Boekverslag Philippe Labro

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem [meer]
Niveau:	5VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	775
Opvragingen:	2

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (66 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Philippe Labro

• Des cornichons au chocolat / Augurken met slagroom (14)

  1983

Samenvatting
Het boek gaat over Stéphanie, een meisje van ongeveer 13-14 jaar. Het boek is een soort dagboek, wat dus geschreven is door Stéphanie op die leeftijd. Ze zit op het lyceum, waar ze een groepje vriendinnen heeft: Julie, Valerie, Nathalie en Sophie. Bij de ‘wandeltocht’ naar huis blijft Stéphanie altijd alleen met Pablo over. Op een dag mag ze voor het eerst met hem meelopen naar huis (normaal mag dat nooit, en daarom vermoedt ze dat hij een geheim heeft), en dan komt ze achter zijn ‘Sécret’: hij heeft een broer, ‘l’Autre’. L’Autre is verlamd en zit in een rolstoel – aan Stéphanie vertelt hij het verhaal dat hij verlamd is omdat hij een hongerstaking heeft gevoerd, tegen zijn ouders, die Pablo volgens hem te onrechtvaardig behandelden.
Stéphanies ouders bemoeien zich eigenlijk heel weinig met Stéphanie. Haar vader heeft een nogal vaag zaakje waarmee hij in oude militaire spullen handelt, en haar moeder is voortdurend weg. Gelukkig heeft Stéphanie haar kat, Garfunkel, nog. Garfunkel neemt ze overal mee naartoe, en ze praat tegen hem.
Op een dag komt Stéphanie thuis, maar haar ouders zijn er nog niet. Ze hebben op het antwoordapparaat wel boodschappen voor elkaar achtergelaten - dat ze dus niet thuiskomen - maar niet voor Stéphanie. Dan besluit Stéphanie om weg te lopen naar Pablo, en ze blijft logeren bij l'Autre in de kamer. Als ze terugkomt van Pablo zijn haar ouders heel kwaad op haar. Op een gegeven moment zegt haar moeder tegen haar: 'Crois-moi que si j'avais pas eu besoin de t'avoir, toi, je t'aurais pas eue.' Oftewel: als ze het niet nodig had gehad om Stéphanie te krijgen, had ze het niet gedaan.
Later vraagt Stéphanie aan haar vader of haar vader en moeder gaan scheiden, waarop haar vader heel zenuwachtig reageert en uiteindelijk zegt dat het niet goed gaat tussen hem en haar moeder en dat ze inderdaad misschien gaan scheiden.
Op een gegeven moment wordt een jongen uit Stéphanie's klas, Xavier, van school gestuurd. Hij is iemand die sowieso al niet te braaf is, maar op die dag haalt hij een 'grap' uit, samen met een ander meisje. Dan verraadt dat meisje hem, en ze zegt er natuurlijk niet bij dat ze heeft meegeholpen. Hierop wordt hij van school gestuurd. Stéphanie en haar vriendinnen zijn hier heel boos om, en ze vragen een aardige lerares om hulp, maar deze heeft eigenlijk geen invloed. In de pauze gaat Stéphanie naar huis, waar ze aan haar vader vraagt te helpen, dus uiteindelijk belt hij op naar de directrice van het lyceum, maar zonder veel effect. Stéphanie belt l'Autre op en vertelt hem wat er is gebeurd. Wat later vertelt l'Autre haar dat hij eigenlijk heel vaak liegt, dat Stéphanie niet alles moet geloven wat hij haar vertelt. Daardoor raakt Stéphanie al half van slag. Even later hoort ze dat haar moeder binnenkomt, en dat er nog iemand met haar mee is gekomen. Ze komt erachter dat haar moeder en die persoon in de badkamer zijn. Haar moeder merkt dat Stéphanie thuis is. Er volgt een grote ruzie. (Stéphanies vader is inmiddels weg, op reis). Uiteindelijk valt Stéphanie flauw. Haar moeder doet even aardig tegen haar, maar is 's avonds alweer weg. Stéphanie besluit om weer weg te lopen, en gaat uiteindelijk maar naar l'Autre. Die vertelt haar dat hij nooit beter zal worden, en dat hij binnen 4 of 5 jaar zal sterven. Hij heeft geen hongerstaking gehouden voor Pablo, maar hij heeft een ziekte. Hij zegt tegen Stéphanie dat ze zich niet zo druk moet maken om haar ouders en alles waar ze zich druk om maakt, dat er veel ergere dingen zijn zoals de ziekte die l'Autre heeft. Ze gaat dus weer terug naar huis, waar nog steeds niemand thuis is. Opeens denkt ze dan aan Mamo. Dat is iemand die vroeger voor haar heeft gezorgd, als een soort au pair, en waar Stéphanie gek op was. Stéphanie wil haar opzoeken. Ze neemt een taxi naar de snelweg. Vandaar gaat ze naar Arville door te liften. Bij Mamo wordt ze niet al te gastvrij ontvangen. Stéphanie wordt bijna meteen ziek en dat blijft ze een paar dagen. Op de eerste dag dat ze beter is, merkt ze dat Garfunkel er niet meer is. Ze gaat hem overal zoeken, en vindt hem op de straat, dood. Als ze terugkomt, met Garfunkel, is haar moeder ook bij Mamo. Stéphanie gaat weer naar huis met haar moeder. Haar moeder zegt dat zij en haar vader weer opnieuw gaan proberen om toch met elkaar samen te leven. Als Stéphanie thuis is krijgt ze van haar moeder een klein poesje, dat ze Simon noemt.