Geschreven door:	anoniem
Datum ingestuurd:	15 mei 2003
Niveau:	4 havo
Taal:
Woorden:	2850
Opvragingen:	29335 (6 deze maand)
Waardering:	Currently 3.37/5 1 2 3 4 5 3.4/5 (86 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

1 Zakelijke gegevens

a Auteur
Tim Krabbé

b Titel
Kathy’s dochter, Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam, 2002, 271 blz. (eerste druk 2002)

c Genre
Roman

2 Eerste reactie

a Keuze
Ik heb dit boek gekozen, omdat veel mensen het over de schrijver Tim Krabbé hadden. Ik was niewsgierig naar zijn schrijfstijl, en mevr. Verberg raadde Kathy's dochter aan.

b Inhoud
Ik vind het boek heel erg mooi geschreven. Vooral omdat het zo erg realistisch is. Ik herken zoveel dingen in het boek in mezelf het is gewoon eng. Het boek sleept je ook helemaal mee, omdat je denkt te weten wat er komen gaat, maar je weet het niet zeker. Het verast je en daardoor wil je elke keer weer meer weten wat de volgende keuzes zijn, wat hij of zij zal gaan zeggen. Het idee dat dit echt is meegemaakt door Tim Krabbé, maakt het erg raar, het idee dat het niet zomaar geschreven is maar een stukje uit ze leven. Voelt een beetje als een inbraak.

3 Verdieping

a Samenvatting
I. 1 oktober 1962
Een jongen vertelt over zijn gevoelens nadat hij het heeft uitgemaakt met zijn vriendin.

II. Een blauwgeruite paraplu
Tim Krabbé krijgt een e-mail van Laura Westerdijk, wiens moeder, die net overleden is, een vroegere liefde van Tim was. Haar naam was Tineke of Teuntje Melsen, maar ze noemde zichzelf in die tijd Kathy. Laura vraagt om een stuk dat Tim over haar moeder geschreven zou hebben. Tim stuurt een e-mail terug, met het (gecensureerde) begin van een roman die hij ooit over Kathy en hemzelf schreef, waarop Laura weer terugmailt. Vanaf dat moment e-mailen ze bijna dagelijks en ze besluiten elkaar te ontmoeten. Het is een gezellige ontmoeting en Tim merkt dat hij op Laura begint te vallen, ondanks het leeftijdsverschil van bijna 30 jaar. Tim blijft Laura delen van de oude roman sturen en hun vriendschap wordt steeds hechter: ze mailen steeds meer en ontmoeten elkaar vaker. Laura’s vriend Lex vindt de vriendschap tussen Tim en Laura maar niets, zeker wanneer de e-mails steeds intiemer worden. Laura besluit weg te gaan bij Lex. Zij en Tim spreken af dat ze bij hem komt logeren en wanneer ze eenmaal bij hem is, beginnen ze te zoenen en gaan uiteindelijk met elkaar naar bed. Vanaf dat moment hebben ze ook een relatie.

III. Het meisje met de prullenmand
- Hier gaat het verhaal terug naar 1962, het jaar waarin Tim een kortstondige, maar hevige relatie had met Laura’s moeder Kathy.-
De 19-jarige Tim krijgt een baantje op de zwart-wit afdeling van Foto Linneman. In de pauze ziet hij een leuk meisje en tot zijn geluk wordt hij overgeplaatst naar de kleurenafdeling, waar zij ook werkt. Ze heet Kathy en ze gaan steeds meer met elkaar praten. Na een tijdje vraagt Tim Kathy mee uit, iets waar ze niet erg enthousiast op reageert, maar ze gaat wel mee. Ze gaan eerst naar de bioscoop en daarna naar een cafeetje. Tim brengt haar thuis en ze kussen elkaar. Twee dagen later komt ze bij hem thuis, waar ze echt zoenen en een beetje vrijen. Ze komt nog een keer bij hem thuis en dan praten ze over van alles, zoals haar vrij vervelende jeugd. Een week na hun eerste afspraak gaan ze weer uit en als ze bij Tim zijn gaan ze voor het eerst met elkaar naar bed. Tim neemt een ander baantje, zodat ze elkaar niet te vaak zien. Ondertussen gaan Kathy en hij steeds vaker met elkaar naar bed en ze spreken af wanneer Kathy voor het eerst een nacht bij hem zal blijven slapen. Tim besluit, onder invloed van zijn tante, om toch te gaan studeren. Op deze ingrijpende beslissing volgt een andere: Tim wil het uit gaan maken omdat hij ineens beseft dat hij niet meer van Kathy houdt. Hij vertelt haar niets en ze komt toch nog bij hem slapen. Hij wacht met het uitmaken, omdat hij nog een keer met Kathy naar bed wil. Dat doet hij bij haar thuis en daarna vertelt hij haar dat hij niet meer van haar houdt. Hij gaat weg en dat was het einde van hun relatie.

IV. Meneer Beest en mevrouw Beest
- Het verhaal gaat weer naar de relatie met Laura.-
De relatie van Tim en Laura duurt 201 dagen en staat constant in het teken van uit elkaar gaan, omdat het leeftijdsverschil nu eenmaal veel te groot is. Laura wil ook graag kinderen, maar niet met Tim en de eerste keer dat ze uitmaakt is dan ook na een kraambezoek aan een vriendin. De zondag erna ontmoeten ze elkaar voor de laatste keer, gaan voor de laatste keer met elkaar naar bed, maar besluiten dan toch nog even bij elkaar te blijven. Ze blijven ondertussen ook mailen; Tim schrijft bijvoorbeeld ook alle verschillende manieren van aanhef op die boven de mailtjes van Laura staan. Tim merkt dat hij zich Kathy steeds minder goed voor de geest kan halen. Pas als hij een bandje met haar stem hoort, weet hij het weer. Hij gaat dan ook eindelijk het laatste deel van zijn roman opnieuw schrijven en geeft het aan Laura. Tim gaat met Laura naar Louise, het jongere zusje van Kathy, en vertelt dingen die Tim nog niet wist.
Tim en Laura gaan apart op vakantie en als Tim terug komt, weten ze allebei dat het uit is. Laura is verliefd geworden op iemand anders. Ze gaan nog een keer met elkaar naar bed en dan is het over.

V. Welles
Dit is een fantasie van Tim: hoe zou het gegaan zijn als hij het op het kritieke moment niet had uitgemaakt met Kathy?

4 Beoordeling

Ik vond dat het verhaal voor mij veelbetekend en aangrijpend is. Ik herken echt heel veel in het verhaal van mijn leven en in het leven van andere mensen. Het lijkt alsof stukjes van het boek door mij zouden kunnen zijn geschreven. Het grijpt me ook erg aan omdat de situatie; relatie met moeder en later dochter niet vaak voorkomt, en het interressant is erover te lezen. Ook grijpt het me erg aan dat Tim erg lang niet meer aan Kathy had gedacht. Toen hij de eerste mail kreeg van Laura dat zij dood was, trok hij het zich heel veel van aan. Hij kreeg Kathy niet meer uit ze hoofd en bleef afvragen hoe het zou zijn geweest als hij haar nog één keer had gezien. Het is wel jammer dat Tim en Laura dachten dat hun relatie niet zou werken door leeftijds verschil want dat heeft er niet veel mee te maken.
Het meest aansprekende passage vond ik de eerste ontmoeting van Laura en Tim. Je leeft helemaal mee in wat hij voelt en denkt. Je kan jezelf verplaatsen in hem, en zien wat hij zag. En de opmerking van Tim: god wat ben jij een mooie vrouw, vond ik zoveel lef van hem hebben. Hij leek me voor zover ik had gelezen niet de man, om zoiets, zo snel te zeggen. Ook merk je van Laura's kant, dat ze zich redelijk voelt aangetrokken tot Tim. Helemala als ze terug van het toilet komt met haar blouse meer opengeknoopt.

In het gedeelte van Kathy: Het meisje met de prullenmand, vond ik de stukjes waar ze tegen elkaar in het plat-Amsterdams praten erg saai en zinloos. Ook de herhalingen van de koosnaampjes die ze elkaar gaven irriteerde mij nogal. Het is overdreven en kinderachtig. Ik denk dat ik zoiezo het meisje met de prullenmand het minste leuk vond. Misschien komt dat omdat Tim in het vorige hoofdstuk kort had samengevat wat er was gebeurt. Of omdat ik de schrijfstijl in Hoofdstuk 3 anders vind,is dat de bedoeling om te laten lijken alsof dat deel komt uit Belemmerend Uitzicht. Het is nog wat jong en naïef geschreven.
Ik heb dit soort boek nog nooit gelezen. Boeken waar het in de ik-vorm is geschreven, lees ik meestal niet, maar in dit boek was het anders. Het was niet verzonnen(voor zover ik weet) dus het sprak me meer aan. Want boeken die in de ik-vorm zijn geschreven en dat verzonnen is, vind ik iets neps hebben.
Ik vind dit echt een intrigerend boek. Het heeft me zeker aan het denken gezet. Je ziet de fouten van iemand, het leert je ook meteen zo'n fout niet te maken. Ik lette trouwens meer op hoe de gevoelens van Tim werden beschreven dan het verhaallijn. Het viel mij meer op hoe Tim's gevoelens zich ontwikkelden voor Laura en Kathy, dan hoe de situatie in elkaar zat, daar las ik een beetje langs. Ook is het boek zo herkenbaar, met Laura dan. De speelsheid en onschuld, het komt zo vaak voor in het echte leven, je kan merken dat dit zijn leven is, of teminste erop gebaseerd is.
Het taal gebruik vind ik normaal, er kwam geen enkel woord in voor waarvan ik de betekenis niet wist of niet kon gokken. Het verhala was wel af en toe wat verwarrend geschreven, vooral de dialogen. Maar verder was het boek gewoon goed leesbaar.
Als ik dit boek moest beoordelen zou ik het heel goed beoordelen. Dit boek heeft voor mij vooral een plus punt omdat ik mezelf er zo in herken. Het is extreem realistisch geschreven, goede opbouw. Het is een interesant boek, dat al waren sommige stukjes saai, je wilt toch doorlezen. Van mij hoefde het boek niet te stoppen.
Ik zou een ander niet dit boek aanraden. Ik denk dat er veel mensen zullen zijn die dit boek neit leuk vinden, aangezien het nogal zijn saaie stukken heeft. Maar als je lekker van de realiteit houd, en van relatie verhalen, moet je het boek vooral wel lezen.

5 Recensie

Terug tot Kathy Melsen
Tim Krabbé over een opnieuw beleefde jeugdliefde
Een autobiografische roman van Tim Krabbé is net zoiets als een sciencefictionverhaal van A.F.Th. of een western van Harry Mulisch. Tenminste, dat zou je kunnen denken na het lezen van Krabbés laatste drie romans. De grot (1997) en Vertraging (1994) waren perfect gecomponeerde en gestileerde verhalen die vooral opvielen door de filmische plots. Het gouden ei, dat dankzij de verfilming door George Sluizer (1988) zelfs bij literatuurliefhebbers bekend staat als Spoorloos, was zelfs een fantastische vertelling in de traditie van Edgar Allan Poe en F. Bordewijk. Je zou bijna vergeten dat Krabbé ook de schrijver is van de puur autobiografische novelle De renner (1978), over een gedenkwaardige wedstrijd die hij reed als wielercoureur.

In zijn nieuwe roman is Tim Krabbé er voor het eerst sinds een kwart eeuw niet voor teruggeschrokken om de verschillen tussen schrijver en hoofdpersoon op te heffen. De hoofdpersoon van Kathy's dochter heet Tim Krabbé, is 56 (in 1999), schrijft boeken en filmscripts voor zijn beroep, en houdt van sport en schaken. Ook zijn biografie, die zich gaandeweg het verhaal deels ontvouwt, verschilt in niets van die van zijn schepper. De Tim uit het boek lijkt dus de Krabbé die we kennen uit de werkelijkheid. Namen van andere personages zijn, zo laat de auteur doorschemeren, om privacy-redenen veranderd; maar het verhaal, hoe onwaarschijnlijk klinkend ook, is Echt Gebeurd.
Kathy's dochter is het verhaal van een gefnuikte jeugdliefde, een groteske variant op Vestdijks Terug tot Ina Damman. De roman begint overrompelend, met een op '1 oktober 1962' gedateerde proloog over de eerste momenten na het uitgaan van een relatie. Twee bladzijden verder zijn we op 4 november 1999 en krijgt 'meneer Krabbé' een e-mail met het bericht van de dood van Tineke Melsen, met wie hij kort en hevig verkering had toen ze zich nog Kathy noemde, en die hij daarna nooit meer heeft gezien. De afzender is Kathy's dochter Laura, die Krabbé vraagt of hij haar kan vertellen over het verleden van haar moeder; Kathy heeft haar ooit toevertrouwd dat haar ex-geliefde 'een stukje' over hun relatie heeft geschreven.

Flirten
Laura's e-mail zet Tims leven op zijn kop; hij kan aan niets anders meer denken dan aan zijn altijd betreurde beslissing om de ideale relatie die hij met Kathy had te verbreken, 'zomaar, om niets, omdat het niet steeds even mooi kon zijn als op het mooiste moment, een moord en een zelfmoord tegelijk.' Terwijl hij voor Laura (28) het nooit gepubliceerde manuscript over zijn jeugdliefde tot een e-mailfeuilleton bewerkt, neemt de correspondentie steeds intiemere vormen aan. Het flirten per computer loopt uit in een ontmoeting; en hoewel Laura, die zo op haar moeder lijkt, nog een gebonden vrouw is, blijkt het liefde op het eerste gezicht. Wederzijds nog wel.
Kathy's dochter wordt gepresenteerd als non-fictie. Dat vergt nogal wat suspension of disbelief van de lezer, die zich niet alleen herinnert dat Vertraging en De grot allebei over verreikende jeugdliefdes gaan, maar ook dat het overkoepelende thema van Krabbés romans valt samen te vatten als 'echte liefde bestaat alleen in de dood'. Krabbé is zich van die overeenkomsten bewust: op bladzijde 226 van Kathy's dochter becommentarieert hij het toeval van de 'hereniging na de dood' die hij met Kathy/Laura beleeft. Hij maakt aannemelijk dat het juist de traumatische scheiding in 1962 is geweest die zijn latere romans heeft overschaduwd en bepaald. Zonder Tim en Kathy geen Rex en Saskia, geen Jacques en Moniek, geen Egon en Marjoke.
Ook de liefde van Tim en Laura is gedoemd - het leeftijdsverschil is te groot en Laura wil het haar vader niet aandoen om thuis te komen met de ex van zijn overleden vrouw. Het op een na laatste gedeelte van Kathy's dochter staat dan ook, in de woorden van Tim, 'in het teken van ons uit elkaar gaan.' En als de bijl eenmaal gevallen is, neemt de schrijver zijn toevlucht tot een laatste, schrale troost: hij herschrijft het verhaal van zijn 'liefde in 1962' en geeft het een happy ending. Het is een tournure die filmliefhebbers kennen uit Woody Allens Annie Hall, een bitterzoete relatiekomedie waaraan Kathy's dochter in sfeer en onderwerp erg doet denken. Zoals liefde sterker is dan dood, is de kunst sterker dan de werkelijkheid. Krabbé is, zoals Laura hem aan het begin van hun relatie heeft geschreven, 'de baas van het verhaal'.

Spelletjes
Het slot van Kathy's dochter is overigens een mooie reflectie van het begin, dat bij tweede lezing zowel kan slaan op de scheiding van Kathy in 1962 als op die van Laura in 2000. Krabbé houdt van geraffineerde spelletjes, hij verloochent zijn schakersverleden niet, en hij slaat zijn lezers af en toe uit het veld. Zo is deel III van de roman, een lange flashback naar de liefde van de 19-jarige Tim en de 20-jarige Kathy, anders van stijl dan de rest van het boek. Ik moet bekennen dat ik me al behoorlijk ergerde aan de naïeve schrijftrant en de overstuurde puberromantiek in dat hoofdstuk, toen ik besefte dat die door Krabbé zo bedoeld was, of misschien veertig jaar geleden zo geschreven. Wat niet wegneemt dat de flashback het minst spannende gedeelte van de roman blijft, al was het maar omdat je de samenvatting ervan al in het voorafgaande opgediend hebt gekregen.
Kathy's dochter komt over als een eerlijk boek, een egodocument met Geheim dagboek-achtige kwaliteiten. Op een humoristisch-aandoenlijke manier, die herinnert aan de ik-verhalen van Kees van Kooten, geeft Krabbé een onbarmhartig beeld van zichzelf: een snob en een nietsontziende romanticus op zijn negentiende, een met zichzelf ingenomen versierder-op-leeftijd op zijn zesenvijftigste. Het is duidelijk dat hij nog steeds niet kan verkroppen dat Laura hem voor een jongere minnaar heeft ingeruild, bij hoeveel noodlotsfantasieën ('dit moest wel mislopen, want...') hij ook steun zoekt. Achter de uitgebreid beschreven neukscènes waarmee Tim zijn viriliteit bewijst en boekstaaft, gaat meer dan een hint van de angst voor het verval schuil.
Via een omweg is Kathy's dochter een boek over sterfelijkheid, zoals het aan de oppervlakte een roman over gemiste kansen lijkt. Maar Krabbé schreef in de eerste plaats het verslag van een amour littéralement fou. Op het hoogtepunt van zijn relatie met Laura fantaseert hij tijdens een verblijf in zijn eentje in Milaan dat de mensen op straat hun kinderen over hem en Laura vertellen. 'Oh, dat is zo'n mooi verhaal, misschien wel het mooiste liefdesverhaal dat ooit echt is gebeurd,' laat hij een nietsvermoedende Italiaanse moeder zeggen. Natuurlijk is die opmerking overdreven, zoals wel meer in dit door de naweeën van tomeloze verliefdheid geregeerde boek. Tim en Laura zijn geen Tristan en Isolde, Tim en Kathy geen Orfeus en Eurydike. Maar het verhaal van Krabbé en zijn dubbelliefde is verrassend ongewoon en intens op het ontroerende af. De aanstaande Boekenweek, die in het teken staat van liefde, kan zich geen betere opmaat wensen.
Pieter Steinz

De recensent vindt het boek in het algemeen positief. Realistisch geschreven, zoals het uitelkaar gaan door leeftijds verschil. Hoe de schrijver wanhopig op het eind nog een happy ending schrijft om troost te zoeken. Negatief vind hij hoofdstuk 3, is de naïeve schrijftrant en de overdreven puberromantiek. Maar het is niet helemaal negatief omdat het Krabbé's bedoeling waarschijnlijk was dat het inderdaad nogal naïef over kwam om duidelijk te maken dat het toen was, vroeger in die tijd.
Zijn mening is dat het een goed boek is dat je moet lezen, het dubbelliefde is verrassend en het hele boek is leuk.