Boekverslag Betty Mahmoody

Geschreven door:	Viviën (3 vwo) [meer]
Datum ingestuurd:	20 februari 2003
Taal:
Woorden:	1.350
Bekeken:	5678 keer (8 deze maand)
Waardering:	Currently 3.68/5 1 2 3 4 5 3.7/5 (31 stemmen)
Deel op:

Titel:	Not without my daughter
	In een sluier gevangen
Auteur:	Betty Mahmoody
Jaar van uitgave:	1984
Aantal pagina's:	521
Verfilmd als:	Not without my daughter (1991)

Auteur:	Betty Mahmoody
Geslacht:	vrouw
Nationaliteit:	Engels
Geboren:	9 juni 1945
Populaire titels:	1984Not without my daughter (13) 1992For the Love of a Child (0)

1. Not without my daughter / In een sluier gevangen
2. Not without my daughter / In een sluier gevangen
3. Not without my daughter / In een sluier gevangen
4. Not without my daughter / In een sluier gevangen
5. Not without my daughter / In een sluier gevangen
6. Not without my daughter / In een sluier gevangen
7. Not without my daughter / In een sluier gevangen
8. Not without my daughter / In een sluier gevangen
9. Not without my daughter / In een sluier gevangen
... meer

• 
  Door nabila op 31-10-2003
  ik heb in een sluier gevangen gelezen en hij is echt leuk je hebt een goeie verslag gemaakt ik zou wel willen weten wat voor cijfer je ervoor hebt gehad. groetjes; iemand die je verslag perfect vind
• 
  Door kim op 12-03-2003
  mooi boek he heb hem ook al gelezen mooie einde en je hebt een mooi verslag gemaakt dank je heb er veel aan gehad. xxxxxxjes

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

1. Datum: 23-05-03
2. Auteur: Betty Mahmoody/William Hoffer
· Oorspronkelijke titel Not without My Daughter
Nederlandse Titel: In een Sluier Gevangen
· Uitgever: St. Martin’s Press, New York
3. Genre: Waargebeurd, Drama

4. Gebeurtenissen:

De Amerikaanse Betty, de Iraanse Moody en hun vierjarig dochtertje Mathob, vormen een gelukkig gezin in Amerika. Moody is arts en heeft een goede baan. Maar hij mist zijn familie in Iran nog steeds. Hij haalt Betty over om voor twee weken samen met Mathob en hem op bezoek te gaan bij zijn familie in Iran. Na veel aandringen van Moody, stemt Betty toch toe en gaat met Moody mee.
Na twee weken begint de nachtmerrie pas echt voor Betty en Mathob. Moody houd hen gevangen en ze zijn verplicht om in Iran te blijven.
Moody verandert in een harthandige man en mishandeld Betty en Mathob als ze niet doen wat hij zegt.
Na anderhalve verschrikkelijke jaren in gevangenschap en verborgen achter een sluier, ontmoet Betty iemand in de stad die haar en Mathob wil helpen om het land uit te komen.
Het wordt een gevaarlijke en vermoeiende vlucht dwars door de hoge en koude bergen van Turkije.
Op sommige momenten denkt Betty dat het hen niet zal gaan lukken en dat het gedaan is met hen. Maar door haar ontzettende doorzettingsvermogen is het haar gelukt om weer terug te keren naar Amerika.
Nu nog is ze elke dag bang dat haar man haar dochtertje van haar af komt pakken. Elke dag is er weer 1 die ze samen met haar dochtertje in angst doorbrengt.

5. Personen:

De hoofdpersoon in het boek is Betty. Ze is in Amerika gelukkig getrouwd met de Iraanse Moody en ze hebben samen een dochtertje: Mathob.
In Amerika was Moody altijd een hele aardige en zachte man maar toen ze een paar weken in Iran waren, ontpopte hij zich als een ruwe en kwaadaardige man.
Betty is een zachte vrouw en houd ontzettend veel vaan haar dochter. Zij krijgt in Iran de kans van Moody om terug te gaan naar Amerika maar dan zou ze wel Mathob achter moeten laten. Dit weigert ze want ze zou haar nooit alleen bij Moody achterlaten.
Ze is een ontzettend sterke vrouw en heeft heel veel doorzettingsvermogen.

Ze krijgt in anderhalf jaar veel te voortduren maar weet zich ten alle tijden staande te houden in een wereld waar mannen de overhand hebben en vrouwen niks mogen zonder toestemming van hun echtgenoot.

6. Plaats:

Het verhaal speelt zich grotendeels af in Iran. Om precies te zijn in Teheran. De plaats waar de familie van Moody woont. In de tijd dat Betty in Iran verbleef (ongeveer 1984 tot 1986) heerste er in Iran een bloedige oorlog. Daardoor was het in Iran nog moeilijker om te overleven als buitenlander uit een totaal andere cultuur. ’s Nachts word je wakker genaakt door raketten en elke dag ben je bang dat je huis wordt gebombardeerd. En dan nog de totaal andere cultuur. In Iran heb je als vrouw niets te zeggen en als je man ja slaat omdat je niet doet wat hij wil, dan is er niemand die daar raar van op kijkt of ook maar een beetje voor je opkomt. Betty had opeens de Iraanse nationaliteit omdat ze met een Iraan getrouwd was. Ze was op de ene van de andere dag opeens al haar vrijheid kwijt.

8. Begin:

Het verhaal begint als Betty, Mahmoody en Mathob in het vliegtuig naar Iran zitten. Ze gaan bijna landen. Dit zijn de eerste paar regels uit het boek:

Mijn dochter was in slaap gevallen in haar stoel bij het raam in het lijntoestel van British
Airways. Haar roodbruine krullen sprongen alle kanten op en kwamen tot over haar schouders. Er was nog nooit een schaar aan te pas gekomen.
Het was 3 augustus 1984.
Mijn kleine schat was uitgeput door de lange reis.
We waren op woensdagmorgen uit Detroit vertrokken en nu, met het eind van onze reis in zicht, kwam de zon vrijdagochtend op.
Moody, mijn man, keek op uit zijn boek dat op zijn aankomende buikje rustte en duwde zijn bril op zijn kalende voorhoofd. ‘Ga je maar vast klaarmaken,’zei hij.
Ik gespte mijn stoelriem los, pakte mij tasje en liep langs het smalle gangpad naar de toiletten achter in het toestel. Het cabinepersoneel was alles al aan het opruimen en alles in gereedheid aan het brengen voor de aankomende daling.
Dit is een grote vergissing, zei ik tegen mezelf. Ik wilde het liefst meteen uitstappen. Ik deed de deur achter me op slot en keek in de spiegel. Ik zag een vrouw die op de rand van instorten balanceerde. Ik was negenendertig geworden, een leeftijd waarop en vrouw geacht wordt haar leven in de hand te hebben. Hoe kwam het dan dat ik totaal geen greep op het mijne had?

9. Probleem en afloop.

Het belangrijkste probleem in het boek is dat Betty en Mathob gevangen zitten in Iran en nergens heen kunnen. Ze kennen er niemand, hebben geen geld, geen paspoort en ze kennen de taal niet. Het boek heeft een goede afloop omdat Betty en Mathob weer terug zijn in de VS. Toch heeft het einde van het boek ook slechte kanten. Zo zijn Betty en Mathob nog steeds elke dag bang dat Moody hen komt halen en hun alsnog mee terug
neemt naar Iran. Dit zijn de laatste regels van het boek:

‘Denk je eens in Mathob, we gaan naar huis,’zei ik tegen mijn dochter. Samen zeiden we een eenvoudig gebed. ‘Dank u wel, God. Dank u wel’.
Terwijl we zaten te wachten vond Mathob ergens –of misschien had iemand ze haar gegeven – kleurpotloden. Ze begon op een vel schrijfpapier uit ons hotel een tekening te maken. Toen ze klaar was liet ze hem me zien.
Bovenaan had ze een goudgele zon getekend. Op de achtergrond stonden vier rijen bruine bergen. Op de voorgrond voer een zeilboot, een herinnering aan ons huis in Alpena. Helemaal aan de zijkant vloog een vliegtuig, of een vogel. Met zwart had ze een typisch Koerdisch huis getekend, zoals we er onderweg vele hadden gezien. In de muren had ze kogelgaten getekend. En in het midden wapperde een rood, wit, blauwe vlag in de wind. Met zwart had ze daaronder een woord geschreven.
Hoewel ze het netjes in blokletters had gedaan, kon ik door mijn tranen heen het woord nauwelijks onderscheiden. In kinderlijke letters had Mathob geschreven:

12. Thema:

Voor mij gaat het boek erover dat Betty gevangen zit in een totaal vreemd land zonder bekenden en vrienden met een totaal andere cultuur. Ze woont van het een op het andere moment in een land waar ze opeens niks meer te zeggen heeft en de mannen alles voor haar beslissen. Ze probeert om te vluchten uit het voor haar verschrikkelijke land met een rare cultuur en door haar ontzettende doorzettingsvermogen lukt het haar om terug te keren naar haar vaderland en haar familie en vrienden weer in de armen te sluiten.
Ik boek gaat dus eigenlijk over het machteloos zijn en niks kunnen doen en over de angsten die je dan hebt.

13. Beoordeling

Het boek was een heel ingrijpend en onvoorstelbaar verhaal. Je kunt niet begrijpen dat een mens in zo’n korte tijd zo kan veranderen zoals Moody dat deed. Ook vind ik het onvoorstelbaar dat er in deze tijd nog landen bestaan zoals Iran waar vrouwen en meisjes zo behandeld worden. Ze hebben gewoon niks te zeggen en als ze iets niet doen wat hun man aan haar vraagt dan worden ze mishandeld en soms zelfs vermoord zonder dat iemand daar ook maar iets aan doet.
Tijdens het verhaal heb ik erg met Betty en Mathob meegeleefd. Ik vond het erg zielig voor hen dat ze niks konden doen.
Dat gevoel werd nog eens extra versterkt omdat het ook nog een waargebeurd verhaal is. Dan denk ik echt zo van: dat er in deze tijd toch nog zulke vreselijk dingen gebeuren.
Omdat er nog steeds duizenden vrouwen over de hele wereld in dit soort zelfde situaties zitten, heeft Betty een stichting opgericht, waarmee ze deze vrouwen en kinderen helpt om hun vrijheid weer teug te krijgen. Dat vind ik echt een hele goed actie van haar en ik vind het ook dapper dat ze zo toch weer elke dag aan deze verschrikkelijke gebeurtenis wordt herinnerd.