Boekverslag Remco Campert

Info over dit verslag

Geschreven door:	T@nk
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	644
Opvragingen:	6

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (11 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Remco Campert

• Alle dagen feest (0)

  1976

• Als in een droom (2)

  2000

• Beschreven blad (5)

  2001

• De Harm & Miepje Kurk story (14)

  1983

• De jongen met het mes (1)

  1958

• Een liefde in Parijs (10)

  2004

• Gouden dagen (1)

  1990

• Het gangstermeisje (2)

  1965

• Het leven is vurrukkulluk (32)

  1961

• Het onkruid en de bloem (17)

  1971

• Het satijnen hart (2)

  2006

• Het theater (1)

  1979

• Liefdes schijnbewegingen (11)

  1963

• Mijn leven's liederen (5)

  1968

• Ohi, hoho, bang, bang of Het lied van de vrijheid (2)

  1995

• Rechterschoenen (1)

  1992

• Somberman's actie (12)

  1985

• Tjeempie, of Liesje in luiletterland (15)

  1968

• Wie doet de koningin ? (0)

  1984

• Zachtjes neerkomen (0)

  1989

Campert slaat weer toe

De Harm & Miepje Kurk Story
Remco Campert
De Bezige Bij Amsterdam
1e druk juni 1983
108 pagina’s

Romke is vrijgezel. En dat valt aan hem af te lezen bij alles wat hij doet. Op een dag komt hij zijn oude vriend Harm Kurk tegen in een café. Zijn aandacht gaat echter niet uit naar Harm maar naar het vrouwelijk gestalte daarnaast; Miepje Kurk. “Tussen Miepje Kurk en mij was het sex op het eerste gezicht”. Kortom, Romke was eropuit Miepje onder de lakens te krijgen. Dit lukt hem vervolgens ook. Alleen sex, geen liefkozende woordjes, aanrakingen of zelfs blikken. Sex. Daar ging het hem om. Miepje raakte echter toch iets in hem waardoor de ‘casual sex’ die ze hadden niet langer bevredigend genoeg was. Hij was verliefd…

Dit was natuurlijk wel een vrij logische wending aan het verhaal, wat ik wel jammer vind. Dat bederft echter niet de plezier van dit simpele verhaal. Bij Campert, zo denk ik altijd, gáát het niet zozeer om het verhaal. Meer om de manier waarop hij het verteld. En in dat opzicht heeft hij zich in de Harm & Miepje Kurk story weer bewezen.
Het thema van dit boek is natuurlijk overduidelijk overspel. Romke (de ik-figuur) loopt toch wel met een onderhuids schuldgevoel tegenover zijn goede vriend Harm.
Romke is een jongeman die geniet van het leven. Hij trekt zich weinig aan van principekwesties en dergelijken. “Niet teveel nadenken, gewoon doen” zou waarschijnlijk een passend levensmotto zijn.
Harm is een eerlijke simpele man, die een vast bestaan wilt opbouwen met Miepje. Midden in het verhaal krijgt Harm ineens een obsessie met de dood. Tijdens deze ‘depressie’ zuipt hij zich compleet kapot en is hij amper aanspreekbaar. Nét nadat hij uit dit dal is geklommen verlaat Miep hem, en komt het waarschijnlijk nooit meer goed.
Miep is in het eerste opzicht een hele eerlijke lekker hollandse meid. Klaas om zich te settelen (met Harm) en heerlijk Nederlands nuchter. Dit is echter niet het geval. Miepje gaat een affaire aan met Romke, en verteld hier uiteraard niets over aan Harm. Bij nader inzien misschien tóch niet zo een leuk mens…
Ik kan me eigenlijk niet echt identificeren met een van de hoofdpersonen. Ik toon wel een diep respect aan Harm. Die het hele verhaal door (op z’n depressieperiode na) open, eerlijk en nobel blijft. Hij is eigenlijk misschien dan ook wel weer wat naief te noemen. Er gebeurt zóveel. En dat gaat in feite allemaal aan hem voorbij.
Waar Remco Campert om bekend staat, en wat mij ook zo trekt in deze schrijver, is het zeer gedetailleerd beschrijven van de personages. Hierin heeft hij zich ook deze keer weer overtroffen zou ik haast zeggen. Wat ik zo mooi vind aan de manier waarop Campert de personages omschrijft is dat hij ze zeer uitvoerig beschrijft maar wél genoeg ruimte overlaat voor de lezer om zijn eigen invulling te maken van de personages.
Het boek begint met een flashforward (de eerste scène vindt later plaats dan de rest van het boek). Het is geschreven vanuit de ogen van Romke (ik-perspectief). Dit blijft ook het hele boek hetzelfde. Wat natuurlijk wel lekkerder lezen is dan wanneer er heel vaak van perspectief gewisseld wordt.
Dit boek is niet zozeer verassend, maar ook niet echt een vervolg op oudere werken van Campert. Het is in stijl zeer goed te plaatsen in de rij ‘Camperts’ en ook het verhaal is wel vrij Campert-achtig. Toch gaat het door de afwisselende schrijfstijl absoluut niet vervelen. Mensen die dit boek beter niet kunnen gaan lezen:
- Filosofen
- Getrouwden
- Depressiefelingen
- Etc.
Kortom: eigenlijk kan iedereen met een enigszins bruisend leven dit boek hartstikke goed lezen. Ik zou het zeer aanraden, vooral als ‘instapper’. Mensen die nooit zoveel lazen maar dat wel willen doen en er tegenop zien aan die dikke melodramatische pillen te beginnen, moeten dit boek zeker lezen; het leest heerlijk weg en het maakt je nuchter.

Goed boek! Aanrader!