Boekverslag Thea Beckman

Wij zijn wegwerpkinderen

1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10 11 ...

Info over dit verslag

Geschreven door:

joost koole [meer]

Niveau:

3VMBO

Kwaliteit:

Waardering:

Taal:

Nederlands

Woorden:

1834

Opvragingen:

25

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (42 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Thea Beckman

Laatst gewijzigd op 14 maart 2003

Plaats en jaar van uitgaven:
Lemniscaat b.v. Rotterdam 1980

Aantal bladzijden:
180 bladzijden

Hoofdpersonen:
Yvonne: Ze heet voluit: Yvonne Christine van Wiligenburg. In het begin van het boek is ze 11 jaar oud, ze is op 18 april jarig. In de 4e klas (lagere school) is ze blijven zitten. Yvonne is de oudste van de 3 kinderen Wiligenburg. Ze heeft 2 jongere broertjes: Benito en Marcus.

Benito: In het begin van het boek 10 jaar. Hij houdt van voetballen en van technische boeken lezen. Benito was 2 jaar toen hij naar Buren ging.

Marcus: In het begin van het boek is Marcus 9 jaar. Hij is de jongste van de 3 kinderen. Hij kan zich zijn ouders niet meer herinneren want, toen hij in het weeshuis in Buren terechtkwam was hij nog geen jaar.

bijpersonen:
Juffrouw Caro: Zij was de groepsleidster van Yvonne, Benito en Marcus in het weeshuis in Buren. Ze heeft voor heb gezorgd vanaf dat ze in het weeshuis terechtkwamen, totdat ze weggingen.

Oma: Zij is de moeder van de vader van Yvonne, Benito en Marcus. Ze woont in Apeldoorn en heeft haar kleinkinderen altijd verteld dat hun ouders dood zijn en dat er geen foto’ s meer zijn, omdat deze zijn verbrand. Ze vindt dat Arno voor haar dood is, omdat hij de familie verschrikkelijke dingen heeft aangedaan. Oma is aan het begin van het boek 68 jaar.

Moeder: De moeder van Yvonne, Benito en Marcus heet Karen Hoytink. Ze was pas 16 jaar toen Yvonne geboren werd. Ze woonden in Alkmaar. Toen haar man Arno de gevangenis in moest stond ze er alleen voor met 3 kleine kinderen. Dit ging niet goed en de kinderen werden verwaarloosd en waren ondervoed. Karen is gescheiden van Arno en heeft de 3 kinderen afgestaan. Deze zijn toen naar het weeshuis in Buren gegaan. Ze heeft met hem een zoontje Ronald, die 6 jaar is. Het jochie is verwend en ongeduldig. Toen Yvonne haar zag droeg ze een mantelpak, wandelschoenen, ze had een knorrig onregelmatig gezicht, een uilenbril en kortgeknipt bruin haar.

Vader: De vader van Yvonne, Benito en Marcus heet Arno. Toen de kinderen 3, 2 en nog geen jaar waren, moest hij voor veertien en een half jaar in de gevangenis, omdat hij een politieagent had dood gereden. Arno is later hertrouwd met Ans en ze hebben samen een zoontje Guido. Ze wonen in Rotterdam.

Tante Alie: Is getrouwd met oom Erik, samen hebben ze twee zonen, Marco en Jaap. In Amsterdam hebben ze een winkel waarin ze gebakken vis, frites en frikadellen verkopen.

Samenvatting
Yvonne, Benito en Marcus haar 2 jongere broertjes zijn wezen. Ze woonden eerst in Buren. Maar op een dag wordt er beslist dat van het tehuis in Buren een museum gemaakt wordt. En dus moeten ze naar een ander tehuis. Ze zijn verhuisd naar het thuis toevlucht en moeten afscheid nemen van jufrouw Caro omdat die naar een ander tehuis wordt geplaatst. Dit was een heel moeilijk afscheid omdat ze heel erg gehecht waren aan haar. Gelukkig hebben ze het in de toevlucht na een tijdje ook heel erg goed naar hun zin. Er wonen daar 15 kinderen.
Ze hebben allemaal nare dingen meegemaakt en daarom zijn ze geplaatst in een kindertehuis, zo waren er kinderen die aangemoedigd werden om te stelen en die mochten niet thuis komen zonder iets gestolen te hebben. Yvonne, Marcus en Benito zijn dus als enige echte wezen. De andere hebben nog wel echte ouders die in leven zijn. Ze hebben nog wel een oma en tantes maar van hun ouders weten ze eigenlijk niks, ze denken dat ze dood zijn.
Op een keer als Yvonne met haar broertje bij haar oma logeert (haar andere broertje logeert bij een tante.) vraagt Yvonne aan haar oma hoe haar ouders waren overleden. Oma heeft daar nooit over willen praten en Yvonne heeft ook nog nooit een foto van haar ouders gezien, die waren 'per ongeluk" verbrand. Dan horen Yvonne en Benito het echte verhaal. Hun ouders leven nog maar haar oma wil niks meer met ze te maken hebben want haar vader heeft in de gevangenis gezeten maar waarom wilde ze niet zeggen. Ze had nu eigelijk al te veel gezegd. En mijn moeder vroeg Benito. Ze kreeg maar kinderen en nog meer kinderen ze wist niet hoe ze er voor moest zorgen. Ze liet jullie verkommeren tot het geen haar scheelde of kleine Marcus was dood gegaan. Als oma toen niet had ingegrepen… Karen heeft haar kinderen afgestaan. Dus we zijn geen echte wezen, hun ouders leven nog. Yvonne was razend dat ze er nooit iets van geweten heeft. Zij waren nu ook wegwerpkinderen.
Jaren geleden had ze vrouwen horen praten over de wegwerpkinderen uit het tehuis. Dat waren de kinderen die weg werden gedaan door hun ouders. Nu waren zij dat dus ook. Zij waren dus hetzelfde als alle andere kinderen, Yvonne denkt dat ze nooit meer echt gelukkig kan zijn.
Als ze twaalf jaar oud is worden ze weer overgeplaatst, ze komen in een pleeggezin samen met nog een meisje Patricia en haar zusje. De pleegouders hebben zelf nog een zoontje dat Freddy heette. Yvonne heeft het daar heel fijn omdat de pleegouders echt om haar geven. Hier heeft ze een hele tijd naar verlangd, na een tijdje begint de nieuwsgierigheid van de kinderen naar hun echte moeder te groeien. En na lang zeuren mogen ze een brief naar haar sturen. Ze krijgen van haar een klein briefje terug waarin staat dat ze zal komen en om hoe laat ze haar op het station moeten komen halen. Eindelijk is het zover dat ze komt. Maar ze blijkt helemaal niet zo aardig als ze gehoopt hadden. En blijkt ook nog eens dat ze een half broertje heeft te hebben dat Ronald heet. Dit blijkt een heel verwend nest te zijn van ongeveer een jaar of 5. Karen toont helemaal geen belangstelling voor hun en is alleen maar bezig met Ronald die door en door verwend is.
Met de kerst heeft ze beloofd om nog eens te komen. Iedereen heeft heel erg zijn best gedaan om iets moois te maken voor hun moeder en Ronald. Zo had Yvonne een boekenlegger gemaakt en Benito had een sieradendoosje gemaakt en Marcus een mooie kapstok. Maar toen hun moeder er was en ze haar de cadeautjes gaven keek ze er niet eens echt goed naar en werd het gewoon door geschoven naar Ronald. Ze konden gewoon niet door dringen tot hun moeder hoe graag ze dat ook wilden. Wanneer haar moeder weer weg wordt gebracht met de auto naar het station krijgt Yvonne haar babyalbum van Karen waarmee ze heel blij is.
Een tijdje later wordt hun pleegmoeder ziek en moet naar het ziekenhuis. Dus moeten ze terug naar het tehuis. En als de pleegmoeder ontslagen wordt uit het ziekenhuis. Dan zegt ze dat ze het niet meer aan kan al die drukte en dat ze dus iemand anders moeten zoeken. Ze krijgen te horen van hun voogd dat hun pleegouders niet meer voor hun kunnen zorgen en dat ze nieuwe pleegouders krijgen. Dit vinden ze helemaal niet leuk. Ze komen in een nieuw pleeggezin in de Bolk en die mensen zijn strenger dan de vorige pleegouders. Toch hebben ze het naar hun zin. Hun moeder komt in die tussen tijd nog een keer op bezoek en ook die keer wordt het weer een grote teleurstelling. Dit keer had ze Ronald niet meegenomen. De drie kinderen probeerden de aandacht van hun moeder te krijgen door lief te zijn, zielig te doen of gewoon te zeggen dat ze geen aandacht krijgen. Maar het helpt niets. Yvonne wordt razend op haar moeder en vraagt waarom ze zo koel doet. Haar moeder zegt " jij hebt jouw leven en ik de mijne" dan begrijpt Yvonne dat dit de laatste ontmoeting was. Yvonne vroeg nog wel door waarom ze dan in haar geboortekaartje hebben geschreven "met grote blijdschap" waarop haar moeder zegt " dat is traditie op geboortekaartjes", de woorden die dus op het geboortekaartje staan betekenen dus niets voorhaar. Wanneer haar moeder weg is pakt ze haar babyalbum scheurt de foto van haar eerste verjaardag eruit en gooit het fotoalbum in de openhaard.
Wanneer ze bij haar tante logeert, vraagt ze naar haar vader, hij moest wel heel iets ergs hebben gedaan om hem uit de familie te gooien. Yvonne is erg benieuwd en vraagt er naar, haar tante wil het haar niet zeggen, maar Yvonne blijft net zolang doorgaan totdat ze het verteld. Uiteindelijk heeft ze haar tante zo ver dat ze verteld waar hij woont. En Yvonne wil daar wel heen. Dus belt ze haar pleegmoeder om te vragen of ze nog een nachtje mag blijven omdat haar tante zogenaamd haar hand verbrand heeft en dat ze het niet alleen af kan. Haar pleegmoeder zegt dat het goed is en vraagt hoe laat ze morgen aan komt. Maar in plaats van dat ze daar echt blijft gaat ze naar haar vader in Rotterdam. Daar aangekomen doet een jonge vrouw open en vraagt aan haar wie ze is, ze zegt dat ze Yvonne Willigenburg is en dat ze dat dochter is van Arno. De vrouw laat haar binnen en haar vader herkent haar. Ze praten en Yvonne krijgt een hele andere kant van het verhaal te horen. Hij vertelt haar het hele verhaal over; dat hij een politie agent had doodgereden en dat hij daardoor veertien en een half jaar in de gevangenis heeft gezeten. Hij blijkt ook een zoontje te hebben dat erg aardig is en niet zo verwend is als Ronald van haar moeder.
Yvonne was net wakker geworden en kon het dus horen, dat hij graag met haar en Guido (het kind van haar vader) en Ans (de vrouw vaan haar vader)naar Bolk wou gaan in de vakantie en Benito en Marcus te ontmoeten en dat hij Yvonne een schat van een meid vond. De volgende dag liepen zij en haar vader naar het station toe en haar vader gaf haar ook geld om weer terug te gaan naar Bolk. Zo gauw ze in Bolk was belde ze haar pleegmoeder op of ze haar opkon halen van het station. Haar pleegmoeder was boos op haar omdat ze tegen haar gelogen had. En vroeg waar ze dan wel geweest was. Binnen een halfuur stond ze op het station en wachtte Yvonne haar op. Toen ze in de auto zat vertelde ze haar verhaal, en haar stiefmoeder zei:" En wat was je vader voor iemand?" Waarop Yvonne antwoordt "een mens."

Tijd en plaats:
het verhaal speelt in 1960 in Nederland

Het verhaal is chronologisch verteld

Titelverklaring
Yvonne is samen met haar broertjes Marcus en Benito in een tehuis gekomen toen ze nog heel jong waren. Hun oma had nooit gezegd wie haar ouders waren en of ze nog leefden, in het dorp had ze vroeger wel eens gehoord dat mensen zeiden dat alle kinderen in het weeshuis wegwerpkinderen waren.
Wanneer haar oma vertelt dat haar ouders nog leven zijn dacht ze " wij zijn wegwerpkinderen."

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven