Boekverslag Friedrich Durrenmatt

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem [meer]
Niveau:	5VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1466
Opvragingen:	10

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (19 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Friedrich Durrenmatt

• Das Versprechen (11)

  1958

• Der Besuch der alten Dame (12)

  1956

• Der Richter und sein Henker (11)

  1952

• Der Verdacht (6)

  1953

• Die Panne (2)

  1956

• Die Physiker (8)

  1962

• Grieche sucht Griechin (3)

  1955

• Romulus der Grosse (1)

  1949

Eindoordeel

Het onderwerp.
Het onderwerp van het boek is Criminaliteit. Over het algemeen vind ik dit een zeer interessant onderwerp. Ik kijk op de tv ook vaak naar politieseries als Baantjer en Luifel & Luifel. Het onderwerp was natuurlijk wel herkenbaar, want criminaliteit gebeurt zo ontzettend vaak de laatste tijd. Van overvallen tot de wat kleinere diefstallen. Of van verkrachtingen tot aan een te hoge snelheid in de bebouwde kom. Tuurlijk ga je hierdoor over dit soort onderwerpen nadenken. Dit boek gaat over een moord op een jong meisje, Gritli Moser. Ook vandaag de dag worden er nog kindermoorden gepleegd. Ik vind dat natuurlijk helemaal nergens op slaan. Sowieso, moord is niet goed, stom en een vorm van criminaliteit. Het boek heeft mij dus ook niet aan het denken gezet, dat deed ik toch wel al. Het boek kwam ook best goed overeen met de denkwijze die ik had over het boek: de dader van zo een moord moet gepakt en zwaar gestraft worden. Alleen jammer dat dit in dit boek niet kan gebeuren, omdat het toeval in de weg staat. Het onderwerp werd ook zeer uitgebreid behandeld, criminaliteit was het thema, de kindermoord het onderwerp van het hele boek. Het hele boek door proberen de politieagenten en commissarissen de moord op te lossen. Zelf zou ik ook niks aan het boek hebben toegevoegd. Misschien dat ik sommige stukjes iets korter had gelaten, want soms werd het boek wat langdradig. Zo staat commissaris Matthaï iets van een half jaar op de moordenaar te wachten bij een tankstation. Dit wordt in wel 5 bladzijden beschreven. Dit vind ik iets overdreven, en je wordt er dan ook wel een beetje moe van! “So wartete er denn. Unerbittlich, hartnäckig, leidenschaftlich. Er bediente seine Kunden, tat seine Arbeit, Bezin einfüllen, Öl, Wasser nachfüllen, Scheiben wischen immer die gleichen mechanischen Hantierungen.” En dat dan beschreven in (inderdaad) een stuk of vijf bladzijden. Dit had ik wat ingekort.
Er is een film gemaakt van dit boek, ook deze film heet “Das Versprechen”. Er zit bij dit verslag een recensie van die film bijgevoegd, omdat er geen recensie van het boek zelf te vinden was. De film van dit boek heb ik zelf niet gezien, maar op zich lijkt het me wel leuk om te zien hoe die regisseur dit boek geïnterpreteerd heeft.

De gebeurtenissen.
De gebeurtenissen in het boek, waren zeker belangrijker dan de gevoelens of gedachten van de personen. Er werd ook niet ontzettend veel gesproken in het boek. En als er gesproken werd, waren dit vaak lange verhalen. Met daarin allerlei gebeurtenissen beschreven. Het aantal gebeurtenissen vond ik niet storend veel, ik vond het aantal juist wel goed, hierdoor kon je het boek goed begrijpen. Alleen waren sommige gebeurtenissen soms dus wat langdradig beschreven, zoals ik hierboven al genoemd had. Deze gebeurtenissen waren dan ook vaak saai, terwijl ze eigenlijk juist heel opwindend en spannend bedoelt waren. Ik vond het wel onverwacht toen de verdachte uit het eerste stukje van het boek zichzelf ophing na een zeer lang durend verhoor; de commissaris was ervan overtuigd dat die man de dader was, totdat de man uiteindelijk maar bekende om van het gezeur af te zijn. Hij hing zichzelf op in de cel. Wel tragisch… de man bleek uiteindelijk onschuldig. “Die Zelle befand sich am Ende des großen Korridors. Wir rannten hin. Zwei Mann beschäftigten sich schon mit dem Hausierer. Er lag auf dem Boden. (…) ‘Es nützt nichts mehr,’ meinte einer der Polizisten. ‘Der Mann ist tot.’” De gebeurtenissen waren gedeeltelijk geloofwaardig, gedeeltelijk niet. Dat deze arme man zichzelf heeft opgehangen kan ik mij op zich best voorstellen. Maar dat Matthaï een half jaar lang probeert de moordenaar bij een tankstation te pakken lijkt mij zeer ongeloofwaardig voor.
De dingen die gebeurden waren niet erg schokkend. Alleen het vermoorde meisje natuurlijk en de man die zichzelf ophing. Maar ja, wat is nog schokkend hè, in het jaar 2002! Sommige gebeurtenissen riepen wel bepaalde gevoelens bij mij op ja. Ergernis bij het oneindige geduld van Matthaï om op de moordenaar te wachten, en vreugde wanneer het oude vrouwtje op het laatst vertelt de moordenaar te kennen. En dan weer onbevredigd, wanneer blijkt dat deze moordenaar al is overleden. Dit was ook het einde van het boek, dat blijkt dat de moordenaar van in totaal 4 meisjes met “ ein rotes Röcklein und gelbe Zöpfe” al dood is. Hij is dus niet meer te straffen. Erg jammer, maar helaas.

De personen.
De naam van de hoofdpersoon krijg je gedurende het hele boek niet te weten. Op geen enkele manier. Erg frustrerend. Het is dus gewoon de “ik-persoon”. Hij kwam wel levensecht over. Het boek is in 1958 uitgebracht, en voor die tijd heeft hij ook een hele normale handelingswijze. Ik kon mij niet zeer goed inleven in de hoofdpersoon. Het was een wat oudere man uit de jaren ’40, ’50. Ook ben ik zelf natuurlijk geen detective. Soms snapte ik niet dat hij zo nodig een sigaar nodig had, dat het zweet hem uitbrak, ik rook zelf niet dus daar kan ik mij ook niet in verplaatsen. Verder sprak ook zijn handelingswijze van alsmaar wachten mij niet aan, maar waarschijnlijk was dit ook wel een beetje het geval van het nog niet computers hebben. Daarmee kun je natuurlijk veel makkelijker aan informatie komen, dan door gewoon wat af te wachten en zo. Maar ja, daarentegen kan zelfs een computer niet tegen het toeval op. Ik herkende geen karaktereigenschappen van de hoofdpersoon bij me zelf. Ook de andere personages in het boek kwamen niet overeen met mijzelf, of iemand uit mijn eigen leefomgeving. De hoofdpersoon heeft mij dan ook op geen enkele wijze met iets kunnen beïnvloeden. Ik vond de hoofdpersoon wel heel sterk, om toch nog door te gaan met het onderzoek, omdat Matthaï ervan was overtuigd dat de moordenaar nog niet gepakt was. Hij luisterde wel naar andere mensen, en wilde ze ook het voordeel van de twijfel geven. Wat ik slecht vond aan deze man was zijn vreselijke drang tot roken, daar werd je soms echt helemaal niet goed van! De man was ook zeer ongeduldig op het einde, terwijl de oude vrouw, die op haar sterftebed lag een verklaring voor haar dode man aflegde. “Ich wagte kaum zu atmen, der Schweiß lief mir übers Gesicht, ohne daß ich darauf achtete; ich fror auf einmal und kam mir doppelt lächerlich vor, wenn ich daran dachte, daß ich von der Alten eine Stiftung erwartet hatte.”
De hoofdpersoon is zoals hij is, en anders laten handelen zou het hele boek veranderen, het boek zegt ook: “een commissaris van de politie probeert een kindermoord op te lossen, maar wordt verhinderd door het toeval.”

De opbouw.
Het verhaal was niet moeilijk opgebouwd. Eigenlijk heel makkelijk er werd geen gebruik gemaakt van flashbacks of flashforwards. Wel werd er in het begin en ergens aan het einde een inleiding en afsluiting gegeven. Het hele verhaal was een soort van terugblik op een moment uit het leven van de ik-persoon. Het leven als politieman. Het boek was niet onbegrijpelijk of moeilijk te lezen… maar het (al veel eerder genoemde) deel over het wachten bij het tankstation van Matthaï was niet erg plezant om te lezen. Ik vond het op zich best spannend, toen ze de moordenaar bijna te pakken hadden (volgens de ik-persoon dan). Want uiteindelijk kwam de moordenaar helemaal niet, en dat was een beetje een teleurstelling.
De afloop vond ik een beetje onbevredigend. Wel was het fijn dat de oude vrouw vertelde dat ze wist wie de kindermoordenaar was. Maar dat deze man nou alweer dood was, is wat minder. Hierdoor had het boek ook nog iets langer door kunnen gaan, maar ja, zo gaat dat met het toeval. Het is niet te voorspellen en je bent er niet altijd tevreden mee.

Het taalgebruik.
Het was een Duits boek, en ik heb familie in Duitsland wonen, dus op zich was het boek best goed te volgen. De woorden waren ook niet zeer moeilijk en in de context waren de zinnen en woorden dus ook wel goed de ontcijferen. Alles werd ook zeer uitgebreid beschreven, waardoor het me alleen maar duidelijker werd, naarmate ik verder in de alinea vorderde. De enige en ook zeer lange dialoog die erin voorkwam, die het noemen de moeite waard is, was de verhoring van “Der Hausierer”. Deze was hoofdverdachte en heeft zichzelf later in zijn cel opgehangen. Verder zijn er weinig dialogen te vinden. Matthaï met dokter, en Matthaï met Annemarie, een meisje met ook “ ein rotes Röcklein und gelbe Zöpfe”. Wel werden de dialogen op een natuurlijke wijze weergegeven, want er kwamen geen moeilijke woorden aan te pas, en de zinnetjes waren vaak kort maar krachtig. Erg fijn om te lezen dus. In het boek heb ik geen stukjes, alinea’s, zinnen, woorden of fragmenten gevonden die ik graag zou willen onthouden.