Boekverslag Simone van der Vlugt

Info over dit verslag

Geschreven door:	Ron
Niveau:	3HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1740
Opvragingen:	3

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (21 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Simone van der Vlugt

• Blauw water (4)

  2008

• Bloedgeld (30)

  1996

• De amulet (36)

  1995

• De bastaard van Brussel (9)

  2005

• De guillotine (38)

  1999

• De reunie (25)

  2004

• De slavenring (17)

  2003

• Het bosgraf (2)

  2006

• Het Hercynische woud (7)

  2005

• Het laatste offer (4)

  2007

• Jehanne (17)

  2001

• Schaduwzuster (12)

  2005

• Schijndood (23)

  2002

• Schuld (2)

  2007

• Zwarte sneeuw (31)

  2000

Informatie:
De Titel is: De amulet
De auteur is: Simone van der Vlugt
De uitgever is: Lemniscaat b.v te Rotterdam
De illustrator is: Roelof van der Schans
Het verhaal bestaat uit: 184 bladzijden
Jaar van uitgave: 1998

Personages:

Hoofdpersoon
Nina Brauer is een zwartharig meisje van 14 en later in het verhaal 15 jaar. Haar vader sterft als ze nog heel jong is en haar moeder die al verdacht wordt wegens haar kennis van kruiden gaat zich vreemd gedragen en wordt dan veroordeeld wegens hekserij. Nog voor ze op de brandstapel eindigt, doet ze Nina haar Amulet om haar hals. Haar oom en tante nemen Nina stiekem in huis en ze groeit op in hun bakkerij.
Ze wordt een slim en zelfstandig meisje, die over bepaalde dingen haar eigen ideeën heeft. Haar ideeën en meningen zijn aan de ene kant hetzelfde als die van andere middeleeuwers, maar aan de andere kant blijft ze kritisch over dingen nadenken. Tegelijkertijd is ze ook heel trouw en eerlijk.
Als haar zwerftocht begint komt haar helderziendheid en de gave om andere mensen te genezen door een simpele handbeweging te maken goed van pas. Nina maakt in het boek een duidelijke ontwikkeling mee. Je ziet hoe ze volwassen wordt, je ziet haar groeien. Ook weet ze op het begin van het boek niets over planten. Ze gaat bij Max in de leer en leert steeds dingen over de natuur bij.

De belangrijkste bijpersonen zijn:

Ø Oom Thomas en tante Hanna
Hij is de broer van Nina’s moeder. Hij heeft zijn nichtje opgevoed zonder uit te leggen wat er precies met haar moeder is gebeurd. Hij is een vriendelijke, verstandige man die niet meedoet met de rodelpraat over hekserij. Hij houdt erg veel van zijn nichtje, maar laat haar vrij om te gaan wanneer ze daarvoor kiest. Hij is getrouwd met tante Hanna, die het net zo goed voor heeft met haar nichtje maar die veel meer gelooft in de heksenpraatjes die ronddoen in de stad.

Ø Jurgen Stolz
Hij is de weduwnaar aan wie Nina uitgehuwelijkt wordt. Hij heeft vijf kinderen en een boerderij en is heel blij dat hij een knap jong meisje als extra hulpkracht erbij krijgt. Wanneer Nina niet komt opdagen, laat hij het er niet bij zitten en gaat haar zoeken. Als hij haar vindt in een herberg, blijkt hij een hardhandige en onvriendelijke man te zijn en Nina vlucht voordat hij haar echt kan opeisen.

Ø Max von Spee
Max is de persoon met wie Nina meereist. Hij is een moeilijk mens, die op verdenking van hekserij verbannen is uit zijn woonplaats. Eerst doet hij heel onaardig tegen Nina, maar als ze elkaar wat beter kennen worden ze goede vrienden. Hij weet heel veel over de natuur en hij leert Nina alles wat zij nodig heeft om te overleven, en hoe je allerlei geneeskundige kruiden kunt gebruiken voor alles en nog wat. Hij is een moeilijk mens, die op verdenking van hekserij verbannen is uit zijn woonplaats. Uiteindelijk heeft Max Nina meer nodig dan andersom.

Plaats
Het verhaal speelt zich af in Duitsland, als Nina trekt komt ze veel steden tegen, zoals Wurzburg, Bamberg, Coburg en Rothenburg. Veel van die plaatsen zijn belangrijke steden met veel drukte, kerken en straatjes die in het boek beschreven worden. Als lezer krijg je zo een aardig hoe het in die tijd daar heeft uitgezien. Bij kleinere plaatjes die Nina in haar reis tegen komt laat de schrijfster zien hoe de mensen in die tijd met rondtrekkende reizigers omgaan. Behalve in de stad speelt het boek zich ook voor een belangrijk deel af op het platte land. Waar Nina door de bossen, over de bergen en langs uitgebrande en uitgemoorde boerderijen en dorpen trekt. Voorin het boek staat een kaartje waarop Nina tijdens haar zwerftochten komt (zie kaart). Zo krijg je een beeld hoe Nina rondgetrokken is.

Tijd
Het verhaal speelt zich af in de middeleeuwen waar de heksenjacht in volle gang is. De vertelde tijd is van 1630 tot twee zomers later in 1632. In het begin van het boek wordt vermeld dat het jaartal 1630 is en doordat er twee keer een zomer en twee keer een winter beschreven wordt weet je dat het twee jaar later is op het einde van het boek.Tussenliggende periodes worden vaak samengevat door een tijdsprong:
“Veel te vroeg voor de tijd van het jaar breekt de koude aan. De regen maakt plaats voor sneeuw die blijft plakken aan hun kleren.”
Alles wordt verteld in een chronologische volgorde, er is geen sprake van flashbacks.

Samenvatting:

Nina’s oom vertelt waarom haar moeder werd terecht gesteld en dat haar moeder ook visioenen had. Haar moeder had nog een speciale gave ze kon mensen genezen door alleen maar een simpele handbeweging te maken.
Hij geeft Nina een ketting met daaraan een amulet aan.
Die was van haar moeder geweest.
Nina moest op een dag boodschappen doen voor haar tante.
Ze ging naar de markt, een jongen kneep in haar kont,
ze draaide zich om en gaf de jongen een klap in zijn gezicht.
De jongen maakte haar uit voor heks. Sinds die dag waren er roddels over haar dat ze een heks was.
Haar oom en tante hadden die roddels ook gehoord en vonden dat Nina moest vluchten. Haar oom en tante hadden bedacht dat ze Nina gingen uithuwelijken aan een oude boer die weduwnaar was in een ander dorp. Nina ging samen met haar tante naar het plaatsje Bamberg waar ze gingen overnachten.
De volgende dag ging Nina’s tante terug naar Würzburg. Nina moest in haar eentje verder, eigenlijk zou ze naar de boer moeten gaan, maar ze had geen zin om te trouwen met zo’n oude vent en zijn slaafje te worden, dus ze vluchtte naar het dorp Coburg. Ze ging lopend naar dat dorp. Onderweg kwam ze iemand tegen en die had een wagen en ze mocht meereizen.
In Coburg zocht ze eerst een herberg waar ze overnachtte. De volgende dag vroeg ze de herbergier waar er werk te vinden was. Hij wist niets en verwees haar verder. Toen ze ‘s avonds nog niks gevonden had, kwam ze weer terug in dezelfde herberg. De herbergier zei dat hij wel iemand kon gebruiken. Dus Nina had daar een paar dagen gewerkt, totdat de boer ineens onverwachts in de herberg verscheen. Ze vluchtte weg, ze wist alleen nog niet waarheen. Onderweg kwam ze een jonge vent tegen met wie mocht mee reizen. Later werd ze door dezelfde vent aangerand. Ze had een mes in haar jurk zitten en stak hem hiermee in zijn buik.
Weer vluchtte ze weg. Bij een boerderij stal ze van de waslijn jongenskleren. Die trok ze aan en sneed haar haren kort.
Ze leek nu op een jongen. Ze was weer verder gelopen en bij een verlaten dorpje was ze Max tegen gekomen. Eerst deed hij heel onaardig tegen haar, maar later veranderde dat wel. Met Max leefde ze in de natuur. Hij leerde haar goed om te gaan met geneeskrachtige kruiden.
Hij kende ook veel mensen bij wie hij vaker overnachtte.
Samen gingen ze naar Rothenburg, waar Max vrienden had met een wijnhuis waar Max elk jaar hielp met druiven plukken en wijn maken.
Dit jaar hielp Nina ook mee.
Ze bleven daar een paar dagen en hadden daar te horen gekregen dat Würzburg in bezet was genomen door Zwitserse soldaten.
Op een nacht werd Nina wakker en wist dat ze een visioen had gehad. Er was een Zwitsers leger in de aankomst naar Rothenburg. Niemand geloofde haar, ook Max niet, maar ze wist het zo zeker, dat ze desnoods alleen verder zou reizen. Max besloot uiteindelijk toch ook mee te reizen, omdat ze maatjes waren.
Het was toen al winter geworden en het was ook al aan het sneeuwen. Onderweg zag Nina wolven in haar visioen, maar ook dat geloofde Max niet, maar naar een tijdje kwamen ze toch wolven tegen. Ze vluchtten in een boom.
Na een paar uur gingen de wolven weer weg, omdat ze brand roken. Nina en Max konden weer verder trekken. Max kon niet meer. Nina moest hem ondersteunen. Er kwam een meneer naar buiten rennen, die Max meteen ondersteunde. Even later kwam er ook een vrouw die meteen naar Nina toerende. Daar hebben ze geslapen in de schuur. De volgende ochtend vertelde de meneer Wieshoven dat Rothenburg al overvallen was. Ze trokken weer verder, dit keer naar Ettal.
Na een poosje kon Max al niet meer. Ze zaten ondertussen in Oberammergau, ze klopten eerst aan bij een boerderij, maar daar werden ze niet binnengelaten. Ze liepen verder. Ze kwamen een leegstaande blokhut tegen, waar ze hadden overnachtten. Max was erg ziek geworden.
De volgende ochtend trokken ze weer verder naar Ettal. Ze wisten niet precies waar Ettal lag. Vlak voor een heuvel kon Max niet meer verder en zakte in elkaar, Nina bleef nog even bij hem en besloot dat ze hulp ging zoeken. Ze rende over de heuvel en daar lag Ettal. Ze rende de kerk binnen en vroeg de monniken om Max te redden. Na enkele uren kreeg ze ineens een raar gevoel. Ze wist dat Max het niet meer haalde.
Even later kwamen de monniken die Max hadden gezocht terug. Ze hadden vervelend nieuws. Ze vertelden dat Max dood was.
Ze bleef daar een paar maanden tot het lente was.
Toen het eenmaal lente was trok ze weer verder.
Ze wist nog niet waar ze naar toe wilde.
Ze was nog maar net onderweg toen ze zigeuners tegen. Eerst was ze er bang voor omdat iedereen er van die verschrikkelijke verhalen over vertelde. Ze ging ze bespioneren en werd betrapt door de honden van de zigeuners. Ze werd ruw opgepakt en in het kamp neergezet. Ze kreeg soep te eten.
Ze trok met de zigeuners op en reisde met hen mee. Tot ze op een gegeven moment bij Würzburg aan gekomen waren en Nina besloot terug te gaan naar haar oom en tante. Ze had er niet bij stilgestaan dat Würzburg in beslag was genomen. Maar ze kwam er toch makkelijk binnen. Ze waren blij haar te zien maar ze vonden het jammer dat ze al zo snel weer weg ging.

Eigen mening

Ik leefde wel mee met de hoofdpersoon, omdat ze best zielig is
daarom vond ik het een aangrijpend verhaal omdat haar moeder verbrand werd.
Ik vond het geen vrolijk boek want er was veel verdriet.
Ik vond het geen saai en langdradig boek, omdat er veel korte leuke zinnen waren.