Geschreven door:	Michiel
Datum ingestuurd:	16 maart 2003
Taal:
Woorden:	900
Opvragingen:	1783 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 2.69/5 1 2 3 4 5 2.7/5 (16 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

‘Anders dan Jij’ van Per Nilsson, apart boek.

Per Nilsson, geboren in 1954 in Malmö, Zweden, schrijft boeken voor jongeren. Hij schrijft over thema’s die hemzelf fascineren, zoals over de vervuiling van het milieu in ‘Het lied van de raaf. De eerste boeken van hem gingen over zichzelf als klein jongetje, in die boeken heette de hoofdpersoon Nils Persson. En ook in ‘Anders dan jij’ heeft hij een rol in het boek, namelijk als Per Nosslin. Hij heeft verschillende prijzen gewonnen voor zijn boek ‘De geur van Melisse’ zoals de Zilveren Zoen 1999 en De Jonge Jury 2000.

Hannah is een apart meisje, dat nadat ze 2 jaar heeft geleefd als stoere punker, een eenzaam leven is gaan leiden in haar eigen flatje. Hoewel ze hier zelf voor heeft gekozen, lukt het haar niet om eenzaam te blijven. Ze ontmoet 3 verschillende mannen, Per Nosslin, Eldin en Andreas, een skinhead die juist het tegenovergestelde van een racist is. Deze zetten haar leven op z’n kop. Ze wordt elke avond gebeld door iemand die niks zegt, en de nummermelder heeft ook geen zin, omdat hij ‘geheim nummer’ weergeeft. Op een nacht in april zullen Eldin en Andreas elkaar tegenkomen, één van hen zal sterven, dat staat van het begin af aan vast.
Ik vind het een leuk boek, maar de hoofdpersoon vind ik niet echt heel aardig, terwijl dat wel de bedoeling is volgens mij. Hannah heeft weinig vertrouwen in de mensen die ze ontmoet, en dat stoort me af en toe echt. Ze zegt ook in het boek dat iemand zichzelf helemaal geweldig vindt, terwijl ze haar eigen gedachten ook zo ontzettend geweldig vindt.
“Ik was nog maar een klein meisje toen, maar ik dacht een gedachte die goed was, dat weet ik.”(blz. 65)
“Arrogant is hij. Zelfingenomen en verzekerd.”(blz. 147)
Ik vond hem, Andreas, helemaal niet arrogant, terwijl Hannah zelf wel arrogant overkwam, met haar eenzame leventje. Dit alles viel me pas op de tweede keer dat ik het las, de eerste keer stoorde het me nog niet. Verder vond ik het wel apart dat Hannah veel dacht over milieuvervuiling en dergelijken, en de jeugd van tegenwoordig, terwijl ze, en dat is iets wat ik niet verwachtte, de helft van de schooltijd niet aanwezig is en dus spijbelt. Ik had juist verwacht dat ze school dan heel belangrijk zou vinden en spijbelen een schande zou vinden.
Er is in het boek eigenlijk geen onderwerp. Het gaat gewoon over een meisje dat 3 mannen ontmoet. Maar wat heel mooi duidelijk wordt gemaakt is dat er iemand dood zal gaan aan het eind van het boek, Eldin of Andreas. Doordat dat aan het begin van elk hoofdstuk, een maand in dit boek, verteld wordt, blijf je het spannend vinden en wil je er graag achterkomen waarom er iemand dood moet en vooral wie er dood zal gaan. Door dat blijf je het boek wel de hele tijd doorlezen en dat is heel belangrijk want anders had ik het denk ik niet uitgelezen.
In het boek staan veel gedichten. Het zijn allemaal gedichten die de hoofdpersoon heeft geschreven en dan weer eens een keer leest. Dit zijn niet-rijmende gedichten, dit heeft misschien wat met het vertalen te maken, maar allemaal betekenen ze iets, de schrijver wil er volgens mij iets mee zeggen. Ik vind dat wel speciaal en dat is het leuke aan dit boek.
De gedachten van de hoofdpersoon zijn heel mooi geschreven vanuit ik-perspectief, je komt ook veel te weten over haar gedachten en dat is fijn want zo leef je je erg goed in in de hoofdpersoon, veel meer dan in andere boeken.
Het probleem van de hoofdpersoon is dat ze alsmaar ’s nachts, zodra ze in bed ligt, gebeld wordt door een onbekende, die niks zegt. Dit wordt helaas niet opgelost door de nummermelder, die ze van haar vader kreeg toen ze hem over haar probleem vertelde. En ze wordt geholpen door Andreas, die ze eerst niet vertrouwde. Uiteindelijk komen we erachter wie haar alsmaar belde, maar de reden ervan is nergens te bekennen. Dit vind ik slecht want het einde is gewoon onzinnig, je zit niet met vragen, zoals soms de bedoeling is, maar het is gewoon vervelend onduidelijk wáárom die persoon haar belde, en dat wordt wel een beetje toegelicht, maar verder zonder duidelijkheid waarom hij juist háár de hele tijd belde.
Wat ik een erg leuk stukje vond, was een stukje waarin Andreas iets aan Hannah moest vertellen wat hij nog nooit aan iemand had verteld, en andersom ook. Dit deden ze omdat ze elkaar dan konden vertrouwen. Hetgeen Andreas vertelde was echt leuk. Het ging erover dat hij toen hij klein was, altijd ’s avonds laat stiekem ging kijken naar blote meisjes samen met zijn vrienden. En op een keer was hij alleen, toen hij een stelletje zag. Het meisje moest toen plassen, het was in het bos. Andreas had toen de besjes waarover zij had geplast, opgegeten. Hij noemde dat de smaak van het leven en van de vrouw. Dat vond ik wel grappig en vooral vies. En hoewel het maar een heel klein stuk uit het boek is, is het toch één van de dingen die ik herinner van het boek.
Dus is dit boek echt de moeite waard om een keer te lezen. Het is een keer wat anders! Het is echt een aanrader! Ik denk dat veel mensen het wel leuk zullen vinden.