Boekverslag Monica van Paemel

Geschreven door:	Evy
Datum ingestuurd:	27 november 2002
Niveau:	5 aso
Taal:
Woorden:	737
Opvragingen:	3279 (6 deze maand)
Waardering:	Currently 2.00/5 1 2 3 4 5 2.0/5 (11 stemmen)

Titel:	Rozen op ijs
Auteur:	Paemel, Monica van
Jaar van uitgave:	1997
Moeilijkheidsgraad:	havo/vwo
Thema:	Maatschappijkritiek, Reisverhalen

Auteur:	Paemel, Monica van
Geslacht:	vrouw
Nationaliteit:	Nederlands
Populaire titels:	1997Rozen op ijs (1) 1992De eerste steen (0) 1985De vermaledijde vaders (0) 2008De koningin van Scheba (0)

Download dit verslag in PDF-formaat

Rozen op ijs is een filosofische roman, die aanzet tot nadenken. Belangrijk is hoe het verleden, heden en toekomst met elkaar in verband staan. Vooraleer aan de toekomst te denken, moeten alle problemen uit het verleden opgelost of verwerkt zijn. Dit ondervindt ook Perla, de hoofdfiguur: “De vrolijke kindertijd, altijd op weg naar later. Later dat nooit komt, of te laat komt. Als een ezel achter een onbereikbare biet aandraven.”(p. 26) Qua stijl valt in deze aanhaling de vergelijking op: de schrijfster gebruikt erg veel beeldende taal, en we merken een beetje een dichterlijk aspect. Het probleem hier is dat Perla altijd maar wacht op een betere toekomst, maar hierdoor de goede kanten van het heden niet ziet, en de toekomst op die manier niet rooskleurig kan worden.

Dit is niet het enige probleem van Perla. Wanneer in het begin alle personages voorgesteld worden, hun karakter en hun band met Perla duidelijk gemaakt worden, merken we met hoeveel problemen Perla wel te kampen had: ze stond onder grote druk, Charles en Sido wilden dat zij de fouten van de vorige generaties goedmaakte: “ Het was niet voldoende dat ze haar best deed, ze moest beter zijn, een modelkind, het was alsof de grootouders haar met perfectie wilden wapenen. Maar het had ook met onvervulde verlangens te maken, met dromen die over generaties als geheime boodschappen worden doorgegeven. Er was zoveel dat moest worden goedgemaakt.”(p. 26), “Het was onmogelijk aan alles te voldoen. Ze was gedoemd om tekort te schieten of uit de band te springen.” (p. 28). De schrijfstijl is erg mooi: ondanks het filosofische aspect blijft alles duidelijk.

Ook heeft Perla te lijden onder de dementie van haar tante Martha: zij gaf haar nicht veel goede raad: “Verre weiden lijken groen, gelukkige mensen lopen niet weg.” Maar hier zien we ook een motief: net als Charles en Sido ziet Martha Perla als een tweede kans om eerdere fouten goed te maken: “Ook Martha had de illusie gekoesterd dat wat is, zal blijven. Ook zij was bedrogen uitgekomen.” (p. 14). Haar man was vroeg gestorven.

Op liefdesgebied kent Perla ook problemen: ze zoekt een vaderfiguur in mannen, maar tegelijk ook een minnaar en vriend. Schijnbaar wordt ze altijd verliefd op mannen met bindingsangst, die niet overweg kunnen met hun gevoelens. Lev is één van die mannen, de vader van Isabelle, die intussen volwassen is. Isabelle vlucht ook naar het noorden omwille van Lev, die vrijheid wil. Perla ziet de kans om haar eigen leven te leiden, maar ze ontvlucht haar problemen gewoon. Hier is ook een motief: Lev bedroog Perla en wou vrijheid, Perla zoekt vrijheid op de Noordpool en begint erg veel kortstondige relaties met andere mannen, die telkens mislopen omdat Perla nog van Lev houdt.
Met Sam krijgt ze wel een serieuze relatie, maar ook hij bedriegt haar: “Het was meesterlijk zoals hij de ene vrouw met de andere in bedwang hield, niet voor niets was hij schichtig en achterdochtig, het was wachten op de vrouw die hem op een koekje van eigen deeg zou trakteren.” (p. 129). Bovendien is hij getrouwd.

Perla hoort bij een groep milieuactivisten o.l.v. Guy. Hier wordt ze geconfronteerd met haar verleden: zelfmoord van een groepslid, een poging tot verkrachting, de moord op Guy,… Ze beseft dat de toekomst ook niet uitsluitend positief kan zijn, en dat Martha gelijk had: vluchten lost niets op. Ze zal haar verleden moeten verwerken. Guy werd vermoord omdat hij politieke belangen, macht en geld belangrijker vond dan het redden van walvissen, de missie van de idealistische leden. Zonder Guy zetten ze hun missie verder, ze redden walvissen, overtuigen de Inuit van hun goede bedoelingen en Perla maakt schoon schip met haar verleden: zo kan ze haar leven voortzetten. Als na een prachtig schouwspel aan de hemel de nacht valt, eindigt het verhaal.

Monica Van Paemel heeft een zeer realistisch verhaal geschreven. Ze geeft een beeld weer van de moderne tijdsgeest en bekritiseert die. We bemerken hier een referentiekader, vb. bij het redden van de walvissen door idealistische mensen, en wanneer blijkt dat hun leider enkel interesse heeft voor geld en macht.
Haar schrijfstijl is gevarieerd: dialogen en doorlopende tekst worden afgewisseld, vb. op p. 199. Ook maakt ze veel gebruik van flashbacks, die soms vermengd worden met het heden. Dit geeft een verwarrend effect, maar maakt dikwijls motieven duidelijk.
Ze heeft haar roman, een spannende psychosociale thriller, geschreven als personele verteller, uit het standpunt van Perla, wiens emoties dus uitgebreid beschreven worden.