Boekverslag Gabriel Garcia Marquez

Info over dit verslag

Geschreven door:	Mathijs [meer]
Niveau:	4HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1262
Opvragingen:	8

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (6 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Gabriel Garcia Marquez

• Cien anos de solidad / Honderd jaar eenzaamheid (3)

  1967

• Crónica de una muerte anunciada / Kroniek van een aangekondigde dood (10)

  1982

• Del amor y otros demonios / Over de liefde en andere duivels (4)

  1994

• Doce cuenteos peregrinos / Twaalf zwerfverhalen (1)

  1992

• El coronel no tiene quien le escriba / De kolonel krijgt nooit post (7)

  1961

• El otono del patriarca / De herfst van de patriarch (1)

  1975

• Liefde in tijden van cholera (2)

  1985

• Memoria de mis putas tristes / Herinnering aan mijn droeve hoeren (1)

  2004

Motivatie van mijn boekkeuze:

Ik heb dit boek gekozen, omdat mijn vader en moeder en later ook meneer Crajé zeiden dat de schrijver Gabriel García Márquez een goede en aparte schrijver was. Mijn vader zei ook dat ik de boeken van hem wel leuk zou vinden. Hij raade mij “Honderd jaar eenzaamheid” aan, maar toen ik die in de bibliotheek zag, dacht ik: “Die is veel te dik,” dus toen heb ik “De herfst van de patriarch” gekozen als boek voor mijn culturele activiteit.

Korte inhoud van het boek:

Het verhaal speelt zich rond deze tijd en in een Zuid-Amerikaans land, waar ze Spaans spreken, af en gaat over een dictator, Alvarado genaamd, die denkt dat zijn onderdanen allemaal van hem houden en waarvan men zei dat hij onsterfelijk was, of in ieder geval heel oud werd, maar die op een dag, als hij al heel oud is (over de honderd jaar, zo tussen de 150 en 200 jaar oud), dood gevonden wordt in zijn paleis. Maar degenen die hem vinden, zijn er niet zeker van dat hij dood is, want hij was al eerder een keer dood gegaan, maar dat bleek toen zijn dubbelganger te zijn. Het hele verhaal draait om flashbacks, want aan het begin van het hoofdstuk begint de schrijver weer van: “zo vonden we hem” of zoiets, maar telkens dwaalt hij weer af naar avonturen en gebeurtenissen die Alvarado heeft meegemaakt. Zoals bijvoorbeeld dat hoe hij één van zijn twee grootste liefdes ontmoet en een paar hoofdstukken verder de ander en wat hij allemaal met ze doet en zo. Er gaat ook een hoofdstuk over de vrouw die het meest voor hem betekent en dat is zijn moeder: Bendición Alvarado. Zij speelt in het hele verhaal eigenlijk wel een grote rol. Alvarado gaat telkens naar haar toe voor hulp, advies en als hij iemand nodig heeft die hem moet troosten. Het verhaal eindigt ermee dat Alvarado toch echt dood is en dat er vreugdevuurpijlen de lucht in worden geschoten en dat er door het hele land bevrijdingsmuziek klinkt.

Mijn eerste persoonlijke reactie:

Mijn eerste persoonlijke reactie was: wat een ingewikkeld, maar zeer interessant boek. Ik heb nog nooit zo’n soort boek gelezen, want het hele verhaal bestaat uit veel zeer lange zinnen. Ik heb er een paar gelezen die zo’n 5 bladzijden besloegen. Dat vond ik erg apart, maar ook wel ingewikkelt om te lezen. Ik vond het nog ingewikkelder dan een ander boek, omdat er geen interpunctie werd toegepast behalve komma’s. Er werden dus ook geen leestekens gebruikt, zodat je niet kon zien wanneer nou iemand begon te vertellen en wanneer iemend eindigde met vertellen. Ik heb nóg een andere reden waarom het ingewikkeld was. Namelijk: de ik-persoon veranderde steeds. De ene keer was Alvarado de ik-persoon, de andere keer zijn moeder, de andere keer een soldaat enzovoort. En dat veranderde soms wel 3 keer in 5 zinnen, dus dat was erg verwarrend.
Verder vond ik het wel een mooi verhaal. Ik wist niet dat je zo veel kon schrijven over een dictator. Wat ik ook leuk vond, was dat er soms Spaanse woorden werden gebruikt. Achterin het boek stond dan de betekenis van zo’n woord. Ik vond het wel leuk, want zo leer je mnog eens wat Spaans. Wel handig voor als je een keer naar Spanje op vakantie gaat.
Wat ik ook zo apart aan het verhaal vond, was dat de hoofdpersson de ene keer heel aardig is en soms zelfs onderdanig, maar de andere keer heel streng en helemaal niet meelevend met de persoon die hij iets aandoet of laat aandoen.

Achtergrondinformatie van de schrijver:

Gabriel José García Márquez is geboren op 6 maart 1928 (hoewel zijn vader altijd bleef volhouden dat het 1927 was) in Aracataca, een stad in Noord-Columbia. Hij is opgevoed door zijn grootouders van zijn moeder’s kant, want zijn ouders waren erg arm en hard aan het werk om toch geld binnen te krijgen, dus zij konden er niet nog een kind bij hebben. Gabriel was een stille en verlegen jongen. Toen hij 8 jaar oud was, stierf zijn opa en door de steeds erger wordende blindheid van zijn oma, ging hij bij zijn ouders wonen in Sucre. Hij ging naar een basisschool in Barranquilla. Toen hij twaalf was, ging hij naar een middelbare school in Zipaquirá. Op school schreef hij veel en hij las veel literatuur boeken. In 1946 ging hij naar de rechtenuniversiteit in Bogotá. Toen hij 18 jaar oud was, werd hij door zijn ouders voorgesteld aan een 13 jaar oud meisje, Mercedes Barcha Pardo, waar hij later mee zou trouwen en wie nu nog steeds zijn vrouw is. Na de universiteit ging hij boeken schrijven en is daar erg beroemd mee geworden. In 1982 kreeg hij de Nobelprijs voor de literatuur.

Palet, bladzijde 131, 8 vragen:

1. De zinnen zijn veel langer (soms wel 5 pagina’s lang), er wordt geen interpunctie gebruikt en er komen soms Spaanse woorden voor. Het is vooral door die lange zinnen een heel apart boek. Ik zou het een 7 geven.
4. De auteur tekent de mensen in de samenleving als mensen die het goed vinden wat de dictator allemaal doet, maar alleen omdat ze het goed moeten vinden. Anders worden ze gestraft. Ik denk dat het beeld dat van de samenleving geschetst wordt wel representatief is, want zulke dingen hoor je op het nieuws en lees je in de krant en de schrijver komt ook zelf uit zo’n soort land.
5. Ik ben een keer in Latijns-Amerika geweest en ik herken best wel een paar dingen in dit verhaal, zoals al die arme buurten, een dictator en dat vooral mannen er de dienst uitmaken.
6. Gabriel García Márquez beschrijft Westerlingen als “hebberige honden” die de inwoners van het land proberen uit te buiten.
7. De nieuwswaarde van de tekst is dat ik nu een beetje weet hoe het leven van een dictator eruit kan zien en hoe inwoners leven onder een dictator. Maar het heeft verder niet zo’n grote nieuwswaarde voor mij.
9. Typische culturele verschillen die tot uiting komen: Het verschil tussen arm en rijk is erg groot, de mannen hebben meer te zeggen dan vrouwen.
11. Ik vind de tekst nog steeds hetzelfde als eerst. Ik heb over de andere cultuur geleerd hoe de mensen daar leven, waar ze in geloven en wat er gebeurt als men zich niet aan de regels houdt. Ik zou wel meer van dit soort verhalen willen lezen, want er gebeurt veel in en het heeft een goede culturele waarde. Je leert anders naar bepaalde dingen kijken.
12. Ik vind het echte wereldliteratuur, want het laat zien hoe toch wel een groot deel van de wereld in elkaar zit. Het boek heeft dan ook, vind ik een hoge culturele waarde voor ons nageslacht, zodat zij ook kunnen lezen hoe het in sommige landen aan toe ging.

Het verband met het thema:

Het verband tussen het boek en het thema “Kijk eens: kunst” is dat ik nooit gedacht had dat een boek kunst zou kunnen zijn. Een omslag kan natuurlijk wel kunst zijn als het een mooie tekening is ofzo, maar het verhaal zelf? Nee, ik had nooit gedacht dat dat kunst zou kunnen zijn. Dus nu pak ik, als ik een keer een kunstvoorwerp mee moet nemen een boek en zeg: “Kijk eens: kunst.”

Tot slot wil ik nog even zeggen dat ik misschien wel meer boeken van deze schrijver ga lezen, want ik heb gehoord dat “Honderd jaar eenzaamheid” beter is dan dit boek en dit boek vond ik zeer apart. Als je een wereldliteratuurboek moet lezen, zou ik zeker even nadenken of je misschien dit boek niet zou kunnen en willen lezen.