Geschreven door:	mart [meer]
Datum ingestuurd:	6 februari 2003
Niveau:	6 vwo
Taal:
Woorden:	629
Opvragingen:	1323 (2 deze maand)
Waardering:	Currently 2.20/5 1 2 3 4 5 2.2/5 (10 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

In dit boek maakt Tessa de Loo dezelfde reis als lord Byron in 1809. Deze lord wilde weg uit het saaie Engeland en ging samen met zijn knecht Hobhouse en hun gevolg. De toch ging door Albanië, van Zuid-Albanië naar Tepelenië waar het paleis van de toenmalige heerser stond. Deze man, Ali Pasja, was daar aan de macht gekomen door met een groep professionele rovers allerlei steden en gebieden te veroveren. Doordat Hobhouse alles op de Grand Tour heel nauwkeurig heeft beschreven was het goed te doen om de reis over te doen. Tessa de Loo was benieuwd naar de dingen die hetzelfde waren gebleven en welke veranderd waren. Ze schrijft het reisverslag in de vorm van een brief naar lord Byron. Het wordt een langdradig verhaal waarin in niet veel gebeurt, maar waarin toch heel mooi beschreven wordt hoe Albanië in elkaar zit. Aan de hand van 4 citaten zal ik proberen duidelijk te maken waar het verhaal over ging. Dat was moeilijk, maar ik heb toch geprobeerd een aantal treffende fragmenten uit te kiezen.
Het eerste citaat: “Geen beter geneesmiddel voor een melancholisch man dan verandering van lucht en variëteit van plaatsen, in het buitenland reizen en andere leefwijzen zien.” Dit citaat is eigenlijk een citaat van een citaat, want Tessa de Loo gebruikte dit ook al om duidelijk te maken wat de reden van hun reizen was. In het book The Anatomy of Melancholy zegt Robert Burton precies wat volgens Tessa de Loo de reden was van de reis van lord Byron. Het boek gaat ook vooral over het hoe en waarom van dingen, in combinatie van het feit dat het een reisverslag is leek dit mij een goed citaat.
Het tweede citaat: “Zelf had ik het idee dat ik steeds meer op een ‘Albanese maagd’ ging lijken. Binnen de traditionele clansamenleving in de geïsoleerde delen van Albanië waren vrouwen altijd beschouwd als minderwaardige wezens. ‘Een vrouw moet harder werken dan een ezel, want een ezel eet gras terwijl een vrouw brood eet,’ zo luidde het gezegde.” Het boek gaat over de toenmalige en huidige normen en waarden in Albanië. Het gevoel dat Tessa de Loo tijdens haar reis kreeg past goed in het beeld dat vrouwen in Albanië nog lang niet geëmancipeerd zijn. In het boek komt dit thema ook duidelijk naar voren, omdat De Loo met alleen maar mannen op reis was en zich dikwijls eenzaam voelde.
Het derde citaat: “De afwijking was een aanslag op zijn ijdelheid, en evenzeer op zijn temperament omdat hij erdoor gehinderd werd bij allerlei activiteiten. Hoewel de voet achteraf gezien in de literaire en cultuurhistorisch opzicht gerust ‘le défaut de sa qualité’ kan worden genoemd, is er voor hemzelf van acceptatie nooit sprake geweest, hooguit van compensatie.” Dit citaat gaat over de aangeboren afwijking aan de voeten van Byron. Het heeft hem zijn hele leven dwars gezeten en hij is er ook vaak door afgewezen (door vrienden of vriendinnetjes). Hij wilde zichzelf uitleven in allerlei sporten, maar kon alleen zwemmen, schieten en paardrijden. Dat deed hij dan ook dagenlang en vooral paardrijden was zijn lust en zijn leven.
Het vierde en laatste citaat: “Op een varken en een paar ondervoede honden na zagen we geen enkel teken van leven.” Dit was wat Tessa de Loo zag bij haar aankomst in het kasteel van Ali Pasja. Vroeger een machtig gebouw vol glitter en glamour, nu was er alleen nog een varken in het paleis. Hierbij hebben we meteen de titel verklaard. Tessa de Loo viel bij deze aanblik in een gat, ze had de hele tijd het reisverslag van Hobhouse gevolgd, maar dat was nu uit en de reis was in een grote anti-climax geeïndigd. Ze heeft de reis van haar leven meegemaakt, maar het eind had er beter niet kunnen zijn.