Geschreven door:	Flesjewater [meer]
Datum ingestuurd:	1 december 2002
Niveau:	4 vwo
Taal:
Woorden:	1245
Opvragingen:	3657 (5 deze maand)
Waardering:	Currently 3.16/5 1 2 3 4 5 3.2/5 (19 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

1. Beschrijving.
Auteur: Jan Wolkers
Titel: De Walgvogel
Plaats van Uitgave: Nieuwegein
Naam Uitgever: Rainbow Essentials
Jaartal eerste druk: 1974
Door mij gelezen druk: Zesde druk
Jaartal: 2000

De ik-persoon ( Laten we hem voor het gemak dus maar ‘Jan’ noemen, zoals recensent Willem Bulter zei ) groeit op zoals elke gewone jongen in die tijd toen. Hij gaat naar school en met zijn vrienden vaak wat drinken bij de snackbar. Als Jan wordt opgeroepen om in arbeidsdienst te gaan, duikt hij onder op een zolderkamertje en maakt daar vooral schilderijen. Hij is ontzettend verliefd op Lien, een meisje van de huishoudschool. Zij komt vaak naar zijn kamer toe, om samen de liefde te bedrijven en uitstapjes te maken. Haar ouders vertelt ze dat ze gaat logeren bij een vriendin. Maar dan komt haar vader erachter dat ze een verhouding heeft met ‘zomaar een kunstenaar’. Hij neemt Lien mee naar huis en zorgde ervoor dat Jan en Lien elkaar niet meer te zien krijgen. Jan probeert nog te zoeken naar Lien, maar tevergeefs. Ondertussen gaat Jan naar een academie om te schilderen en ontmoet daar een NSB’er: de Spin.
Dan gaat Jan in dienst om in Indonesië te vechten. En zijn grote liefde, Lien is dan getrouwd met Jan’s officier en gaat ook mee naar Indonesië. Zij zit alleen in een andere stad. Jan denkt nog vaak aan haar, maar ze is onbereikbaar. Daarom gaat hij een relatie aan met een meisje uit Indonesië, waarvoor hij haar betaalt. Maar hij moet afscheid van haar nemen, omdat hij verplaatst wordt.
Dan bezoekt Lien hem in de kazerne en krijgen ze een geheime relatie. Maar Lien wordt zwanger en als ze dit aan haar echtgenoot verteld, vermoordt hij haar. Jan schiet daarna zijn vroegere officier en echtgenoot van Lien dood als wraak.

2. Interpretatie.

Literaire vorm:
- Genre: realistisch
- Taalgebruik: De schrijver beschrijft alles uitvoerig, maar heeft soms ook opeens een kort zinnetje ertussen, als een soort pauze.
- Titelverklaring: Ik kon dit nergens op internet vinden. Ik denk dat misschien de ik-persoon van zichzelf walgt, dat hij iemand heeft vermoord. Al lijkt me dat wel erg voor de handliggend.

- Motto: Het motto bestaat uit:
Stan Laurel: I see a monkey.
Oliver Hardy: That doesn’t surprise me a bit uit Swiss Miss
Dit motto is misschien gebruikt, omdat je je in het boek nergens om hoeft te verbazen.

‘Regeer het keizerrijk zoals u een kleine vis zou koken’ uit Tao Te King van Lao Tse
Er worden de hele tijd citaten uit ‘Tao Te King’ gebruikt in het boek, al weet ik niet echt wat het ermee te maken heeft.

En een lang stuk uit Donald Duck, Race om de Regenboog. Het gaat over Donald Duck die naar het einde van de regenboog moet gaan om een pot met goud te halen van Oom Dagobert.
Het is onmogelijk om bij de regenboog een pot goud te halen. Het was ook onmogelijk voor Jan om een relatie met de getrouwde Lien te hebben.

Ik denk dat deze motto’s vooral bij de schrijver passen: Grappig, maar toch met een achterliggende gedachte.
Opbouw: Het werk is ingedeel in bijna honderd hoofdstukken, met allemaal raadselachtige namen. Meestal een detail van dat hoofdstuk wordt als titel genoemd.
- Opdracht: Volgens mij is het boek aan niemand opgedragen.
- Thema: De liefde van je leven verdwijnt uit je leven. Je denkt haar nooit meer te zien. Maar dan duikt ze weer op en ze is onbereikbaar.
- Motief: Ja, een aantal zinnen komen steeds weer terug. Ik vind het irritant, maar dat is denk ik, omdat ik niet begrijp waar ze over gaan. Ook wordt steeds ‘het badpak met rode nopjes’ ( bijvoorbeeld ) herhaal. Dat vind ik mooi, Jan denkt steeds terug aan die dag waarop ze dat droeg.

Verteltechniek:
- Vertelperspectief: Er is een ik-verteller, het hele verhaal door. Je kotm zijn naam niet te weten.
- Tijdsaspect: Het verhaal is chronologisch verteld. Je maakt een jongen mee in een belangrijk deel van zijn leven.
- Voornaamste Personages: Behalve de ik-persoon, is Lien een belangrijk persoon. Ze ontmoeten elkaar in de puberteit en worden in het verhaal volwassen, zonder dat ze elkaar zien. Jan is een kunstenaar, dromerig en is nuchter. Lien is vrolijk en trekt zich niet zoveel van de wereld aan.
- Nevenfiguren: Oom Hendrik en de Spin zijn de personages die het verhaal spannender en onvoorspelbaarder maken. Zij geven Jan adviezen.
- Weergave van personages: De personen worden op zich wel realistisch weergegeven, soms een beetje overdreven.

Inhoudelijke samenhang:
- Situering: Het verhaal speelt zich eerst af in Nederland en later in Indonesië. In Indonesië heeft men andere normen,waarden en opvattingen, dus dat heeft zeker wel invloed op het verhaal.
- Tijd: Het verhaal speelt zich een beetje in de Tweede Wereldoorlog af, maar vooral daarna. Anders had Jan helemaal niet naar Indonesië moeten gaan, om de kolonie te verdedigen.
- Milieu: Jan is eerst een student en schilder en daarna een gewone soldaat. Daarom mag hij ook geen relatie hebben met Lien.

Nieuw einde van het boek:
Vanaf bladzijde 413 ‘Ik gooide mijn geweer in het gras en stormde naar het paviljoen’ heb ik een nieuw einde geschreven.
Toen was het stil. Langzaam liep ik naar dat vervloekte lichaam van mijn vroegere officier. Hij had een donker gaatje, net boven zijn neus. Het bloed liep in een straaltje naar beneden en had zijn mond al bereikt. Ik had weer goed gemikt. Schieten verleer je nooit. Ik spuwde op zijn gezicht en een grote klodder spuug rolde langzaam van zijn gezicht af, zijn nek in. Ik raapte gedachteloos zijn revolver van de grond. Die zak had het niet eens geladen. Opeens rende ik het huis binnen en rende alle kamers door om haar te zoeken. Ik hoorde voetstappen,de baboe was - nog altijd huilend - achter me aangekomen. Ze zei dat mevrouw in de slaapkamer lag. Rustig en zelfbeheerst liep ik de trap op. Waarom kwam de baboe achter me aan? Zij had hier toch niks mee te maken? Ik rende het laatste stukje over de gang en rukte de slaapkamer open en deed hem doen met een grote knal dicht. Daar lag ze. Haar zwarte, golvende haren hingen over de rand van het bed. Haar witte jurk was doorweekt van het rode bloed. Net zo rood als dat badpak met rode nopjes die ze toen gedragen had. Ik liep naar haar toe en drukte mijn lippen op haar mond en streelde met mijn tong over haar tanden. Totdat ik weer bloed proefde en moest kokhalzen. Die nacht bleef ik bij haar liggen, mijn armen om haar heen geslagen. Ze begon al te stinken.
Ik werd wakker van de zonnestralen en realiseerde wat er gebeurd was. Ik kon een schreeuw niet meer onderdrukken en ik rende naar buiten. Het was stil. Ook mijn tranen op het gras maakte geen geluid. Iedereen was uit deze vervloekte wereld weggerukt.
Ik dacht aan die fijne nacht met Lien op mijn bed met spiegel op mijn zolderkamertje. Aan de Spin, die geen torso meer had om zijn jas en hoed op te hangen als hij weer op de academie zou komen. Aan de wandschildering op de muur in de kazerne, die afgebrokkeld en vervaagd was door al het vuil en de wind, waaraan het was bloootgesteld. Lien had mijn levenskunstwerk nooit gezien. Ik barste in snikken uit. Toen voelde ik de bobbel in mijn broek. Het was de revolver. Ik haalde hem eruit en zette hem op mijn slaap. Het was heerlijk verkoelend voor mijn gezicht, die warm was geworden van het huilen. Zou ik het doen? Zou ik durven schieten? Voor Lien? Voor Lien zou ik alles doen…….en ik schoot.