Boekverslag Pieter Aspe

Info over dit verslag

Geschreven door:	Robin Maes
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1670
Opvragingen:	38

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (76 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Pieter Aspe

• 13 (4)

  2003

• Blauw bloed (3)

  2000

• Casino (1)

  2005

• De bloedband (2)

  1998

• De kinderen van Chronos (3)

  1997

• De midasmoorden (3)

  1996

• De vierde gestalte (2)

  1998

• De vijfde macht (2)

  2000

• Dood tij (1)

  2000

• Grof wild (8)

  1998

• Het dreyse incident (1)

  1999

• Het vierkant van de wraak (6)

  1995

• Luchtpost (2)

  1999

• Onder valse vlag (2)

  2002

• Ontmaskerd (1)

  2005

• Tango (2)

  2004

• Vagevuur (6)

  2000

• Zoenoffer (3)

  2001

Auteur: Pieter Aspe
Titel: De kinderen van Chronos
Uitgeverij: Manteau
Datum: 1997
Aantal bladzijden: 290

Waarom dit boek

Voor het vak Nederlands kregen we de opdracht om een boek te kiezen, het te lezen en het te verwerken. In principe waren er geen beperkingen. Voor dat ik dit boek heb gekozen heb ik verschillende reacties van andere leerlingen opgevangen omtrent de schrijver Pieter Aspe, het waren allemaal positieve reacties. Ze zeiden dat Aspe een romanschrijver is waarin bijna altijd een moordonderzoek bij de politie centraal staat, hij schrijft spannende boeken en heeft al verschillende prijzen gewonnen met zijn boeken. Na dat ik het allemaal had gehoord wist ik zeker dat ik een boek van Pieter Aspe zou gaan lezen. Welk wist ik nog niet, omdat ik geen boeken van hem kende. In de bibliotheek vond ik een drietal boeken van Aspe waarin het boek “De kinderen van Chronos” mij in het oog sprong omwille van zijn opvallende kaft. Na het lezen van de korte inhoud heb ik op basis van al hetgene ik juist heb gezegd, dit boek gekozen om te lezen. Het leek me spannend en heel interessant, ik had nog nooit zo een roman gelezen. Na het gelezen te hebben vind ik het een heel spannend in interessant boek dat je blijft boeien. In dit werkje ga ik er meer over vertellen.

Inhoud

Het verhaal begint wanneer Tine Vermast een skelet vindt tijdens het spelen in haar tuin. De familie Vermast woont in een gerestaureerde boerderij kort bij Brugge. In de jaren ‘70 en ’80 had de boerderij een andere naam “De Love” en was het een luxehoerentent voor rijke en invloedrijke personen.

Commissaris Pieter Van In wordt met het onderzoek belast. Hij krijgt de hulp van zijn vrouw, substituut Hannelore Martens en brigadier Guido Versavel en proberen zo het lijk te identificeren en de moordenaars te vinden. Het wordt een moeilijke speurtocht, waarin er veel personages in opduiken, maar beetje bij beetje krijgt Van In meer zicht op de zaak. Het wordt duidelijk dat het een belangrijke zaak is, waarin de betrokken personen er alle belang bij hebben het stil te houden. Dan spelen er zich enkele belangrijke gebeurtenissen af. William Aerts, een vroegere medewerker van Lodewijk Vandaele, ex-eigenaar van De Love, verdwijnt, maar duikt op het einde van het verhaal weer op. Een andere belangrijke gebeurtenis is de moord op Yves Provoost, een gerespecteerd advocaat en vaste klant van De Love. Bovendien is ook de minister van Buitenlandse Zaken Johan Brys verwikkeld in deze zaak, dat maakt het alleen maar ingewikkelder.
Van In en Versavel komen banden met het VLOK op het spoor, een uiterst-rechtse groepering. Daarvan moest je lid zijn om geholpen te door de VZW Eigen Hulp. Eigen hulp wil zogezegd mensen in nood helpen, maar eigenlijk is het een dekmantel voor wat er zich echt afspeelt in De Love. Stilaan wordt het voor Van In duidelijker, maar als het lijk, dat ze Herbert noemden, wordt geidentificeerd worden er nog meer dingen duidelijk. Het lijk: Dani Desmedt was een travestiet. Dat op zich is niet erg maar dan komt Van In te weten dat de hoofdinspecteur van de politie, hun baas niet Dirk Baert heet, maar wel Dirk Desmedt. Hij had de naam van zijn moeder aangenomen. Pas op het einde wordt alles duidelijk waaruit blijkt dat Aerts Dani Desmedt doodde en Vandaele, die in het verhaal sterft door longkanker, Provoost uit de weg ruimdde.

Belanrijkste personages

Pieter Van In: Van In is de commissaris in het erhaal die het onderzoek leidt, hij is een man van middelbare leeftijd en is getrouwd met Hannelore Martens, zij is substituut. Zijn manier van onderzoeken is niet altijd traditioneel en soms strijdig met de wet, maar hij is een goede speurder en heeft in het verleden al veel zaken goed opgelost. Hij pluist alles uit tot in de puntjes en ontziet niets of niemand, zo durft hij prominente figuren regelmatig in een slecht daglicht stellen. Daarom wordt hij niet door iedereen even goed geapprecieerd.

Hannelore Martens: Hannelore is de vrouw van commisaris Van In en is substituut. Zo helpt ze Van In vaak tijdens zijn onderzoeken, want ze heeft contacten met “hogerhand”. Verder is ze ook zwanger van hun eerste kindje en volgt ze daarom een alcohol- en sigarettenvrij dieet. Ze volgt het dieet niet altijd even goed na en dat heeft te maken met haar man omdat hij regelmatig Duvels drinkt en sigaretten rookt.

Guido Versavel: Versavel is de brigadier en de rechterhand van Van In tijdens het onderzoek naar de moord. Hij is een homo en laat dat regelmatig blijken in het verhaal, tijdens het verhaal echter wordt hij verlaten door zijn vriend. Hij vindt troost bij Van In en Hannelore, hij heeft een sterke vriendschapsband met hen. In het verhaal komt hij over als een gevoelige man.

Lodewijk Vandaele: Vandaele is de het hoofd van de “bende”, het is een rijke machtsgeile gepensioneerde leraar. In het begin van het verhaal wordt duidelijk dat hij een pedofiel is, die veel kinderen misbruikt. Hij had vroeger veel affectie voor de andere “bendeleden” Brys, Aerts en Provoost. Die drie zijn hem blijven volgen en hadden nog contact met hem want ze kwamen regelmatig in De Love.

Verder zijn er in het verhaal nog veel andere personages maar over hen wordt niet echt veel verteld. Er worden over de personages veel innerlijke karaktertrekken verteld, maar over hun uiterlijk wordt er geen enkel woord gezegd. Toch zijn de personages en hun levenswijze goed beschreven. Als je de personages leert kennen wordt nog niet in het begin te veel verteld over hen, de lezer leert ze gaandeweg beter en beter kennen. De lezer kent het hoofdpersonage Pieter Van In door en door op het einde van het verhaal, hij drinkt altijd zijn Duvels, zijn gewoontes, onderzoeksmethodes en zijn gevoelens. De personages hebben ook een aparte humor waarmee ik regelmatig heb gelachen.

Het thema

Er zijn eigenlijk verschillende thema’s in het verhaal “De kinderen van Chronos” zoals, moorden, seksfeestjes, pedofilie corruptie en chantage. Waar het eigenlijk allemaal om draait zijn de doofpotpraktijken van sommige personages in verband met seksfeestjes en moorden. In het verhaal word je al van in het begin geconfronteerd met een wereld waar ruwe sex en moord als normaal worden beschouwd. Dit boek wil iets meer vertellen over de geruchten en schandalen die België in de begin jaren ’90 kende. Nartuurlijk wordt er in het boek wat overdreven en zijn de gebeurtenissen iets anders. Er is een verband tussen de politieke topklasse zoals bijvoorbeeld Johan Brys en de criminaliteit. Dit thema is erg meeslepend en de onderwerpen die aan bod komen in het verhaal geven veel mensen een aanleiding om het toch maar eens te lezen, zo ook bij mij. Je verdiept je helemaal in het verhaal en leeft zelfs mee tussen de personages. Het zijn levensechte karakters.

Stijl en taalgebruik

Ik vind het taalgebruik van Pieter Aspe echt luchtig en vol metaforen. Hij gebruikt heel vaak vergelijkingen zoals op pagina 52; “Baert keek het tweetal aan als een pygmee die voor de eerste keer het Atomium ziet.” Toch gebruikt hij regelmatig woorden die niet echt door de beugel kunnen, op pagina 105 staan er zo een paar; “geperverteerde mayonaisedraaier, vuile matrakkenneuker, citroenmuil, aambeienklosser, spaghettilul, pisboom,...” Ik vind dat dit toch wel iets te ver gaat, soms mag het eens maar niet de hele tijd. Dat vind ik ook niet echt geslaagd. Het leest wel gemakkelijk, ik heb er een kleine week over gedaan om het uit te lezen. Dat kwam omdat ik me echt liet meeslepen door het verhaal. Door sommige zinswendingen-en spelingen word er vaak een humoristisch effect bereikt zoals de vergelijking op pagina 52, zo zijn er nog veel in het boek. Ook al speelt het boek zich vooral af in hogere kringen met tal van prominente figuren, verheven of moeilijke taal komt niet voor in het boek. Het belangrijkste in het boek zijn de vergelijkingen die Aspe maakt. Hij doet dat volgens mij om een bepaalde sfeer te scheppen in het verhaal en om gevoelens van de personages duidelijk te maken. Wat me ook opviel zijn de korte dialogen die vaak in het verhaal terugkomen en de korte zinnen, ik weet niet waarom hij dit doet. Verder is het taalgebruik heel afwisselend met veel verschillende woorden. Toch komen er in het boek een paar termen heel vaak voor zoals; Benson im Himmel, snoof ze en grinnikte ze. De vergelijkingen waarover ik het heb gehad zijn wel afwisselend, hij gebruikt er geen enkel twee keer. Het is ook vlot geschreven en bedoelt om in een korte tijd uit te lezen.

Mijn mening

“De kinderen van Chronos” vind ik een zeer boek. Het is door een goede auteur geschreven. Om het verhaal goed te kunnen blijven volgen moet je het boek wel op een korte tijd uit lezen, omdat het ongeveer hetzelfde geschreven is als een soap, er zijn op korte tijd heel veel afwisselingen van personages en ruimte. Er komen ook regelmatig personages bij waarvan je pas later ontdekt wat ze met het verhaal te maken hebben. Ik kan alleen maar positief zij over het boek, ik heb in het verhaal niet echt iets opgemerkt wat mij stoorde. Alleen werd er soms iets te veel afgewisseld tussen de personages die “in beeld” kwamen, maar dat maakt het verhaal aan de andere kant wel weer spannender. Wat me in positieve zin opviel was de goede afwisseling tussen spanning, emotie en soms een beetje humor waarmee ik overigens regelmatig heb gelachen. Het was de eerste keer dat ik een boek las waarin deze 3 elementen verwerkt zaten. Als je het boek leest kom je meer te weten over de werking van het Belgische parket en de recherche. Het komt toch niet vaak voor dat je met zulke dingen wordt geconfronteerd en dat maakt het ook interessanter om dit boek eens te lezen. We volgen immers niet alleen Pieter Van In maar ook de daders en hun doen en laten. Het zijn levensechte personages. Het is een thriller die alles bevat, het blijft spannend tot op het laatste moment en er zijn veel verassende wendingen in het verhaal. Een aanrader!