Info over dit verslag
Geschreven door: | anoniem [meer] |
Kwaliteit: |  |
Waardering: | |
Taal: | Nederlands |
Woorden: | 1001 |
Opvragingen: | 3 |
Hulpmiddeltjes
Openen in tekstverwerker
Printen
EmailenWaardering
Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (10 stemmen)
Titels van Simone van der Vlugt
Blauw water (4) 2008 Bloedgeld (30) 1996 De amulet (36) 1995 De bastaard van Brussel (9) 2005 De guillotine (38) 1999 De reunie (26) 2004 De slavenring (19) 2003 Het bosgraf (2) 2006 Het Hercynische woud (7) 2005 Het laatste offer (4) 2007 Jehanne (17) 2001 Schaduwzuster (13) 2005 Schijndood (23) 2002 Schuld (2) 2007 Zwarte sneeuw (32) 2000
Laatst gewijzigd op 8 mei 2003
Titel van het boek: Guillotine
Naam schrijfster: Simone van der Vlugt
Het boek is uitgegeven in het jaar: 1999
Het boek heeft 216 bladzijdes
De personen:
Sandrine van Billancourt: Is de hoofdpersoon van dit boek. Ze is van adel en gaat niet dood.
Sébastien de Billancourt: De vader van Sandrine, hij heeft altijd een staartpruikje op. Hij gaat ook dood.
Madelon de Billancourt: De moeder van Sandrine, zij poedert altijd haar haren en ook zij gaat dood.
Michelle de Billancourt: De zus van Sandrine, kan erg goed met Sandrine opschieten, maar ook zij gaat dood.
Julie: Een vriendin van Sandrine en dienstmeisje, nadat ze opgehaald worden door de soldaten gaat zij dood.
Bernard: De koetsier, wordt ontslagen door de vader van Sandrine doordat hij Sandrine in levensgevaar bracht.
Pierre Lambertin: Haar stiefbroertje als ze in een pleeggezin komt die haar beschermen tegen de soldaten.
Philippe Lambertin: Haar stiefbroer, ze is iets jonger dan hij. Ze kunnen eerst niet goed met elkaar opschieten, maar later gaat het toch beter.
Maurice Lambertin: Haar stiefvader, hij let heel goed op haar, want hij wil dat zij opgepakt wordt.
Margot Lambertin: De stiefmoeder van Sandrine, zij zorgt erg goed voor Sandrine, maar Sandrine moet ook helpen met werken.
Nicolas: Een oude vriend van Sandrine in Poissy, ziet hem later weer terug als ze in Parijs is.
Een samenvatting van de Guillotine:
Sandrine leeft in een gezin dat afstamt van de adel. Ze groeit op in Parijs in 1789.
Ze vindt het heel gewoon dat je elke dag een heerlijke maaltijd hebt, terwijl er zich buiten iets afspeelt wat zij niet weet, totdat zij een keer knel komt te zitten met de koets. Toen zag ze pas dat al die mensen om het brood moeten vechten. Als ze die avond thuis komt is ze heel erg geschrokken. Ze zei tegen haar moeder: “Zij zijn zo mager en ik ben zo” en ze wijst naar haar eigen lichaam. Tijdens de Franse
guillotine
Revolutie worden alle mensen die van adel zijn opgehaald uit hun huizen en vermoord. Als Sandrine en haar familie uit de huizen worden gehaald, zegt Julie tegen haar dat ze in een luik in de grond moet zitten als ze niet wil gedood worden. “U moet wel als de soldaten weg zijn naar de familie Lambertin toe, zeg maar tegen ze dat het van mij moest, ze kennen mij wel” zegt Julie tegen Sandrine. Die familie hadden ze wel vaker gezien als ze langs dat huis kwamen. Sandrine gaat het luik in, maar heeft er later toch spijt dat ze niet mee is gegaan met haar ouders. Nadat alle soldaten weg zijn gaat ze uit het luik. Zo snel mogelijk gaat ze naar de straat Rue des Francs-Bourgeois. Na een nacht slapen op de straat is ze eindelijk bij de familie Lambertin. Die herkenden haar eerst niet, maar uiteindelijk zien ze dat het Mademoiselle de Billancourt is. De volgende dag wil ze wel weten hoe het met haar ouders gaat en met haar zus en natuurlijk Julie. Dat zegt ze ook tegen de familie Lambertin, maar ze mag niet weg van ze. Natuurlijk gaat ze wel, maar meneer Lambertin (Maurice) sluipt toch achter haar aan. Als ze bij de gevangenis is laat Maurice haar schrikken. Hij wil wel voor haar kijken hoe het met haar ouders gaat. Hij leest de lijst waar alle namen van de mensen op staan die al zijn vermoord, daar staan ook de ouders van Sandrine bij en de zus ook. Hij kijkt nog even verder en daar staat ook nog Julie, dit vertelt hij aan Sandrine. Sandrine snapt niet waarom Julie er ook bij staat, zij is toch helemaal niet van adel. Maurice legt uit waarom dat is: “dat is waarschijnlijk omdat ze geweigerd heeft om de familie te verlaten”. Sandrines pleegmoeder Margot zegt wel dat ze moet helpen met schoonmaken en eten koken, dit is Sandrine helemaal niet gewend, maar het moet toch maar. Nou heet Sandrine voorlopig Sandrine Lambertin. Pierre, Sandrines pleegbroertje, denkt gewoon dat Sandrine zijn zus is. Philippe vraagt haar een keer mee naar een feestje, dat wil Sandrine natuurlijk wel, maar wie ze daar tegenkomt dat is echt een wonder. Philippe heeft een vriend Nicolas, Philippe stelt hem voor aan Sandrine. Sandrine herkent hem meteen, het is een jongen die in Poissy woonden en natuurlijk herkende Nicolas haar ook. Ze worden verliefd op elkaar. Nicolas staat op de lijst van verdachten en wil dus vluchten, maar hij wil Sandrine niet achtergelaten en ze gaat mee. Nicolas heeft Sandrine in een boerenkar onder het vuil verstopt, zodat ze haar niet zo snel vonden, toen ze eenmaal bij de stadspoort waren werd het spannend. Nicolas heeft een nagemaakte pas en komt er dus door. Nadat hij 30 meter verder is zeggen ze evengoed nog een keer halt en moet Nicolas terugkomen. Ze onderzoeken de kar nog eens en dan zien ze Sandrine liggen. Ze worden allebei opgepakt en moeten naar de gevangenis. Omdat er op de wachtlijst van de gevangenis zoveel mensen staan moeten ze eigenlijk na drie maanden pas naar de guillotine. Na een maand in de gevangenis te zitten heeft iemand Sandrine aangegeven bij de gevangeniswacht, omdat ze denkt dat zij van adel is. Ze moet de volgende dag afscheid van Nicolas nemen en ze ziet alles al voor zich. Zij bij guillotine en dan iedereen zien toejuichen, maar opeens staat de kar stil. Er moeten een paar mensen af en zij dus ook. Dan merkt ze dat Philippe de officier is en haar meeneemt naar een één of ander huis. Daar kleedt Sandrine zich om en vertrekt naar Poissy. Nicolas gaat later met een pak van één van de soldaten naar hetzelfde huis als waar Sandrine was. Daar vind hij een nagemaakte pas voor zichzelf en gaat daarmee naar Poissy.
Eigen mening:
Ik vond het boek heel leuk. Je leert er erg veel van, want je weet hoe het er vroeger ging. Je kon niet voorspellen van wat er ging gebeuren, dus het bleef spannend. Ter gelijke tijd ging het ook over mensen die dachten dat mensen van adel een slecht karakter hadden. Het is ook nog een spannend boek. Het was gewoon helemaal te gek.
Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.
Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.
