Boekverslag Maarten 't Hart

Geschreven door:	anoniem [meer]
Datum ingestuurd:	6 december 2002
Niveau:	4 vwo
Taal:
Woorden:	2715
Opvragingen:	3020 (19 deze maand)
Waardering:	Currently 2.54/5 1 2 3 4 5 2.5/5 (26 stemmen)

Titel:	Het uur tussen hond en wolf
Auteur:	Hart, Maarten 't
Jaar van uitgave:	1987
Aantal pagina's:	141
Moeilijkheidsgraad:	havo
Thema:	Sociale problemen

Auteur:	Hart, Maarten 't
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Nederlands
Geboren:	23 november 1944
Informatie:	http://nl.wikipedia.org/wiki/Maarten_'t_Hart
Populaire titels:	1983De kroongetuige (88) 1978Een vlucht regenwulpen (23) 2002De zonnewijzer (29) 1993Het woeden der gehele wereld (21) 1977Laatste zomernacht (10) 1979De aansprekers (9) 1986De Jacobsladder (11) 1980De droomkoningin (9) 2004Lotte Weeda (7) 1998De vlieger (12) 1973Ik had een wapenbroeder (6) 1996De nakomer (6) 1984De ortolaan (8) 1987Het uur tussen hond en wolf (6) 1971Stenen voor een ransuil (7) 1983Laatste zomernacht & De kroongetuige (1) 1974Het vrome volk (3) 2006Het psalmenoproer (3) 1992Verzamelde verhalen (1) 1982Het longvolume (1) 2003De scheltopusik (1) 1982De versnijdenis (1) 1977Mammoet op zondag (1) 1988De steile helling (1) 2009Verlovingstijd (1) ... meer

1. Het uur tussen hond en wolf
2. Het uur tussen hond en wolf
3. Het uur tussen hond en wolf
4. Het uur tussen hond en wolf
5. Het uur tussen hond en wolf
6. Het uur tussen hond en wolf

Download dit verslag in PDF-formaat

Motivatie: Waarom heb ik juist voor dit boek gekozen?
Het uur tussen hond en wolf van Maarten ‘t Hart. Niet echt een titel die mij normalerwijs aan zou spreken. En toch heb ik het boek gelezen voor het vak Literatuur, maar waarom?
Ik stond in de bibliotheek te kijken naar alle boeken in de kast, daarna keek ik op mijn boekenlijst. Goed, ik mag dus in principe alle boeken van Maarten `t Hart lezen. Het was op dat moment ook bijna de enige schrijver waarvan nog een aantal niet al te dikke boeken in de kast stonden. Ik hou niet van dikke boeken. Ook al schijnt het boek nog zo mooi, ook al heeft het 100 awards ontvangen. De dikte van zo’n boek weerhoudt mij ervan het te lezen. Normaal, dus als het niet moet voor school, lees ik ook niet van dat soort dikke boeken. Ze zijn in principe nooit dikker dan tweehonderd pagina’s.
Het uur tussen hond en wolf heeft 141 pagina’s, waarvan 136 beschreven staan met het verhaal. Dat moest te doen zijn, aangezien je boek minstens honderd bladzijden moest hebben.

Ik las de achterkant van het boek: “Eindelijk krijgt Ton Aanbeek het `straatrumoer’ in de Nederlandse literatuur waar hij al zo lang op zit te wachten: het bijzondere actuele thema van `t Harts nieuwste roman is een conflict tussen huurder en huiseigenaar. Het proces waarmee het boek eindigt, wordt gewonnen. Rest de vraag: door wie?”
Dit sprak mij op zich wel aan. Een conflict. Ik had nog nooit eerder een werk van deze schrijver gelezen en nam deze maar mee. Toen een oudere nicht van mij later vertelde dat boeken van Maarten `t Hart erg moeilijk te lezen waren, twijfelde ik nog om het boek terug te brengen naar de bibliotheek. Waarom ik het niet gedaan heb? Ik wist dat ik dan toch geen ander boek zou vinden, en ik was ook al in het boek begonnen. Ik vond het tot dan toe nog wel meevallen met de moeilijkheid van het boek.

Verder sprak mij de voorkant ook wel aan. Je ziet een oude kerk en een herenhuis. Verder zie je een typisch Amsterdamse gracht en mensen in wat ouderwetse kleding uit ongeveer begin vorige eeuw (+/-1900-1930). De illustratie ziet er echt uit als een set voor een film, perfect decor. Het is niet zo dat die perfectheid voor een decor mij ertoe gebracht heeft het boek te lezen, meer de tijd waarin het verhaal zich volgens de voorkant af moest spelen vond ik interessant. Ik houd wel van een beetje geschiedenis. Wist ik veel dat dat helemaal niet aan de orde kwam. Persoonlijk vind ik het leuk als ze de kleding die de personages in het boek dragen dan ook mooi omschrijven, vooral als het verhaal zich in de verleden tijd afspeelt. Je krijgt dan een beetje een beeld van die persoon: is de persoon arm, dan draagt die oude kleren, bruin, vol gaten. Een rijk persoon draagt dure jasjes en prijzige broeken. Als ik dan zo’n voorkant zie denk ik meteen dat er zoiets voor gaat komen in het boek. Dan neem je het mee.

Eindoordeel: Wat vond ik nou van dit boek?

Het Onderwerp.
Het onderwerp van het boek vond ik op zich niet zo interessant. Het ging namelijk over een huiseigenaar (Dhr. Melchior) die in conflict kwam met zijn huurder (Fred of Frederick Koudvuur). Het was niet echt een onderwerp dat herkenbaar is in mijn eigen belevingswereld. Ik hoorde nooit zoveel over krakers, of conflicten met huiseigenaren. Dat interesseert me ook eigenlijk niet. Zelf hebben we een koopwoning dus geen last van een huiseigenaar. En tegenwoordig hebben de meeste mensen ook een eigen huis, dus veel hoor je ook niet meer van ruzies tussen huurders en de verhuurders. Het boek heeft me daarom ook niet echt aan het denken gezet, niet qua: “Goh, dat gebeurd in het echt gewoon ook”, meer omdat ik vroeger ook in een huurwoning heb gewoond en toen werd de huur steeds hoger, daarom zijn we naar een koopwoning verhuist. Anders waren wij misschien ook wel conflict geweest met de verhuurder. En er is ook zo’n programma op de televisie “Spookhuis” waarin je ook mensen ziet in conflict met huiseigenaren, dat heeft hier dus wel wat mee te maken. Dat zet je wel even aan het denken, maar verder ook niet.
Ik had persoonlijk geen mening over huurders en huiseigenaren, dit boek kan dat dus ook niet beïnvloed hebben. Ik ben er wel een beetje anders over gaan denken, want er zit in het boek een hele rechtszaak aanvast. Zo erg is het. `Toen we voor de tweede keer aankwamen bij de al verdorde sperziebonenstruik dacht ik: `Hij kan in hoger beroep gaan.’’ Het is dus wel ernstig.
Ik vind het moeilijk te zeggen of er voldoende diepgang in het verhaal zat. Het boek ging in principe alleen maar over het conflict tussen Melchior en zijn huurder Koudvuur. Dat is toch wel een diepgang lijkt mij. ‘t Hart gaat diep op het onderwerp in. ‘ ‘Diepgang?’ vroeg ik, ‘wat is dat?’ ‘Dat is wat ook in jouw werk ontbreekt,’ zei hij. ‘Het leven heeft geen diepgang,’ zei ik, ‘dus mijn werk ook niet. Diepgang is een literaire toevoeging, een truc om het net te doen lijken alsof het bestaan mysterieus en rijk en boeiend en groots is. Maar het leven is banaal, is oppervlakkig, is, zoals Rupert Brooke heeft gezegd, zo plat dat je aan het einde ervan al je grafsteen kunt zien staan.’ `Maar soms vond ik het wel wat oppervlakkig. Juist omdat het steeds over hetzelfde ging. En die Fred die bleef maar zeuren dat hij zo ontzettend goede vertaler is. Hij bleef zichzelf het hele verhaal door vergelijken met Multatuli. ‘ `Waarom ben ik niet rijk? Ik zou rijk horen te zijn, ik…met mijn talent…ik die leef en denk en voel als Multatuli.’ Toen stond hij stil. Ik bleef ook staan. Hij haalde zijn sigaar uit zijn mond en sloeg, midden op straat, tussen de tramrails, met zijn rechterhand op zijn borst en zei luid: `Ik…ik bèn Multatuli.’’ Het onderwerp komt dus wel goed aan het licht, maar misschien was het leuker en boeiender geweest als er ook nog wat anders gebeurde in het boek. Zoals die relatie die Melchior (de ik-persoon) heeft met Mary, daar weet je bijna niks van. Het zou me wel leuk lijken als de schrijver daar misschien nog wat meer op in was gegaan.
Ik ken geen andere boeken of films die over ditzelfde onderwerp gaan, dit was het eerste boek wat ik hierover las.

De gebeurtenissen
De gebeurtenissen waren zeker het belangrijkste in het boek. Er werd niet veel over gevoelens geschreven. En als er dan wat gevoelens naar boven kwamen was dit meestal of een gedachte van de ik-persoon Melchior, of de emoties werden gewoon in de dialoog uitgesproken. ``Heb je die pen nog? Die vulpen?’ `Ja.’ `Schrijf je daar nog steeds mee?’ `Nou en of.’ `O, als ik die pen in handen krijg, dan vermorzel ik hem, mijn god, dat zo iemand als jij… als ik toch, met mijn talent, jouw werkkracht… ereburger van Maasland! Het is Summum. Dat iemand zo diep kan vallen!’’
Ik vond niet dat er teveel gebeurtenissen in het boek voorkwamen, soms vond ik juist dat er wel wat meer mocht gebeuren. Later werd dit trouwens wel beter, toen zat er wat meer vaart in het boek. Er kwamen meer gebeurtenissen voor. Dat leest ook veel makkelijker, dat is wel handig.
Ik vond de meeste gebeurtenissen maar saai. Het was niet zo boeiend geschreven. Soms vond ik het trouwens wel grappig hoe dom Fred Koudvuur nu weer bezig was. Ik ergerde me er niet zo erg aan, wat de ik-persoon dus wel doet. Ik moet er wel om lachen. ``Heb je al een titel voor je boek?’ `Ja,’ zei ik, `Een koppel braamsluipers.’ `God allemachtig, wat een rottitel,’ zei hij, `de titel moet het visitekaartje van een boek zijn, maar dit… dit is geen visitekaartje, dit is een stukje beschimmeld toiletpapier – ach, man, met zo’n titel kom je nergens.’’ Verder zit er veel tijd tussen de gebeurtenissen in. Er staat gelukkig in het boek wel duidelijk bij dat het drie maanden later is, want anders was het heel erg onduidelijk geweest.
De gebeurtenissen waren wel geloofwaardig, ik denk wel dat dit de realiteit zou kunnen zijn. Behalve dan dat de personages wel erg extreme karakters hebben. Wat ik hiermee bedoel is; als in het boek iemand koppig is, is die persoon ook echt heel koppig. Geeft niks toe, vindt niks goed. Dat is zeg maar een extreem karakter.
De gebeurtenissen vond ik niet echt schokkend, behalve toen die keer dat Melchior bijna in elkaar werd gemept door een aantal krakers, maar dat is dan ook het enige.
Ik kreeg bij dit boek ook geen speciale gevoelens. Soms een beetje een ergernis omdat die Koudvuur weer zat te zeiken over zijn talent. Maar verder was ik gevoelloos.
De afloop vond ik op zich wel leuk. Want Melchior wint uiteindelijk het conflict. Dat wilde ik ook eigenlijk wel, want die Koudvuur verdiende het gewoon niet om te winnen. Hij had zoveel dingen fout gedaan, en hij was zo arrogant, hij verdiende het gewoon niet om te winnen. En dat deed hij ook niet, dus dat vond ik wel even heel fijn.

De personen
De hoofdpersoon kwam wel levensecht over, het was alleen een beetje een sneu typetje. Hij liet echt ontzettend over zich heen lopen. `Lankmoedig, dacht ik, lankmoedig, ja, dat is het woord, ik neem alles maar, ik protesteer nooit, ik ben niet zakelijk genoeg, ik ben ook niet geschikt als verhuurder, dat wordt nooit wat.’ Maar later wordt dat wel anders dan zegt hij gewoon wat hij vindt. `Tegen mijn huurder zei ik: `Zo gaat het niet langer. Er lijkt me maar één oplossing mogelijk. Ik vraag splitsing aan van boven- en benedenhuis en jij koopt het bovenhuis van me.’’
Op het begin van het boek kon ik mij nog niet zo goed inleven in de hoofdpersoon van het boek. Omdat, zoals ik al ei, hij zo over zich heen liet lopen en nooit ergens iets van zei. Soms had ik echt zoiets van: ‘Zeg daar nou gewoon wat van als je dat zo vervelend vindt!’ Maar later deed Melchior dat ook wel. Alsof hij mijn gedachten gehoord had. Toen kon ik mij ook beter in hem inleven, ook omdat ik hem al wat langer kende. Omdat je alweer wat verder gevorderd was in het boek. Toen herkende ik mezelf nog steeds niet echt in hem, maar dat kan natuurlijk ook niet altijd. Hij is een man. Hij is ouder. Het speelt zich, volgens mij, af in de negentiende eeuw. Dat zijn wel elementen waar je rekening mee moet houden.
Alleen de persoon Mary uit het boek zou ik aan iemand uit mijn directe omgeving kunnen koppelen, namelijk mijn moeder. In dat geval zou ik Melchior zijn. Mary pept Melchior een beetje op. Zij zorgt ervoor dat hij in actie komt, zij maakt dat hij in opstand komt tegen de huurachterstanden van zijn huurder. En anders doet ze het zelf wel. “Je moet je huur betalen,’ zei Mary. `Ik heb alleen maar Duits geld,’ zei hij. ‘Dan betaal je maar met Duits geld,’ zei Mary. ‘Hier heb je duizend Mark. Goed voor drie maanden huur, november, december, januari.’ ‘De huur is driehonderdvijftig gulden per maand,’ zei Mary, ‘drie maal driehonderdvijftig gulden is geen duizend Mark.’ ‘De koers van de Mark is momenteel zodanig…’ ‘We zullen zien,’ zei Mary, ‘ik wissel het en wat we te kort komen betaal je bij.’ Niet dat ik daar zelf niet op zou komen, maar mijn moeder loopt soms ook wel een beetje achter mij aan. En dat is ook wel goed soms, dat merk je ook wel aan de afloop van het boek; Melchior wint de rechtszaak.
Ik ben zeker niet door het gedrag van de hoofdperso(o)n(en) beïnvloed. De persoonlijkheden waren wel heel sterk, maar die spraken mij niet aan. Ze hadden niks fascinerends.
Ik waardeerde het doorzettingsvermogen die Melchior later in het boek ontwikkeld wel, hij moet en zal Fred, zijn huurder, uit zijn huis verwijderen. Wat hij er ook maar voor hoeft te doen. In het begin gaat hij niet eens tegen zijn (latere ex-) vriend (zie titel: hond). Dat waardeer ik dan negatief. Later laat hij niet meer zo over zich heen lopen (zie titel: wolf). Verder vind ik het goed van hem dat hij hulp gebruikt wanneer hij te horen heeft gekregen dat er een kraker in zijn huis zit. In zijn eentje was hem dat nooit gelukt.
Als ik de auteur was van het boek had ik de hoofdpersoon meer belevenissen gegeven. Ik lees zelf vaak boeken waarin meerdere gebeurtenissen naast elkaar plaatsvinden en dat vind ik persoonlijk interessanter dan gewoon één gebeurtenis. Dat kan snel langdradig worden. En dat was soms ook het geval in dit boek, daarom zou ik de lezer bijvoorbeeld met hem mee laten kijken op zijn werk, ofzo. Dat er tenminste nog een beetje van het hoofdonderwerp afgeweken wordt, dus een beetje meer variatie.

De opbouw
Ik vond niet dat het verhaal moeilijk opgebouwd was, het was gewoon chronologisch geschreven. Al zaten er af en toe wel grote tijdzones tussen; dan was het opeens weer 3 maanden verder en was de huurachterstand van Koudvuur al aardig vergroot. Dat realiseer je je dan helemaal niet. Dat was wel wat moeilijk, maar verder viel het qua opbouw wel mee.
Er zat een stukje in het boek wat ik echt niet goed begrepen heb. Maar dat was ook niet ontzettend belangrijk voor het verhaal. Het was een brief van een advocaat, in van dat advocatentaal. ‘Mitsdien het U Edelachtbare Heer Kantonrechter behage bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad, voor zover de wet zulks toelaat, te ontbinden althans ontbonden te verklaren op grond van wanprestatie door gedaagde gepleegd, de hierboven omschreven huurovereenkomst en gedaagde te veroordelen binnen 2 x 24 uur na betekening van het ten deze wijzen vonnis de betreffende perceelsgedeelten met alle van zijnentwege daarin aanwezige personen en/of goederen te verlaten en te ontruimen, met overgifte van de sleutels, en al hetgeen tot het gehuurde behoort, ter vrije en algehele beschikking van eiser te stellen met machtiging op laatstgenoemde om voor het geval gedaagde met deze bevolen ontruiming in gebreke mocht blijven, deze zelf te doen bewerkstelligen, desnoods met behulp van de sterke arm.’ Dat slaat toch helemaal nergens op? Dat was dus niet te begrijpen, althans, niet voor mij.
Dit klinkt een beetje dom, maar persoonlijk vond ik niet dat er een spannend stukje zat in het boek. Het was gewoon totaal ontspannend. Ik kon er niet echt bijblijven soms, dan bleef hij gewoon tien bladzijden doorzeuren over het feit dat zijn huurder een huurachterstand had en dat hij ook nog eens een tafel in de keuken had gezet!
De afloop van ik goed, het is geen open einde. Dat zou ook niet passen bij dit verhaal trouwens. Melchior wint de rechtszaak en Koudvuur is dus uit zijn huis gezet. Melchior heeft geen last meer van Fred, en Fred niet meer van Melchior. Eind goed, al goed. Ja toch?

Het taalgebruik
Met één woord: moeilijk. Met meer woorden: Tè moeilijk. Zoals bijv. het advocatenstukje wat je bij ‘de opbouw’ al hebt kunnen lezen. De woorden zijn soms zo moeilijk, je voelt je IQ gewoon stijgen. Termen als: hyperbool, schutsmuur, muggenlibido, andermaal etc. komen erin voor. Dat leest erg vervelend. Daarom heb ik het boek ook steeds na een paar bladzijden weer weggelegd, ik vond dat maar niks, al die moeilijke woorden.
De gebeurtenissen werden niet zozeer helder geschreven, er werd gewoon heel lang op doorgegaan zodat je uiteindelijk wel snapte wat de schrijver je probeert te vertellen. De vele dialogen in het boek werden niet echt op natuurlijke wijze gegeven. Ze spraken met moeilijke woorden, die je eigenlijk alleen als schrijftaal kent. Zo praat je gewoon niet. ‘Een aardige synopsis voor een novelle,’ zei ik. ‘Synopsis,’ riep hij, ‘niks synopsis, dit is het hele verhaal, ik heb het tot z’n essentie teruggebracht, er staat geen woord te veel in, zó hoor je te schrijven, elk woord moet betekenis hebben.’
Er zijn geen zinnen in het boek die ik zou willen onthouden, omdat ze zo mooi, humoristisch of iets dergelijks waren. Nee, het taalgebruik en de zinnen spraken mij op die manier niet zo erg aan.