ingeleid door een infuus meer het kind wil er nog steeds niet uitkomen. Op een gegeven moment wordt er geholpen met een schaar en een vacuümpomp maar dat wil ook niet lukken omdat het hoofdje van de baby vervormd is door de lange bevalling. Op het laatst wordt er nog een paar keer geknipt en het kind komt ter wereld door een “tang bevalling” was heel pijnlijk is.
Harry noemt zijn zoontje Harry jr. Iedereen is in de wolken over Harry jr. behalve Lea zelf. Lea heeft last van een postnatale depressie en ziet zich als een 2e Jezus met als missie haar kind te doden. Op een gegeven moment wordt ze opgenomen in een kliniek en komt ze bij de psycholoog Beau van Kooten. Hij vertelt haar dat haar vaders zelfmoord de oorzaak is van haar problemen en dat ze moet gaan rouwen om beter te worden. Op het laatst gaat Lea naar de sloterplas (de plaats vaar haar vader zich had verdronken) en gaat het water in en zwemt naar het midden van de plas om afscheid te nemen van haar vader.
E
*ik vind het boek wel spannend omdat er steeds weer iets nieuws gebeurt.
*Lea: Lea is een Kakmadam al zou je dat niet zeggen als je ziet hoe ze denkt (heel platvloers).
Harry: Harry is een man die dol is op zijn zoontje en Lea na de bevalling bijna geen aandacht meer had voor Lea.
*Het thema is dat de zwangerschap niet altijd even leuk is.
*Het verhaal begint eigenlijk op het einde als Lea bij van Kooten.
F
1 Onderwerp
#Het onderwerp sprak mij wel aan.
#Ik ben door het boek niet echt anders over het onderwerp gaan denken.
#Ik verwachte niet dat het onderwerp zo uitgewerkt zou worden.
#Ik weet niet of ik het met de mening over het onderwerp eens ben omdat ik nog geen kind heb.
#Volgens mij heeft het pijnlijke van de geboorte teveel aandacht gekregen.
2 Gebeurtenissen
#Het verhaal bevatte genoeg gebeurtenissen om het boeiend te houden.
#De gebeurtenissen volgen elkaar niet altijd chronologisch op.
#Ik vond de gebeurtenissen spannend en boeiend.
#De gebeurtenissen hebben me wel aan het denken gezet over hoe zo’n bevalling echt gaat.
#Wat me het meest heeft geraakt is wanneer Lea naar de vijver gaat waar haar vader zelfmoord heeft gepleegd om afscheid te nemen.
3 Personages
#Ik zou zeker niet op Lea willen lijken omdat ze behoorlijk verknipt is.
#Ik vond het vreselijk hoe Lea met haar zoontje omging.
#Ik vond dat vooral Lea echt ging leven.
#Lea reageerde alles behalve voorspelbaar.
#Van Lea kom je het meest te weten omdat je ook leest wat ze denkt.
#Ik ben het er helemaal niet mee eens hoe Lea doet.
4 Bouw
#Het hele verhaal hangt goed samen.
#Ik vond en verkaal spannend.
#Ik vond het verhaal heel boeiend.
#Ik vind de bouw goed passen bij het onderwerp.
#Er zit een terugblik in het verhaal.
#Ik vind het einde heel mooi.
5 taalgebruik
#Ik vond het helemaal niet moeilijk om te lezen.
#ik vind de verhouding goed.
#Ik vind dat de taal heel goed bij de personages past.
G
Beste Heleen van Royen
Ik heb uw boek gelezen en ik ben van mening dat een paar dingen niet goed naar voren komen.
Ik merk namelijk niets van die kakmadam waar u het over heeft aan de achterkant van uw boek. Ik zie enkel een vrouw met hele ordinaire gedachtegangen. Misschien kunt u er iets aan doen.
Bij voorbaat dank
joana mettau sotto mayor.
H
Heleen van Royen wordt op 9 maart 1965 als Helena Margaretha Kroon geboren in Slotervaart, Amsterdam-West. In 1983 doet Van Royen eindexamen VWO. In 1984 wordt ze ingeloot voor de School voor de Journalistiek in Utrecht, waar ze in 1987 afstudeert. Na haar studie werkt Van Royen bij als redacteur bij Haarlems Dagblad, als verslaggever bij Radio Noord-Holland en als freelancer bij diverse tijdschriften.
In 1999 schrijft ze haar debuutroman De Gelukkige Huisvrouw, die in april 2000 verschijnt. De vertaalrechten worden gekocht door zeven buitenlandse uitgeverijen. De Maastrichtse theatergroep Het Vervolg bewerkt het boek tot een toneelstuk. Een Nederlandse filmproducent werkt op dit moment aan het scenario voor de verfilming van De Gelukkige Huisvrouw, waarvan in Nederland inmiddels meer dan 100.000 exemplaren zijn verkocht. Van Royen werkt op dit moment aan haar tweede roman en schrijft een wekelijkse column voor Het Parool Heleen van Royen is sinds 1992 getrouwd met Ton van Royen. Het echtpaar heeft een dochter en een zoon.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
