Info over dit verslag
Geschreven door: | |
Kwaliteit: |  |
Waardering: | |
Taal: | Nederlands |
Woorden: | 1725 |
Opvragingen: | 0 |
Hulpmiddeltjes
Openen in tekstverwerker
Printen
EmailenWaardering
Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (24 stemmen)
Titels van Simone van der Vlugt
Blauw water (4) 2008 Bloedgeld (30) 1996 De amulet (36) 1995 De bastaard van Brussel (9) 2005 De guillotine (38) 1999 De reunie (25) 2004 De slavenring (17) 2003 Het bosgraf (2) 2006 Het Hercynische woud (7) 2005 Het laatste offer (4) 2007 Jehanne (17) 2001 Schaduwzuster (12) 2005 Schijndood (23) 2002 Schuld (2) 2007 Zwarte sneeuw (31) 2000
Laatst gewijzigd op 12 september 2003
'Jehanne'.
Deze naam staat handgeschreven op het omslag van het nieuwste boek van Simone van der Vlugt. De handtekening is al 571 jaar oud!
Hij werd gezet door Jeanne d'Arc, het beroemdste meisje uit de geschiedenis van Frankrijk.
Maar het is niet alleen deze historische handtekening van een historische
figuur die het boek 'Jehanne' tot iets bijzonders maakt.
Het is de knappe manier van schrijven van Simone van der Vlugt die ervoor zorgt dat je je helemaal laat meeslepen naar het vijftiende-eeuwse Frankrijk. Jeanne d'Arc was eigenlijk een gewoon boerenmeisje. Toen zij geboren werd was Frankrijk al 75 jaar -met onderbrekingen- aan het vechten tegen de Engelsen. Deze oorlog zou als de Honderdjarige Oorlog de geschiedenis ingaan.
Gewone boerenmeisjes raakten doorgaans niet betrokken bij de oorlog.
Hoogstens als slachtoffer van moord of verkrachting door langstrekkende
soldaten. Erg genoeg natuurlijk, maar dat is niet de manier waarop Jeanne betrokken raakte.
Wel maakte ze mee hoe haar dorp door Engelse soldaten geplunderd werd.
Het is vlak na deze gebeurtenis dat Jeanne, die eigenlijk Jehanne heet, voor het eerst stemmen hoort. Stemmen van heiligen en van de aartsengel Michaël, die haar vertellen dat zij, Jehanne, Frankrijk van de gehate Engelsen zal verlossen. Jehanne kan haar oren niet geloven. Maar zij is erg godsdienstig, en na de zoveelste boodschap van 'daarboven' moet zij wel gehoorzamen aan de stemmen. En zo verlaat ze haar dorpje om Frankrijk te redden.
Natuurlijk gelooft niet iedereen dat Jehanne de lang voorspelde redster
van Frankrijk is, de 'maagd van Orleans'. Als God al iemand om een boodschap zou sturen, dan is die iemand zeker geen vrouw, zo redeneren de machtige mannen aan het hof van de 'dauphin', de troonopvolger. Maar Jehanne doet wat de stemmen haar opdragen, en langzaam maar zeker weet zij Charles voor zich te winnen.
Bij het volk wordt ze ontzettend populair als aanvoerster van het Franse leger. Dankzij Jehanne slagen de Fransen erin om steeds meer steden die in handen van de Engelsen of de Bourgondiërs zijn, terug te veroveren. Jehanne heeft weinig verstand van oorlogvoeren, ze is ook nog maar zeventien jaar, maar haar hartstocht, haar diepe overtuiging dat ze door God gestuurd wordt, zijn vele malen belangrijker. De ene stad na de andere valt voor Jehanne en haar troepen. Tenslotte heeft Jehanne aan de opdracht van de stemmen voldaan: de Franse troonopvolger kan in de
kathedraal van Reims tot koning worden gekroond.
Eigenlijk moet koning Charles Jeanne heel dankbaar zijn voor wat ze gedaan heeft. Maar koning Charles vindt het eigenlijk wel welletjes met Jehanne: hij kan zo'n populaire volksheldin niet gebruiken; dat zou wel eens ten koste kunnen gaan van zijn eigen populariteit. Maar Jehanne zelf weet van geen ophouden. Ze wil verder trekken met het leger; er zijn nog meer steden die heroverd moeten worden.
Maar dan krijgt Jehanne tegenslagen te verduren. Ze verliest de slag om Parijs, ze raakt steeds meer geïsoleerd, en tenslotte, op een kwade dag, valt ze in handen van de vijand. Het is het begin van het einde. Jehanne komt voor een kerkelijke rechtbank. Ze wordt beschuldigd van hekserij en
ketterij. Na een lang en oneerlijk proces wordt ze tenslotte veroordeeld tot de brandstapel. Op 30 mei 1431, nog maar negentien jaar oud sterft Jehanne.
Over de schrijver:
Simone van der Vlugt werd op 15 december 1966 in Hoorn geboren als Simone Watertor. Als kind was ze al dol op schrijven. “Mijn ouders konden me geen groter plezier doen dan me een pak papier te geven dat ik helemaal vol mocht schrijven. Toen ik wat ouder was, kreeg ik van hen een typemachine. Ik vond het geweldig om verhalen te schrijven, boekjes te maken. De omslag tekende ik zelf en plakte ik met plakband vast.” Ook op school schreef ze graag opstellen. En wanneer die werden voorgelezen in de lagere klassen, stimuleerde haar dat nog meer. Toen ze op een dag een boek las dat was geschreven door een meisje van twaalf jaar, realiseerde ze zich met een schok dat ook kinderen schrijver konden zijn. “Ik was zelf dertien en het werd me opeens duidelijk dat ook kinderen verhalen konden schrijven die gepubliceerd werden. Ik heb toen voor het eerst een verhaal naar een uitgever gestuurd. Die gaf me raad over hoe ik mijn schrijfstijl kon verbeteren en stimuleerde me om door te gaan. Vanaf dat moment stuurde ik ieder jaar iets op en steeds kreeg ik mijn werk terug met bemoedigende brieven, kritische brieven. En één keer met een heel dom advies, namelijk om eerst mijn school maar eens af te maken voordat ik me met schrijven bezig zou houden. Dat advies heb ik gelukkig niet opgevolgd – ik ben steeds blijven schrijven waardoor ik veel tijd heb gehad om te oefenen.”
Leren en werken
Nadat ze haar havo-diploma had gehaald, ging ze naar de lerarenopleiding voor de vakken Nederlands en Frans. Een opleiding voor schrijvers bestaat niet en als die wel bestond, had ze die waarschijnlijk toch niet gedaan. Een boek gepubliceerd krijgen is al moeilijk, maar een boek schrijven dat zo succesvol is dat je er van kunt leven, dat leek haar bijna onmogelijk.
Maar één van de vakken op de lerarenopleiding was creatief schrijven en toen ze merkte dat ze die lessen het leukst vond, realiseerde ze zich weer dat ze toch wel heel graag schrijfster wilde worden.
Toen ze haar studie had afgerond, waren er geen banen in het onderwijs en ging ze werken als secretaresse bij een bank. ’s Avonds bleef ze echter schrijven aan een historische jeugdroman. Maar overdag werken en ’s avonds schrijven, dat viel niet mee. En toen in 1993 haar dochter Esmée werd geboren, kreeg ze het nog drukker. Maar het boek kwam af. Ze stuurde het naar Lemniscaat en die wilde het publiceren. Dat was De amulet. Gestimuleerd door dat succes zegde ze haar baan op en werd fulltime schijfster.
Schrijven is werken
Want een historische roman schrijven, dat doe je niet eventjes. Dat is hard werken. Simone vertelt: ‘Ergens in mijn achterhoofd ontstaat een idee voor een boek, bijvoorbeeld door iets wat ik lees of zie op televisie. Als het idee wat vastere vormen heeft aangenomen, ga ik op zoek naar informatie. Een verhaal moet namelijk wel kloppen. Als ik schrijf dat iemand met een verrekijker de zee aftuurt, moet ik zeker weten dat ze die in die tijd al hadden. Door alles wat ik lees, ontstaan er vanzelf nieuwe ideeën die ik voor mijn boek kan gebruiken.
Voor ik met het schrijven van een nieuw verhaal begin, zoek ik altijd eerst de plaats van handeling op. In ons huis is wat de vakanties betreft weinig ruimte voor democratisch overleg; we gaan op vakantie naar de landen waar mijn boeken zich afspelen. Gelukkig vinden mijn man en kinderen dat ook leuk. Op die manier kom je niet alleen op toeristische plekken, maar zie je ook andere delen van een land waar je anders misschien makkelijk aan voorbij zou gaan. Eenmaal op de plaats van bestemming maak ik foto’s en film ik alles wat ik wil onthouden voor mijn verhaal: de omgeving, de straat waar de hoofdpersoon woont. In musea koop ik oude kaarten of posters van schilderijen uit de tijd waarin mijn verhaal speelt. Terug thuis hang ik die boven mijn werktafel, zodat ik tijdens het schrijven het gevoel heb dat ik me helemaal in een bepaalde historische periode bevind.”
En dan begint het schrijven pas. Daarvoor moet ze veel uren aan de tekstverwerker zitten. Eenzaam werk, maar haar familie denkt mee. Haar vader, die veel over geschiedenis leest, raadt haar vaak boeken aan. Met haar moeder bespreekt ze de verhaallijn van elk boek een paar keer, voordat het naar de uitgever gaat. En haar man leest het manuscript door om de fouten er uit te halen.
En dan ...
Al haar historische romans zijn op deze manier geschreven. De amulet speelt in Duitsland in 1630 en gaat over Nina die moet vluchten voor heksenvervolging. Bloedgeld gaat over een Nederlandse jongen uit 1653 die aan boord gaat van een VOC-schip waarop muiterij uitbreekt. De guillotine vertelt het verhaal van Sandrine de Billancourt die tijdens de Franse revolutie moet onderduiken om in leven te blijven. En haar nieuwste boek Zwarte sneeuw speelt in Zuid Limburg, in 1845 waar Emma zich verzet tegen een leven lang werken in de kolenmijn.
Kritieken
De romans van Simone van der Vlugt zijn vanaf het allereerste moment positief ontvangen. Jongeren en volwassenen, iedereen was enthousiast. Zowel Bloedgeld als De amulet werden getipt door de Jonge Jury. De guillotine kreeg een eervolle vermelding van de volwassen jury van de Gouden Zoenen in 2000.
Recensenten vinden over het algemeen dat de boeken van Simone van der Vlugt spannend zijn, en dat je van het begin tot het eind geboeid wordt. Ze vinden ook dat de boeken historisch juist en knap verteld zijn en ze vergelijken haar daarom vaak met Thea Beckman. Toch hebben ze ook meestal wel kritiek. Jan Staes zegt in het tijdschrift ‘Leesidee’ bijvoorbeeld over De guillotine dat hij het jammer vindt dat je alleen de gevoelens van de hoofdpersoon leest, en weinig te weten komt over andere personages. Ook over de ruimtebeschrijving is hij niet helemaal tevreden. “Een beschrijving van de Parijse binnenstad met zijn smalle straatjes zou hier op zijn plaats zijn geweest en zou een mooi contrast vormen met de grote executiepleinen die wel uitvoerig aan bod komen. Nu krijg je enkel een beeld van bovenaf, niet van binnenuit, en ruik, proef of zie je het vuil en de modder niet die de straten van Parijs ontsierden.” Al met al vindt hij het boek spannend, maar een beetje oppervlakkig.
Stijl/kenmerken/thematiek
Wanneer je de historische jeugdboeken van Simone van de Vlugt leest, dan vallen de overeenkomsten je al meteen op. Het zijn spannende boeken waarin de hoofdpersoon moet zien te overleven in moeilijke omstandigheden. En doordat die avonturen zich afspelen in het verleden, geniet je niet alleen van een spannend verhaal, maar leer je er ook nog wat van. Toch heb je niet het gevoel dat je een geschiedenisles zit te lezen. Dat komt, doordat de schrijfster de historische informatie helemaal in het verhaal verwerkt. Ze laat je naar de gebeurtenissen kijken via de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon. Daardoor kun je je goed inleven in dat meisje of die jongen die een paar eeuwen geleden leefde. Ook zorgt het begin van elk boek ervoor dat je helemaal ‘in’ het verhaal komt. Je valt namelijk midden in een heel enge of spannende gebeurtenis.
Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.
Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.
