Je bent nu hier: voorpagina » boekverslagen » Not without my daughter / In een sluier gevangen door Betty Mahmoody
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Online een chick scoren, je liefde laten zien op Whatsapp en digitale kusjes sturen. Zonder een blauwtje te lopen. Aanrader?
Geschreven door: | anoniem (4 vmbo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 2 maart 2003 |
Taal: |  |
Woorden: | 2.750 |
Bekeken: | 8994 keer (22 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
(1991)-
Door Richard op 17-12-2003wow! vet super goed, man! hoe jij schrijft, echt mooi! -
Door sanne op 17-11-2003hihi :0) ik vind je uitreksel errrrug goed ik kon hem goed gebruiken voor school tnx tnx tnx voor je uireksel ik had gezien dat je ook de film gezien hebt wil je aub iets over de film vertellen -gebruik van het perspectief in boek en film ( verhaalruimte,sfeer,) -de personages in boek en ... lees meer
“Gevangen in een sluier”
(verfilmd als: not without my daughter)
Betty Mahmoody.
A. Waarom dit boek?
We waren met godsdienst de verfilming van dit boek aan het kijken (‘Not Without My Daughter”). En vaak vind ik het boek mooier dat de verfilming. De verfilming vond ik al heel mooi, en het boek nog mooier.
B. Eerste reactie.
Ontroerend, want het voelt alsof het heel dicht bij je staat. Dit boek is zo mooi geschreven. Het is namelijk zo geschreven dat je de angst van Betty echt voelt, de angst dat ze namelijk Iran niet uit komt, niet zonder haar dochtertje.
C. Leesverslag.
Na lang aandringen brengt de Amerikaanse Betty samen met haar Iraanse echtgenoot Moody en hun vierjarig dochtertje Mahtob een bezoek aan Iran, Moody's vaderland. Het bezoek dat gepland is voor twee weken worden uiteindelijk achttien lange maanden voor Betty en haar dochtertje.
Moody's anti-Amerikaanse gevoelens waren de laatste tijd namelijk erg toegenomen en hij had al in Detroit, zonder medeweten van Betty, de beslissing genomen om in Teheran een nieuw leven te beginnen. Zonder paspoort en geld (die in het bezit zijn van Moody) zijn de ontsnappingskansen voor Betty nihil en een gevoel van onmacht en opstandigheid overmeesteren haar. De verdrukking van de vrouw in een Islamstaat valt haar moeilijk en ze weigert zich aan haar nieuwe situatie aan te passen.
Toch blijft zij niet bij de pakken zitten en neemt contact op met de Amerikaanse ambassade. Wanneer Moody dit te weten komt, laat hij duidelijk zien wie het voor het zeggen heeft. Hij verscherpt de controle over Betty en stuurt Mahtob tegen haar zin naar school.
Desondanks grijpt Betty iedere kans om tot een oplossing te komen. Zo volgt ze koranles, zoekt contact met Amerikaanse vrouwen, geeft Engels in de school van Mahtob, maar aangezien Moody nog altijd zonder werk zit, wordt hij steeds gewelddadiger tot hij op een bepaalde dag Betty thuis opsluit en Mahtob meeneemt naar een onbekende plaats. Wanneer zij echter ziek wordt, neemt Moody haar terug mee naar haar mama.
Stilletjes aan keert het tij en Moody neemt de beslissing om te verhuizen. Wanneer hij dan ook nog werk vindt, wordt hij vriendelijker voor zijn vrouw en dochtertje. Betty krijgt hierdoor ook meer vrijheid, want Moody is vaker van huis.
Opnieuw grijpt ze alle kansen om aan hun ontsnapping te werken. Wanneer voor Betty het nieuws komt dat haar vader die al een hele tijd ziek was op sterven ligt, lijkt Amerika plots heel dichtbij. Moody geeft haar de toestemming om naar haar vaderland terug te keren onder een voorwaarde: Mahtob moet in Teheran blijven. Betty pikt dit niet en weigert te gaan, waarop Moody zijn gezag laat gelden en het haar verplicht. Betty's situatie wordt onhoudbaar en wanneer haar man enkele dagen later voor een spoedgeval opgeroepen wordt, grijpt ze haar kans en vlucht over de Turkse grens.
D.
1a. gebeurtenissen: zie leesverslag.
2a. hoofdpersoon: Betty Mahmoody, zij is een echte doorzetten. Ze heeft een doel voor ogen (met haar dochtertje uit Iran komen), en dat wil ze dan ook halen!
2b. probleem: Betty is samen met haar dochtertje Mahtob, naar Iran gelokt, door haar man, om op een soort familiebezoek uit te gaan. Deze vakantie loopt anders af. Daar aangekomen mag Betty van haar man Iran niet meer uit. Afloop: ze probeert op elke manier om Iran uit te komen, zonder succes. Totdat op een dag Moody wordt opgeroepen voor een noodgeval, en zij met haar dochtertje het risico aangaat om te vluchten. En het lukt!
2c. verandering hoofdpersoon: eigenlijk verandert Betty niet zo. Ze heeft gewoon een doel, en dat zal ze moeten bereiken. Mahtob verandert wel een beetje. Ze wordt er bang voor haar vader, omdat deze Betty soms mishandelt.
3. bijperso(o)n(en): de bijpersonen van het verhaal zijn de familie van Moody, de familie van Betty, maar ook de mensen die Betty helpen de grens over te vluchten.
4. plaats(en): het drama speelt zich af in Teheran (de hoofdstad van Iran), maar ook bij de Turkse grens (waar ze vluchten).
5. Tijd: 3 augustus 1984 (toen ze op ‘vakantie’ gingen), tot 7 februari 1986 (toen ze thuis kwamen in Michigan.)
E. Titelverklaring.
Het boek heet ‘in een sluier gevangen’, dit is omdat Betty in Iran een sluier op moest (een chador). Dit is verplicht daar, en dus zat ze in een soort van sluier gevangen. Ook had ze een soort van ‘sluier’ van mensen om zich heen, die haar voortduren in de gaten hielden. De engelse titel voor dit boek is ‘not without my daughter’. Dit komt omdat Betty Iran uit mocht, als ze zou scheiden van Moody. Maar het nadeel van deze optie is, dat ze Mahtob dan bij haar man moest achterlaten. En dit wou ze zeker niet!
F. Thema.
Het thema van dit boek is angst, haat, maar ook vriendschap.
G. Verwerking.
Ik kies voor Verwerking voor de schrijfopdracht 1. Deze is: aan het eind van het verhaal blikt de hoofdpersoon ( of een van de andere personages) in zijn/haar dagboek terug op de gebeurtenissen. Ver plaats je in die persoon en schrijf een dagboekbladzij.
“7 februari 1986.”
“Lief dagboek,
Oh, wat ben ik blij!!! Ik kan dansen, springen, zingen, alles! Na anderhalf jaar gevangenschap eindelijk weer kunnen doen wat ik wil. Het weerzien van mijn beide ouders (wat trouwens i.v.m de ziekte van mijn vader een wonder is), en van Joe en John, was een geweldig gevoel! We moesten allemaal huilen, en konden niet ophouden! We hebben heel wat te bespreken; over hoe het nu met Joe en John gaan, want ik heb mijn beide zoons meer dan anderhalf jaar niet gezien; en over het ziekteverloop van mijn vader; maar ook de minder leuke kanten van Mahtobs en mijn verblijf in Teheran. Want iedereen wil natuurlijk wel alles weten. Oh, man, wat heb ik een energie in mijn lijf. En je moest die lieve lach van Mahtob zien toen we iedereen weer terug zagen, zo blij. Ik snap nog steeds niet hoe Moody dit ons aan kon doen, hij weet toch hoeveel je van je familie houdt, hij juist zou dat moeten weten! Maar ook weet ik dat ik me moet realiseren dat Moody nog steeds achter Mahtob aan kan (gaan) zitten, want ik weet hoe graag hij wil dat Mahtob in Iran opgroeit. En weet je nog wat ik het ergste vindt? Dat is dat de onderdrukte vrouwen daar gewoon doodleuk niet beter weten! Dat is toch triest.
Mahtob ligt nu naast mij te slapen, hè heerlijk, wat een veilig gevoel. Eerste nacht weer lekker thuis! Maar ik ga nu ook slapen, en genieten van het thuisgevoel!”
E. Leeservaring.
Het boek ‘gevangen in een sluier’ gaat over Betty en zij wordt samen met haar dochtertje gevangen gehouden door haar man in Iran. Het onderwerp van dit verhaal vind ik erg interessant, omdat het bijna niet te bevatten is hoe de rechten van een vrouw daar zijn. Ik ben dit boek gaan lezen na het zien van de film, hoewel de film wel anders is. Dit boek heeft me heel erg aan het denken gezet, omdat het gewoon zo erg is. Helemaal als je nagaat dat wij hier in Nederland gewoon kunnen doen wat we willen, en in Iran kan dat helemaal niet! Ik heb al wel eens vaker nagedacht over dit onderwerp. Dat kwam dan via het jeugdjournaal, waar dan bericht werd gemaakt over meisjes die door hun vader in een vreemd land werden gevangen gehouden. Maar het speciale aan het verhaal vind ik dat Betty eigenlijk wel zo weg kon, maar dat haar dochtertje dan niet mee kon. Dat maakt het verhaal erg speciaal. De mening die uit dit verhaal blijkt, vind ik goed uitgewerkt. Zo staat op het einde over Mahtob: “Soms mist ze haar pappie - niet de krankzinnige die ons in Iran gegijzeld hield, maar de liefhebbende vader die ons beiden ooit aanbad”. Hieruit blijkt hoe een cultuur iemand kan vormen. Je hebt niet zo heel veel boeken over dit onderwerp. En als deze geschreven zijn, is het ook niet zo vaak in de ik - vorm, en waar gebeurd. Dit is omdat je al van geluk mag spreken kun je uit zo’n land vluchten, en ook is de angst voor wraak ook vaak groot. Maar toch zie je nog vaak op het journaal over vriendjes en vriendinnetjes van een meisje die door haar vader ontvoerd word, dat vind ik heel erg.
De belangrijkste gebeurtenis in het verhaal is dat Betty en Mahtob vluchten. Dit wordt heel uitvoerig verteld, hier draait het hele boek om. De nadruk in dit boek ligt op de gedachten van Betty, ook wel om de gebeurtenissen. Maar net iets meer op de gedachten. Zij beschrijft heel goed, hoe het voelt om door de man van wie je ooit heel veel hield, gevangen te worden gehouden. Ik heb dit boek in een paar dagen uitgelezen, want elke keer gebeurde er wel weer iets waardoor een vluchtpoging in duigen viel. Dus er zijn genoeg gebeurtenissen in het verhaal om het je te blijven boeien. Dit boek is in de volgorde geschreven zoals het ook is gebeurt. Ik vind de gebeurtenissen spannend, boeiend, onaanvaardbaar, en ook heel erg schokkend. Dit omdat het bijna niet te geloven is, dat vrouwen zo slecht worden behandeld. En terwijl het toch echt gebeurt is. Het verhaal speelt zich in een angstige sfeer af, de angst voor Moody, die opeens een woedeaanval kan krijgen, en kan gaan slaan. De gebeurtenissen zag ik zo voor me gebeuren, dat kwam doordat alles tot in detail is uitgewerkt. Dat is wel heel knap, want de meeste mensen hebben nog nooit in zo’n situatie gezeten, terwijl toch de meeste mensen op deze manier Betty Mahmoody heel goed aanvoelen.
Betty Mahmoody is een vechter, een echte doorzetter. In mijn ogen is ze dus een echt heldin. Al zou ik zeker niet willen meemaken wat zij ook heeft meegemaakt. Omdat dit een waargebeurd verhaal is, zijn er geen typetjes in het boek, maar echte mensen, en dat vind ik leuk om te lezen. De personages in het boek reageren meestal wel voorspelbaar, maar soms ook niet. Bijv. als de familie Betty opbelt, om te vertellen dat haar vader op sterven ligt, zegt Moody ineens dat ze wel terug naar huis mag. (later doet ze dit toch niet, omdat haar dochtertje niet mee mag.). maar toch had ik dit niet verwacht.) Van Betty kom je het meest te weten, omdat zij dit verhaal heeft geschreven. Hierdoor weet je ook veel van het karakter van Betty.
Ik vind dit verhaal heel goed geschreven, omdat het spannend blijft. Ook leer je er tegelijkertijd van. En omdat het gewoon achter elkaar ‘door is geschreven’, leest het makkelijk weg, je hebt weinig flashbacks. Dat vind ik wel fijn.
Het taalgebruik is ook makkelijk. Af en toe komen er Iraanse woorden in voor, maar gelukkig staat er achter in het boek een woordenlijst met vertaling ervan. Doordat er van die Iraanse woorden instaan, kom je ook echt in dat sfeertje. Het is dus een boek, waar je helemaal inleeft.
H. Eindoordeel.
Dit is het mooiste boek wat ik tot nu toe heb gelezen. Het is zo onwerkelijk wat er is gebeurd met Betty Mahmoody. Toen ik het boek uit had, sta je ook ineens weer op je ‘eigen’ wereld, en niet op de wereld van Betty Mahmoody. Dan moet je wel weer even ‘overschakelen’. Het is een schokkend, maar ook mooi verhaal.
I. Recensie(s).
Op de volgende bladzijde ziet u een recensie van Arend Evenhuis. Hij beschrijft het boek, maar ook hoe het leven van Betty Mahmoody er nu uitziet. Hij is heel duidelijk over ontvoeringen. Op dat punt ben ik het helemaal met hem eens. Het is ook belachelijk als je je kind bij zijn/haar vader of moeder weghaalt. Dat is absurd!
Ook staat in de recensie waarom Betty Mahmoody (niet haar echte naam), haar echte naam is Betty Lover, niet gebruikt. Dit is om wraakactie van Moody te voorkomen. Zo hoopt ze dat douanebeambten zijn naam onthouden zullen, mag hij ooit terug naar de VS komen.
Trouw, 6 november 1992
Betty Mahmoody: liever 'het zonnetje' dan 'de maneschijn'
AREND EVENHUIS
Van een onzer verslaggevers Betty Mahmoody is oprichtster en directeur van deze organisatie. Sinds haar vlucht uit Iran probeert zij wereldwijd begrip tussen verschillende culturen te kweken, en kinderen te beschermen die uit een multicultureel huwelijk stammen. Zelf trouwde zij ooit met een in Amerika werkende arts uit Iran. Er kwam een kind, Mahtob genaamd. "De eerste vier jaar van haar leven was ze een gelukkig, enthousiast en praatgraag kind geweest, dat gek was op haar vader, haar moeder en haar konijn een goedkoop, plat, pluche beest van ruim een meter lengte, met een groen pakje met witte stippen aan. Mahtob. In het Farsi, de officiele taal van de Islamitische Republiek Iran, betekent het 'maneschijn'. Maar voor mij is Mahtob 'het zonnetje' " , aldus Mahmoody in haar gisteren met de Publieksprijs bekroonde boek 'In een sluier gevangen' (Not without my daughter, onder diezelfde titel ook verfilmd.) Het gezin stond vrijwel bol van harmonie, tot het moment dat er 'twee weken familiebezoek' in het geboorteland van de vader werd gebracht. De dochter was toen vijf. Die twee weken werden anderhalf jaar gevangenschap. Eenmaal in Iran was het subiet uit met het liberale leventje in Amerika: Betty mocht niks meer en moest alles. Ze had zich niet alleen naar haar man, maar ook naar diens fundamentalistische familie te voegen. Ze moest sluiers dragen, mocht het huis niet meer uit, het Amerikaanse paspoort was afgenomen, haar dochter moest naar een fundamentalistische school. Uiteindelijk lukte het moeder en dochter om via Turkije naar Amerika te vluchten. Betty Lover gebruikt als schrijversnaam de naam van haar voormalige man, Mahmoody (= geprezen), in de hoop dat elke douanebeambte ter wereld die naam zal onthouden. Hij kan namelijk nog steeds terug komen om waar ter wereld dan ook zijn dochter te schaken. Amerikaanse veiligheidsmensen vertelden Betty allerlei foefjes om zichzelf en haar dochter te beschermen, en raadden haar ook aan een schietvergunning aan te vragen. Ze bezit een pistool ('wel wat zwaar soms'), maar heeft alleen een schietvergunning voor de staat Michigan. Haar beroep is niet eenduidig te definieren. Als meisje wilde ze het liefst stenograaf bij de rechtbank worden, tegen wil en dank is zij daar getuige-deskundige geworden. Namens 'Een wereld: voor kinderen' probeert zij de rechter bijvoorbeeld te overtuigen van een goede bezoekregeling, en strijdt altijd 'voor het kind, nooit voor de moeder of de vader'. Er is zelfs al sprake van een trend wat het ontvoeren van kinderen betreft. "Eerst waren het vooral vrouwen die ons raadpleegden. Filipijnse vrouwen bijvoorbeeld, die met Amerikaanse soldaten naar de VS zijn gegaan, daar kinderen kregen, en later tegen de zin van de vader in met het kind teruggingen. Nu roepen steeds meer mannen onze hulp in. De Pakistaan bijvoorbeeld, die via ons probeert te verhinderen dat zijn zwager (!) diens kind naar Pakistan ontvoert." Kaping Of de vader of moeder het doet, maakt haar niet uit: het ontvoeren van kinderen doe je nou eenmaal niet. Ook niet als je ongelukkig getrouwd in een vreemd land met een vervreemde geliefde woont. Ze vergelijkt het vasthouden of ontvoeren van kinderen met een vliegtuigkaping. Als elk land zo'n toestel weigert te laten landen, is de kaping rap beëindigd. Als alle landen ter wereld een verdrag ondertekenen waarin staat dat je geen kinderen, ook je eigen kind niet, in een (eigen/ander) land mag vasthouden, dan gebeurt het misschien nog wel maar kun je tenminste om uitlevering vragen. Betty heeft hoop: voor Iran of Irak zal het misschien nog even duren, maar Algerije heeft zo'n verdrag getekend en zal zich daar aan moeten houden. Een vergelijking met Salman Rushdie wimpelt ze even verzekerd als sierlijk weg. "Ik heb nooit de islam, nooit het Iraanse volk beledigd. Hooguit heb ik fundamentalisten bekritiseerd; het waren juist Iranese mensen die mij in staat stelden te vluchten. Overigens: wie heeft zijn Duivelsverzen nou eigenlijk gelezen, ook in het westen?" Een dag voor de uitreiking van de Publieksprijs was Betty Mahmoody in Parijs, waar ze tijdens een tv-opname geconfronteerd werd met filmbeelden van haar man. Alles was een grote leugen. Ook een stel Iranese meisjes verscheen voor de camera: allemaal decadente leugens. Of ze het boek gelezen hadden? Nee, dat niet, dat hoefde ook niet. Betty Mahmoody: "Dat kan ook niet, want het boek is in Iran verboden. Al moet ik zeggen dat er ooit twee lovende recensies (voordat de film uitkwam, daarna was het gedaan) in The Teheran Times hebben gestaan."
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
