Boekverslag Vonne van der Meer

Info over dit verslag

Geschreven door:	Sjoerd
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1723
Opvragingen:	1

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (6 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Vonne van der Meer

• De avondboot (13)

  2001

• De reis naar het kind (12)

  1989

• Een warme rug (5)

  1987

• Eilandgasten (27)

  2000

• Het limonadegevoel e.a. verhalen (1)

  1985

• Ik verbind u door (5)

  2004

• Laatste seizoen (6)

  2002

• Nachtgoed (2)

  1993

• Spookliefde (9)

  1995

• Take 7 (2)

  2007

• Zo is hij (1)

  1991

Titel: De avondboot
Schrijf(st)er: Vonne van der Meer
Uitgeverij: Contact (Amsterdam/Antwerpen)

Eerste druk (gebonden), januari 2001

A. Verwachting van het boek
Ik wist met dit boek zeker wat ik kon verwachten nadat ik het eerste ‘deel’ van de reeks van Van der Meer ook heb gelezen. Het vorige boek heet Eilandgasten. Eigenlijk is het niet echt een seriereeks die Van der Meer heeft uitgebracht, omdat de boeken – Eilandgasten en De avondboot – alleen maar bestaan uit korte verhalen, die nauwelijks met elkaar in verband staan, er is maar één gelijkenis en dat is dat het zich allemaal afspeelt in een huurhuisje op Vlieland, Duinroos. Ik verwachtte dat dit boek net zo goed zou zijn, of misschien nog wel beter.

B. Inhoud
B1. Personages:
In dit boek komen heel veel personen voor doordat in elk hoofdstuk weer andere mensen iets beleven, ik zal dit per hoofdstuk aangeven.
Proloog: Een oude werkster die na elk seizoen Duinroos schoonmaakt en erg gehecht is hieraan (merk je ook bij Eilandgasten). Ze hecht veel waarde aan het gastenboek; ze wilt weten wie de gasten zijn, en hun verhaal te weten komen (dit lukt niet altijd). In Eilandgasten verbeelde ze zich ook dat ze de muren van het huis kon zijn en alles kan volgen wat de gasten doen.
I: Een oudere weduwenaar die zijn vrouw is kwijtgeraakt door een ziekte, hij kan dit niet van zich afzetten en wordt elke dag nog geconfronteerd met het feit dat ze niet meer aanwezig is. Nou is er toch een groter gevoel dat hem stoort dan die afwezigheid: Hij heeft haar nooit echt heel goed leren kennen. Zij (genaamd Marleen) was een stil type wat altijd instemde met haar man, en meestal alleen thuis was met een boek. Hij vraagt zich af of hij haar wel genoeg aandacht heeft gegeven.
II: Martine (een vrouw van in de 40) met haar moeder Ingrid (grijs en blind aan één oog). Martine heeft in Londen een man leren kennen, Hans. Als haar moeder hoort dat hij van Joodse afkomst is, begint ze na te denken, want Martine had Hans gevraagd de derde dag langs te komen. Ingrid denkt over haar jeugd, toen ze een vriend had die lid was van de NSB, zij zelf had ook nog de Hitlergroet gedaan. Met dit gevoel besluit ze weg te gaan wanneer Hans op het eiland aankomt.
III: In dit hoofdstuk gaat het om het verblijf van Hans en Martine. Hans is erg afstandelijk, waar eerst nog geen uitleg voor is. Later blijkt dat hij al heel erg lang met een ene Manou. Hij verzwijgt echter steeds langer het feit Martine hierover te informeren, zodat het – wat hij ook weet – alleen maar harder aankomt. Hans weet niet wanneer hij het moet vertellen, omdat Martine alleen maar enthousiasme uitstraalt, Hans begint zich er steeds meer aan te ergeren. Hij begint vergelijkingen te trekken tussen hem en Martine, en bedenkt dat ze helemaal niet bij elkaar horen en dat het enige wat hij wilt met Manou samen zijn is. Martine verteld hem over de oorlogstijd van zijn moeder (met de vriend van de NSB) maar het doet Hans verder niks, hij denkt alleen maar aan met Manou samen zijn. Hij bedenkt later dat hij toch maar wat vroeger vertrekt en de avondboot neemt. Een paar uur voor zijn vertrek verteld hij Martine over zijn dubbelspel en Martine blijft achter in het huis.
IV: In dit hoofdstuk gaat het over een gescheiden moeder met 2 zoons; Ben (ongeveer 13/14) en Jeroen (16 jaar). De eerste paar dagen verblijven Ben en zijn moeder in het huisje maar de derde dag komen Jeroen en een vriend van zijn werk, Dimitri in het huisje. Jeroen heeft een vriendin Loeke die hij niet ziet op vakantie. Ben komt erachter dat Dimitri op jongens valt en ook een zwak voor Jeroen heeft, zijn moeder merkt het later ook op de manier waarop Dimitri naar hem kijkt. Ze praten hier niet over. De laatste dag gaan ze met z’n allen uit, ze merken dat Jeroen niet op jongens valt, en Dimitri denkt zelf ook dat het nooit wat kan worden. Later op de avond gaan Ben en z’n moeder eerder weg dan Jeroen en Dimitri, wat daarna gebeurd is onduidelijk.
V: Dit hoofdstuk gaat over twee zussen, Babette en Heleen. Babette woont in Antwerpen bij een Belgische makelaar die denkt dat ze daar de hele week blijft. Ze gaat echter na een paar dagen naar Zuid-Frankrijk om daar vreemd te gaan. De tijd dat de zussen samen in het huisje zitten kunnen ze het goed met elkaar vinden. Ze halen herinneringen op en lachen veel. Maar dan vertelt Babette dat hun moeder Heleen eigenlijk helemaal niet wilde (een ongewenst kind is). Babette verontschuldigd zich hiervoor, maar het blijft nog heel lang in Heleens geheugen steken, want ze heeft ook een handicap dat haar ene been langer is dan de andere. Heleen begint te twijfelen over zichzelf en haar moeder te argwanen. Maar ze bedenkt dat ze haar moeder ook niks kwalijk kan nemen, als een soort van wraak belt Heleen Babette’s man om te zeggen dat ze vreemd gaat in Zuid-Frankrijk. Hoe dit huwelijk afloopt wordt niet verteld. Later krijgt Heleen nog een brief van Babette met een verhaal dat hun moeder ze vertelde, maar wat eigenlijk neerkomt op de geboorte van Heleen en dat ze dus ongewenst is. Heleen blijft achter met verwarring.
VI: Dit verhaal gaat over een opa een oma, hun kind en schoonzoon en hun kleinkind. Hun namen zijn Teun, Pia, Liesbeth, Naud en Laura. Op weg naar het huis gebeurd er iets met Teun zijn hele manier van denken verandert. Als ze op de bus staan te wachten, staat er een vrouw voor Teun met een paraplu die ze niet dicht krijgt. Teun helpt haar maar verwondt zichzelf hiermee. In de bus, moet Teun naast de (rond de 30-jarige) vrouw gaan zitten. Als hij zit steekt zij de verwonde vinger in haar mond. Dit roept veel verwarring op bij Teun. De rest van de vakantie gaat hij naar haar opzoek, maar ziet later in dat het onbegonnen werk is. Hij bedenkt steeds andere verklaringen voor de gebeurtenis in de bus: dat ze gestoord is, een junkie, een prostitué, een minnaar of een duivelin. Hij komt er niet achter. Als hij op zoek is naar haar, neemt hij afstand van zijn vrouw en dochter met kind. Hij raakt geïrriteerd bij alles wat ze zeggen, en kijkt vuil naar de baby. Hij bedenkt ook weer dat zijn vader vroeger ook is vreemdgegaan. Aan het eind beslist Teun niet langer over de gebeurtenis in de bus in te zitten, en hij gaat weer naar zijn vrouw en nabestaanden toeleven.

B2. Ruimte: Alle verhalen spelen zich af op Vlieland. Het huurhuisje is telkens de belangrijkste plaats. Het huis is ook de enige plaats die goed wordt omschreven, na het boek gelezen te hebben kan je meteen een beeld vormen hiervan. Bijvoorbeeld dat het in de duinen staat, vlakbij een bos (waar de huurders ook heen gaan bij bepaalde gevoelens, meestal dat ze afstand willen nemen van de vakantiegenoten). Verder worden de plaatsen nauwelijks omschreven, en spelen een héél bescheiden rol.

B3. Tijd: Het is niet zo duidelijk omschreven hoe lang de mensen nou precies blijven want de meeste verhalen hebben een open einde. Sommige mensen blijven ook maar een paar dagen terwijl anderen een paar weken blijven. Wel is het bijna zeker dat het over 2 seizoenen gaat, want het verhaal is opgebouwd uit proloog - verha(a)l(en) – proloog - verha(a)l(en) - proloog. In de proloog maakt de werkster schoon, dus zou dat na het seizoen moeten zijn.

B4. Perspectief: Het is een hij/zij perspectief; het verhaal wordt verteld en je volgt de gebeurtenissen en gedachten die mensen hebben. Af en toe wordt in een verhaal gewisseld van persoon die wordt benaderd.

B5. Boodschap: Ik denk dat de boodschap is wat er allemaal kan gebeuren als personen met elkaar in een huis samen zitten, dit kan positieve of negatieve aspecten geven. Ik denk niet zo zeer dat er een boodschap in zit maar meer dat de schrijfster iets wilt overbrengen van hoe mensen denken en dingen doen, en vooral gebeurtenissen verwerken. Ik zou het omschrijven als een psychologische roman. Ook de geschiedenis van de personen wordt telkens weer naar boven gehaald. In één zin samengevat: Hoe mensen met bepaalde dingen omgaan en hoe dat verbonden staat met hun geschiedenis.

B6. Oordeel: Ik vond het boek niet altijd even makkelijk. Eigenlijk verschilt het per hoofdstuk, want ik had het hoofdstuk over de alleenstaande moeder met haar kinderen binnen een paar uur uit, terwijl ik met andere soms een paar avonden bezig was. Ik ben dan ook niet echt een ervaren lezer, want mijn vader had het binnen één dag (dat hij ziek was) uitgelezen, en stond ook verbaast dat ik meer tijd nodig had voor het boek. Ik hoorde dan ook constant kreten zoals: “Jongen, zo’n flinterdun boek lees je toch zo uit!”. Kan kloppen, maar ik heb er in ieder geval wel van genoten. Maar ik vond het moeilijk het in één keer uit te lezen, omdat er zoveel verschillende mensen in de schijnwerpers komen te staan. Ik had niet interesse in elk hoofdstuk. Ik heb zeker momenten gehad dat ik naar voren bladerde om te kijken hoeveel bladzijdes het hoofdstuk (en boek) nog had. Inderdaad het is een dun boek, maar de inhoud heeft me best geraakt. Bij de meeste hoofdstukken kon ik me wel inleven in de personen. Deze personen bestaan natuurlijk niet, maar het is echt heel goed verzonnen. Al met al is dit niet echt een boek dat over avontuur en hartstocht en passie gaat, maar alleen over hoe men met hun gevoelens omgaat. Dit is ook zeker geen boek die ze moeten proberen te verfilmen, want dan zou hij zeker floppen. Het is moeilijk een eindoordeel te trekken over een boek met zo’n breed kader. In vergelijking met Eilandgasten vind ik dit boek net zo goed, alleen waren de verhalen bij Eilandgasten langer, ik ben er nog niet achter of dit nou positief of negatief is. Ik zou bij het lezen bijna zweren dat het maar één werk is in plaats van twee boeken, want er is geen spat verandert aan de flexibele schrijfstijl van Van der Meer. Eindoordeel zou dus zijn: Van der Meer heeft voor de mensen die hielden van Eilandgasten weer een geweldige prestatie neergezet, maar zichzelf niet overtroffen.