Boekverslag Jeroen Brouwers

Info over dit verslag

Geschreven door:	Inge
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2116
Opvragingen:	13

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (11 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Jeroen Brouwers

• Anais, Anais (0)

  1991

• Bezonken rood (31)

  1981

• Datumloze dagen (1)

  2007

• De zondvloed (0)

  1988

• Geheime kamers (10)

  2000

• Het verzonkene (2)

  1979

• Joris Ockeloen en het wachten (1)

  1967

• Winterlicht (2)

  1984

• Zomervlucht (2)

  1990

• Zonsopgangen boven zee (0)

  1977

Algemene informatie
Titel: Geheime Kamers
Schrijver: Jeroen Brouwers
Uitgeverij: Uitgeverij Atlas - Amsterdam/Antwerpen
Aantal bladzijdes: 488 bladzijdes

Verwachtingen en eerste reactie
Het leek mij een leuk boek, wel dik, maar dat zijn er wel meer. Ik moest dit boek lezen voor de Inktaap wedstrijd. Van de boeken die we konden kiezen was dit niet degene die me het meest aansprak, maar opzich leek het me wel een leuk boek.
Ik vind dat het verhaal teveel om de relatie tussen Jelmer en Daphne draait. Het hele boek gaat over hun met af en toe wat kleine stukjes ertussen die niet over hun gaan. Dat is het enige wat mij tegenvalt.

Beknopte samenvatting en analyse
Titelverklaring: Daphne zegt in het boek tegen Jelmer dat ze een heleboel geheime kamers heeft voor haar man Nico en een hele hoop anderen. Delen van haar leven waar niemand (op een paar uitzonderingen na) ooit iets vanaf zal weten. Bijvoorbeeld haar geheime relatie met Johann Farenfurth, die lang geleden is begonnen, maar nu nog steeds bezig is. Haar relatie met Jelmer zit ook in een gemeime kamer.

Thema: Eeuwige verliefdheid. Jelmer is Daphne nooit vergeten en Daphne Jelmer ook nooit. Nu ze elkaar weer ontmoeten wordt die liefde weer sterker. Als hun relatie een tijdje uit is, dus wanneer ze elkaar geen brieven meer schrijven en elkaar niet meer zien, houden ze nog steeds van elkaar. De eeuwige liefde blijft dus de rode draad in het boek. Ook Dapnes relatie met Johann Farenfurth is eeuwige liefde. Sinds haar studie hebben ze een relatie, maar Daphne is nooit gestopt met het houden van Johann. Ook als ze een realtie met Jelmer krijgt houdt ze nog steeds van Johann.

Motieven: Ik vind dat verrotting een soort van motief is. Het keert terug in de relatie tussen Jelmer en Paula; de woonboot; de dode eend met de verrotte eieren; de dode hond; Johann Farenfuth, ik beschouw hem als oud en rimpelig en dus ook een soort van verrot; en de archeologie, de fossielen duiden ook op een soort van verotting. Ik ben heel slecht in motieven zoeken, dus zou ik het graag nog eens een keer met u bespreken.

Personages:
~ Jelmer van Hoff: Dit vind ik de hoofdpersoon. Jelmer is getrouwd met Paula. Hij heeft niet echt een goed huwelijk met haar. Hij is altijd al verliefd geweest op Daphne Uitwyck, maar dat is nooit meer bovengekomen, omdat hij haar nooit zag of sprak. Jelmer is leraar, maar gaat al heel snel met de VUT. Hij heeft een geestelijk gehandycapt dochtertje, Hanneke. Hij is de enige die Hanneke regelmatig bezoekt en ook nog om haar geeft. Paula wil geen contact meer hebben met Hanneke, ze beschouwt het kind als mislukt. Nu het huwelijk van Jelmer op de klippen loopt, zoekt hij andere partners zoals Daphne en Gonneke. Ik vind het een beetje een loopjongen. Hij kan niets weigeren. Als hij dingen kan zeggen, waardoor Paula geen weerwoord meer heeft, zegt hij het toch niet, terwijl zij geen mogelijkheid voorbij laat gaan om hem te kleineren. Ik zie hem als een van Sint-Bernardhond. Het uiterlijk van die hond, zo is het innerlijk van Jelmer, heel erg zielig en lusteloos.
~ Daphne van Uitwyck: Dit vind ik een heel belangrijk bijpersoon. Ze is getrouwd met Nico Sibellijn, maar ze heeft eigenlijk altijd een relatie gehad met Johann Farenfurth en ze zegt dat ze altijd van Jelmer is blijven houden. Ze is een beroemde zangeres en treed heel veel op. Ze lijkt me een breekbaar en iel persoon. Er wordt ook constant beschreven hoe bleek ze wel niet is. Ik mag Daphne absoluut niet. Ze maakt gebruik van iedereen en vind het ook niet erg.
~ Nico Sibellijn: Hij is de man van Daphne en is een oude studievreind van Jelmer. Nico is bereomd geworden door de vondst van een steen met belangrijke inscripties. Sindsdien is hij Jelmer vergeten (Jelmer is maar een eenvoedige leraar die geen promotie maakt). Hij heeft helemaal niets doorgehad van de geheime relaties van Daphne, ook niet in hun studententijd. Hij is dus nogal naïef. Later in het boek wordt hij achternagezeten door de roddelpers onder de archeologen, omdat zijn gevonden steen nep zou zijn. Hij schiet Daphne dood en dat vind ik een goede daad.
~ Paula: Paula is de vrouw van Jelmer. Jelmer heeft haar in hun studententijd ontmoet, zij was een geneeskunde studente. Hun huwlijk loopt stuk sinds de geboorte van Hanneke. Paula heeft haar nooit willen kennen en doet dus ook helemaal niets voor haar. Paula heeft een geheime relatie met Arie Weldon, haar compagnon. Ze trekt later in het boek bij hem in. Ik denk dat ze alleen maar jaloers is op de relatie van Jelmer en Daphne en dat ze Jelmer daarom de hele tijd kleineerd. Jelmer mag wel afspreken met Daphne, maar Paula moet wel altijd weten wat er gebeurd is.
~ Hanneke: Het kind van Jelmer en Paula, ze is geestelijk gehandicapt ter wereld gekomen. Toen ze jong was kon ze nog op de woonboot wonen, maar toen ze ouder werd moest ze naar een tehuis. Ze heeft een hele goede band met de hond en voelt het ook als hij dood is. Aan het eind van het boek is Hanneke te oud voor het tehuis en moet er een nieuw tehuis voor haar gezogd worden. Jelmer slaagt er echter niet in om een tehuis naar zijn wensen te vinden en neemt haar bij hem in huis (hij woont dan in een flat).
~ Gonneke: Zij is de moeder van een geestelijk gehandicapt kind dat in het zelfde tehuis zit als Hanneke. Ze ziet Jelmer daar regelmatig. Jelmer gaat een keer met haar mee naar huis, omdat haar kind op zijn smoking gekwijld heeft. Ze drinkt een beetje veel en van het een komt het ander. Ze hebben alleen een relatie voor de sex. Gonneke heeft ook nog een man.
~ Johann Farenfurth: Hij was de zangleraar van Daphne toen zij nog een studente was. Daphne had, zoals zovele studentes, een relatie met hem. Nu nog steeds, al begrijp ik niet waarom, want volgens de beschrijving in het boek heeft de man moeite om nog overeind te blijven, zo oud is hij.

Perspectief en verteller:
De verteller is in dit geval Jelmer, bij hem ligt ook het perspectief, het is dus een ik-perspectief en een ik-verteller. Je ziet de hele gebeurtenis door de ogen van Jelmer. Aan het eind van het boek wordt duidelijk dat hij een verslag aan het schrijven is voor “de commissie” over wat er precies is gebeurd tussen hem en Daphne Uitwyck. Ik vind een leuk idee dat je dit pas aan het eind te weten komt, je leest het namelijk of je er bij staat.

Motivatie van mij keuze: Ik vind in een boek de personages altijd erg belangrijk. Er wordt altijd wel gevraagd naar een hoofpersoon, maar nooit naar een persoon die naast de hoofdpersoon een hele belangrijke rol vervuld, in dit geval is Jelmer de hoofdpersoon en Daphne een belangrijk bijpersoon.
Ik heb gekozen voor het perspectief en de verteller, omdat het verhaal in dit boek opmerkelijk verteld wordt. Ik vond dit de moeite van het vermelden waard.

Samenvatting:
Jelmer krijgt een uitnodiging van Nico, voor diens augurele rede. Het is al tien jaar geleden dat ze elkaar voor het laatst gezien hebben, maar Jelmer besluit wel te gaan. Nico is heel erg beroemd geworden doordat hij bij een expeditie van hem en Jelmer in de Ardennen, terwijl Jelmer in het ziekenhuis lag door een vergiftiging, een archeologische vondst deed die hem heel erg beroemd heeft gemaakt. Een steen nog ouder dan men vermoedde dan de mensheid was. In die tijd heeft Jelmer Daphne ook ontmoet en is de rest van zijn leven verliefd op haar gebleven.
Jelmer gaat naar de rede, omdat hij dan Daphne weer kan zien. Hij komt Dapne wel tegen, maar zij heeft niet zoveel tijd voor hem, omdat het erg druk is. Als Jelmer door het gebouw loopt, vindt hij de jojo van Arne, het zoontje van Daphne en Nico. Hij wil hem teruggeven, maar krijgt daar de kans niet voor. Daphne laat een briefje voor hem achter en ze gaan brieven naar elkaar schrijven. Elke dag schrijven ze elkaar brieven en gaan elkaar ook bellen. Paula begint een vermoeden te krijgen. Plots verbreekt Daphne de relatie en laat een jaar niets meer van zich horen. Jelmer heeft inmiddels nader kennisgemaakt met Gonneke, hij kwam haar rege;matig tegen in het tehuis van Hanneke. Hij gaat een keer met haar mee naar huis en ze hebben seks. Dit wordt meerdere malen herhaald, maar er ontstaat geen echte relatie. Na een jaar belt Dapne op om een eetafspraak te maken met Paula en Jelmer, omdat ze toch in de buurt moet optreden. Paula vind het maar niets, maar toch stemt ze toe. Jelmer moet Daphne uit de stad ophalen met de auto en het stormt verschrikkelijk. Later dan gepland komen Daphne en Jelmer aan en zien dat de compagnon van Paula er ook is, dr. Weldon. Het wordt een raar etentje, Paula houdt zich voornamlijk met dr. Weldon bezig en Jelmer met Daphne. Jelmer bengt Dapnhe weer naar haar hotel in de stad en blijft daar. Daphne ligt naakt op het bed, maar Jelmer mag niets met haar doen, hij mag alleen maar kijken. Ze was die dag jarig en ze werd dus gebeld door Nico, ook stond er een boeket van Johann Farenfurth. Jelmer gaat ’s nachts weer naar huis toe, maar gaat die ochtend weer naar haar toe om te ontbijten. Daphne is er echter niet, maar ze zou een brief achtergelaten hebben. De brief in onvindbaar. Jelmer ontmoet aan de bar van het restaurant een man die hij al een keer eerder heeft ontmoet op de rede van Nico. Die man heeft de brief. maar dat weet Jelmer niet. Die man blijkt foto’s te hebben gemaakt van Daphne en Jelmer en publiceerd die in een krantje. Het is een lastercampagne tegen Nico, die naar het schijnt de steen met de tekens erin zelf heeft gemaakt. Paula ziet deze foto’s en dat is voor haar de reden om te scheiden. Ze trekt in bij dr. Weldon met wie zij een relatie blijkt te hebben. Jelmer verhuist, omdat de woonboot niet meer goed bewoonbaar is.en neemt Hanneke bij hem in huis, omdat ze te oud is voor het tehuis. Hij is wel op zoek geweest naar een nieuw tehuis en daarvoor moet hij in de woonplaats van Daphne zijn. Hij gaat naar een optreden van Daphne in een kerk. Maar dan ontdekt Nico de relatie van Daphne met Jelmer. Arne heeft een paar brieven gevonden en bewaard, Nico heeft ze natuurlijk gelezen en weet nu alles van de ralatie tussen Jelmer en Daphne. ’s Avonds belt Daphne hem in zijn hotelkamer en verteld hem over het gedrag van Nico. Daphne wil nog een keer met Jelmer afspreken en dat doen ze de volgende ochtend in de kantine van het natuurhistorisch museum. Jelmer staat onder een geweldige spanning, die gelukkig al wat minder is geworden door het nemen van pillen, maar een overdosis daarvan heeft een laxerende werking. De volgende dag gaat Jelmer naar de kantine en zag Daphne daar niet. Jelmer gaat in het gebouw op zoek naar een andere kantine, omdat hij zich mischien vergist kan hebben. Hij komt in de zaal terecht waar Nico zijn reden ook heeft gehouden. Daar vindt hij Daphne, maar ook Nico is daar en schiet op hen, maar hij raakt alleen Daphne en het aquarium. Er stort zich een enorme watermassa over hen heen, vermengd met het bloed van Daphne en de diaree van Jelmer, die het inmiddels in zijn broek had gedaan. Daphne is dood. Jelmer houdt er geen lichamelijke schade aan over, maar geestelijk zou hij nooit meer kunnen herstellen.

Eindoordeel en evaluatie
Ik vond het een goed boek om te lezen, het is ook goed geschreven. De beschrijvingen zijn erg precies en dat vind ik mooi. Alleen eist Daphne veel te veel aandacht op en is veel te dominant. Daar kan ik absoluut niet tegen en dan reageert Jelmer er ook zo op alsof hij haar loopjongen is (die van iedereen trouwens, al heeft hij soms zijn heldere momenten). Daar heb ik me mateloos aan zitten irriteren en dat is me nog bij geen enkel boek overkomen. Ik vind het een hele prestatie dat iemand zo kan schrijven dat de personages van een boek mij zo verschrikkelijk irriteren. Dat een onderwerp (in dit geval de relatie tussen Jelmer en Daphne) je irriteerd, is normaal, dat gebeurd wel vaker. Daarom is dit zo’n goed boek. Ik voelde me er helemaal bijgetrokken. Het irriteerd me alleen dat het hele boek om de relatie tussen Jelmer en Daphne draait. Dat irriteerde me aan het begin al en dat is me blijven irriteren.