CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.

geef je mening

Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?



» resultaten poll

ff n studiebreak

Bankhangende Justine steekt loom haar duim op voor niet-sportende jongeren. Want wie sport er tegenwoordig nou nog?

Geschreven door:

anoniem (4 havo) [meer]

Datum ingestuurd:

18 februari 2003

Taal:

Woorden:

350

Bekeken:

5638 keer (14 deze maand)

Waardering:

3.2/5 (41 stemmen)

Deel op:

  • Door tistis op 08-06-2011
    heel slecht
  • Door bob (HAVO4) op 27-02-2011
    Dit is een zelfgeschreven einde aan The Landlay.
  • Door boeh op 26-10-2007
    er klopt niks van het verhaal dit is niet het verhaal van he tboek

Na het gesprek ging Billy naar bed. Hij kon de gedachten over Mulholland en Temple maar niet uit zijn hoofd zetten. Ook de opgezette papegaai en de hond bleven maar rondspoken. ‘Wat vreemd’, dacht hij ‘hoe kan zo’n lieve vrouw haar huisdieren nou opzetten?’. Het fascineerde hem wel een beetje en hij wilde graag weten of ze nog meer opgezette beesten had in haar huis. ‘Dat vraag ik morgen wel’ dacht hij, en zette de gedachte uit zijn hoofd. Alleen de gedachte aan de twee mannen bleven hangen. Hij probeerde te slapen, maar werd ieder half uur weer wakker. Hij bedacht zich dat hij nog geen kennis had gemaakt met zijn bovenburen. Om half elf ‘Misschien slapen ze nog niet, ik zal even gaan kennismaken.’ en stapte uit bed. Hij trok op zijn gemak de kamerjas aan die er hing, en hem vreemd genoeg als gegoten zat, en liep naar bovenverdieping. Daar zag hij een deur op een kier staan, en uit de smalle spleet die daardoor ontstaan was zag hij licht. Met het idee dat hij de twee mannen wel op een plezierige manier zou verrassen sprong hij, zonder te kloppen, meteen naar binnen. Daar zag hij twee schimmen staan, beide op ongeveer dezelfde manier tegen de muur staand. Omdat het licht niet op de twee schimmen viel kon hij ze niet goed onderscheiden, maar hij liep gewoon op de dichtstbijzijnde af en stak zijn hand uit. ‘Hallo, ik ben...’ hij brak de zin net zo spontaan af als dat hij die begonnen was. Er was iets vreemds aan de hand met de mannen: het leken net poppen. Toen hij nog dichterbij kwam zag hij het pas. Ze waren opgezet. Terwijl hij zich doodsbleek omdraaide zag hij in een flits een zware bijl tegen de kast staan. Hij draaide zich verder om, en daar zag hij haar staan. Als uit een slechte horrorfilm kwam de vrouw naar hem toegelopen. Ze had een grote spuit in haar hand. ‘Het is een soort van balsem, als je rustig meewerkt zal het geen pijn doen’ zei ze op een rustige toon. Met een waanzinnige blik in zijn ogen greep Billy naar de bijl die tegen de kast aan stond, en het daaropvolgende bloedbad was met geen woorden te beschrijven.

Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.