Boekverslag Umberto Eco

Geschreven door:	anoniem
Datum ingestuurd:	21 september 2003
Taal:
Woorden:	1.700
Bekeken:	5994 keer (4 deze maand)
Waardering:	Currently 3.34/5 1 2 3 4 5 3.3/5 (59 stemmen)
Deel op:

Titel:	Il nome della rosa
	De naam van de roos
Auteur:	Umberto Eco
Jaar van uitgave:	1980
Aantal pagina's:	502
Verfilmd als:	The Name of the Rose (1986)

Auteur:	Umberto Eco
Geboren:	5 januari 1932
Populaire titels:	1980Il nome della rosa (6) 1989Il pendolo di Foucault (1) 1994L'isola del giorno prima (0) 2000Baudolino (0) 2004La misteriosa fiamma della regina Loana (0)

1. Il nome della rosa / De naam van de roos
2. Il nome della rosa / De naam van de roos
3. Il nome della rosa / De naam van de roos
4. Il nome della rosa / De naam van de roos
5. Il nome della rosa / De naam van de roos
6. Il nome della rosa / De naam van de roos

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

De Naam van de Roos
Geschreven door Umberto Eco

Uitgeverij: Bert Bakker
Plaats van uitgave: Amsterdam
Jaar van uitgave en druk: 1984, zevende druk
Aantal bladzijden: 522
Jaar van eerste druk: 1983 (Nederland), 1980 (Italië)
Land van herkomst: Italië
Genre: roman

Ik heb dit boek gelezen zodra ik te horen kreeg dat we ook een of twee vertalingen mochten lezen in overleg met de docent. Ik had namelijk zowel van mijn vader als van een vriend van mij al veel over dit boek gehoord, en zij waren allebei heel enthousiast. Toen ben ik dit boek ook maar gaan lezen, want het stond toch bij ons in de kast.
Ik was eigenlijk in eerste instantie een beetje teleurgesteld na het lezen van dit boek. Want hoewel mijn vader en die vriend heel enthousiast waren, vond ik het boek betrekkelijk langdradig en eigenlijk een beetje saai. Maar later werd ik al iets enthousiaster toen ik wat beter begon te begrijpen waar het in dit boek nou eigenlijk om draaide.

Dit boek is een verslag over zeven dagen. In die zeven dagen werden in een klooster in Italië een aantal moorden gepleegd, ondanks de pogingen van de theoloog/geleerde William van Baskerville om de dader te pakken te krijgen. Ook de novice Adson van Melk, zijn leerling, probeert zijn meester te helpen. Uiteindelijk krijgen ze de dader te pakken, maar niet voordat er verscheidene moorden zijn gepleegd.
Het verhaal begint als de novice en zijn meester de heuvel naar een abdij, waar het verhaal zich afspeelt, beklimmen en William een voorproefje geeft van zijn goed ontwikkelde speurvermogen. Eenmaal in het klooster komen zij al snel te weten dat er al een moord is gepleegd, en dat de abt eigenlijk graag wil dat William en zijn novice dit gaan onderzoeken en oplossen. Niet alleen om de moord, maar ook om het feit dat er binnenkort een belangrijke delegatie van geestelijk leiders naar het klooster zal komen om daar een vergadering te houden die de toekomst van de protestantse bewegingen ingrijpend zal beïnvloeden. De frater gaat natuurlijk enthousiast aan de gang en probeert stukje bij beetje het raadsel op te lossen, ook om te zorgen dat de onderhandelingen van de delegatie vlekkeloos en zonder gevaar kunnen verlopen. Maar het blijkt een ingewikkelde zaak te zijn en er sterven nog drie andere monniken. De inquisitie, die inmiddels is gearriveerd en het onderzoek min of meer heeft overgenomen, pakken degenen die door hen gezien worden als de moordenaars en aanstichters van al het kwaad op, maar na een vijfde moord is bewezen dat ze ernaast zitten. Ook enkele andere theorieën worden door deze moord onbruikbaar. Gaandeweg concentreert het onderzoek zich steeds meer op de bibliotheek van het klooster, een groot doolhof met immens veel boeken die gezien worden als een zeer grote schat waar niemand aan mag komen, omdat de boeken bewaakt moeten worden tegen mensen die er niet mee om kunnen gaan. Er komt een motief in de zaak naar voren: alle slachtoffers hadden eens een bepaald boek in handen gehad, dat de sleutel tot het raadsel lijkt te bevatten. Hoe langer William en Adson naar dit boek zoeken, hoe meer ze van de zaak gaan begrijpen en eindelijk weet William om welk boek het gaat en is de hele zaak opgelost. Maar het boek eindigt toch tragisch, want als de moordenaar Jorge is ontdekt vernielt hij het kostbare boek en gooit hij een lamp stuk in de bibliotheek waardoor die uiteindelijk volledig in vlammen opgaat.

De vertelwijze van dit boek is heel bijzonder. Er zit namelijk een hele voorgeschiedenis aan het boek vast. Allereerst vertelt de schrijver Eco hoe hij zogenaamd aan een manuscript kwam, waarin de hele geschiedenis van Adson is opgeschreven, maar het weer verloor. Op zoek naar het manuscript sommeert Eco een heel rijtje aan andere boeken en manuscripten om zo een groot aantal schrijvers toe te voegen aan zijn verhaal. Eco zou dit manuscript uiteindelijk vertaald hebben. Maar Eco is dus (naar eigen zeggen) niet de echte schrijver van het boek. Dat is Adson, die in zijn laatste jaren terugkijkt op alle gebeurtenissen uit zijn jeugd en besluit alles op te schrijven. Het verhaal is dan ook geschreven vanuit de jonge Adson, in het ik-perspectief. Het verhaal heeft dus een aantal verschillende bases waarbinnen het echte verhaal zich afspeelt.

Het thema van dit boek is moeilijk te bepalen, omdat het boek absoluut niet standaard is. Het thema is voornamelijk de zoektocht naar kennis en het beschermen ervan, hoewel er voortdurend andere kleine thema’s door het boek kronkelen. Dit thema wordt duidelijk door een groot aantal passages in het boek. Alleen al in de proloog is de schrijver zelf op zoek naar kennis (een manuscript). Ook Adson is op zoek naar kennis als hij zijn boek schrijft: hij probeert de gebeurtenissen beter te doorgronden dan hij op jonge leeftijd kon. William en Adson zijn op zoek naar de moordenaar, ook een vorm van kennis, die zich aan hen zou openbaren zodra ze weten welk boek alle slachtoffers in handen gehad hebben. Ook het boek is een vorm van kennis.
Het beschermen van die kennis wordt duidelijk gemaakt aan de hand van een aantal andere passages. De bibliotheek van de abdij is de grootste ter wereld, met een grote hoeveelheid aan boeken. Er is daar dus een gigantische hoeveelheid aan kennis opgeslagen. Maar deze boeken zijn verspreid over een doolhof waar alleen de bibliotheekbewaarder de weg weet. Hij mag alleen leden van het klooster boeken te leen geven, en sommige delen worden helemaal niet uitgegeven. Die worden gevangen gehouden in hun opslagplaats. Jorge probeert ook kennis te beschermen. Hij wil het boek dat de monniken in handen hebben gehad, een verhandeling van Aristoteles (‘de Filosoof’) over de lach, verborgen houden om zo de tegenwoordige kennis over de lach en alles te beschermen. Want zijn redenatie is dat als het boek openbaar zou worden en vrij geïnterpreteerd werd alle kennis van deze wereld onbruikbaar zou maken. Hij wil dus een deel van de kennis weghouden om de rest van de kennis te beschermen. Aan het einde van het boek vernielt hij de bibliotheek zelfs om de wereld zo te sparen voor deze ‘noodlottige’ kennis.
De titel kan ik eigenlijk niet verklaren. Zij is afgeleid van de laatste passage uit het boek, waar in vertaling het volgende te lezen is: “De roos van weleer bestaat als naam, naakte namen houden we over”. Deze passage begrijp ik niet en ik kan dus ook niet de titel verklaren.

Het boek is voor het eerst gepubliceerd in 1980, maar valt nog duidelijk in de periode 1960 –1980. In deze periode werden vooral realistische en psychologische romans geschreven. Hier is ‘de naam van de Roos’ een goed voorbeeld van. Maar een andere ontwikkeling in deze tijd valt niet goed op dit boek toe te passen. Hoewel in deze tijdsperiode de literatuur gemakkelijker werd en ook voor een leek te doorgronden, is het boek van Eco een duidelijk hoogstandje dat je niet zomaar eventjes leest.
Dit boek is erg typerend voor Eco. Hij is namelijk dokter in de filosofie en ook werkt hij veel op het vakgebied van de semiotiek, de leer waarin tekens verklaard kunnen worden. Dit is terug te lezen in zijn boek. Er is een hoog gehalte aan samenhangende tekens die ook weer verwijzen naar andere tekens en het onderwerp is enigszins filosofisch. Ook worden er veel filosofische geschriften aangehaald.

Ik vind dit boek vooral erg ingewikkeld. Het boek is vrij dik (522 blz.) en een heleboel van wat je leest is eigenlijk pas te begrijpen als je of het boek uit hebt, of een boek erbij pakt dat de tekst verklaard. Dat laatste is wat ik uiteindelijk gedaan heb. Met behulp van het boek “het geheim van de roos ontraadseld” begon ik het boek steeds beter te begrijpen, en nu kregen ook de passages die eerst nutteloos en langdradig leken wat meer glans. Daarom kan ik als eindoordeel van het boek eigenlijk alleen maar zeggen dat het boek zo ingewikkeld is, dat het onleesbaar wordt, maar als het boek eenmaal ontrafeld is, is het prachtig. De schrijver heeft er zo veel verwijzingen en zinspelingen in verwerkt, dat je voortdurend moet opletten wat je aan het lezen bent. Maar uiteindelijk na enig uitleg is het boek fantastisch om te lezen. Eigenlijk is het dus het beste om eerst het boek te lezen, het dan uit te pluizen en het vervolgens opnieuw te lezen, omdat je er dan pas echt van kunt genieten.
Het boek heeft een aantal passages die mij echt aanspreken. Een van die stukjes is wanneer William en Adson samen een idee krijgen om de doolhof van de bibliotheek te doorgronden. Ook de scènes in de doolhof zelf zijn erg interessant. In deze passages wordt namelijk door logisch nadenken een moeilijk mysterie opgelost. Het oplossen van een puzzel is iets wat ik zelf ook erg leuk vind, dus kan ik goed meedenken met de personages.
Er zijn ook enkele stukken in het boek die ik minder interessant vind. Dat zijn voornamelijk de uitvoerige historische achtergrond, waarin veel namen en jaartallen worden genoemd die eigenlijk maar weinig van doen hebben met het verhaal. Ook staan er in het boek een aantal kleurrijke opsommingen, die op een gegeven moment toch saai worden. Voorbeeld hiervan is de beschrijving van een wandschildering, die wel vijf (!) bladzijden doorgaat. Hoewel de schrijver erg inventief is en telkens wel iets nieuws weet te bedenken, is dit toch iets te veel van het goede. Ook het taalgebruik is op zich een nadeel, want door de vrij lange zinnen is dit boek moeilijk leesbaar.
Het boek is door mij met niets anders te vergelijken. Er worden zoveel dingen door elkaar gegooid en er wordt zo subtiel te werk gegaan dat het allemaal op zichzelf staat en nergens een gelijke in kan vinden. Ik vind het een waar meesterwerk van taalkundige grapjes en verwijzingen, en ook de filosofie achter het boek vind ik interessant. Ik zou het boek echter niet aanraden om voor je lijst te lezen, want omdat het boek zo ingewikkeld is kost het veel tijd en moeite om het te doorgronden. Dat is alleen mogelijk als je het boek vrijwillig leest, dus kun je het boek het best lezen als je er meer zin in en meer tijd voor hebt.