Boekverslag Carry Slee

Bikkels

[1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ...

Info over dit verslag

Geschreven door:

Dick

Niveau:

4VMBO

Kwaliteit:

Waardering:

Taal:

Nederlands

Woorden:

2801

Opvragingen:

33

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (411 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Carry Slee

Laatst gewijzigd op 17 oktober 2002

Eerste persoonlijke reactie.
Als ik het boek een cijfer moest geven zou ik het boek een 7,5 geven.
Dat concludeer ik uit mijn volgende meningen.
Het boek is wel leuk, maar ik weet niet of iedereen dat boek leuk vind. De reden dat ik het boek leuk vind is omdat het hele onderwerp (racisme en discriminatie) mij interesseert. Als je niet van dat onderwerp houdt denk ik eerlijk gezegd dat je het boek nogal saai gaat vinden.
Het boek is erg makkelijk om te lezen. Dat komt ook omdat het ook voor kinderen is geschreven die in de eerste en tweede zitten. Het leest lekker snel en makkelijk, omdat er ook geen moeilijke woorden in voorkomen.
Ook is het boek erg geloofwaardig. Dat komt omdat er nog steeds gediscrimineerd word en soms is dat dichterbij dan je zelf denkt. Ik vind dat dit onderwerp goed behandeld moet worden in de klassen, omdat sommige mensen het niet eens door hebben wanneer er wordt gediscrimineerd.
Het verhaal is wel erg oppervlakkig. Ze gaan niet echt diep in op de problemen van de kinderen. Ik vind dat ze dat wel wat beter hadden mogen doen. Misschien komt dat ook wel omdat het nog een kinderboek is.
Het verhaal zet me echter wel aan het denken. Dat komt omdat ik dit soort dingen zelf ook heel veel meemaak. Het is niet echt leuk voor de slachtoffers die gepest worden, maar soms denk ik dat de racisten zelf de slachtoffers zijn.

Samenvatting van het verhaal.
Hieronder een korte samenvatting van het boek “Bikkels”: •Het boek “Bikkels” gaat over Murat, een jongen van ongeveer 10 jaar oud, die wordt gediscrimineerd. Dit gebeurt doordat er op de toneelclub een jongen is die hem constant bedreigd. Hij doet dit door dingen te zeggen tegen Murat of hem briefjes op zijn fiets achter te laten.
Murat lost dit op door op een dag als hij weer bij de toneelclub is een voorbeeld te geven van discriminatie waardoor eigenlijk een beetje zijn probleem naar buiten komt. Hij durfde dit namelijk tegen niemand te vertellen.
Als Murat het voorbeeld gegeven heeft hebben de andere kinderen het door en durven ze iets te zeggen van het discrimineren. Daardoor loopt Dave(degene die discrimineert) boos weg maar Murat wil hem een tweede kans geven om hem te laten zien dat het niet zo moeilijk is om met buitenlanders om te gaan. Dit is uiteindelijk ook succesvol en Murat en Dave kunnen gewoon samen acteren. Murat kreeg ook nog de hoofdrol voor het toneelstuk.
Ook is er in het verhaal een man die buitenlanders discrimineert, deze man is de eigenaar van het snoepwinkeltje tegenover de basisschool. De man doet dit door alleen de Nederlandse kinderen te helpen in zijn winkel en dus net te doen alsof hij de buitenlandse kinderen niet ziet staan. Murat, Katja, Guido, Jennifer, Mohamed en Doris zijn het hier totaal niet mee eens en willen een protest actie op touw zetten.
Ze doen dit door allemaal affiches uit te delen in en rond de school zodat niemand meer snoep gaat halen bij het snoepwinkeltje. Deze actie slaat zo aan waardoor er niemand meer in het winkeltje komt en zelfs komt het groepje inclusief hun klas in de krant voor hun actie!
Als laatste is er in het verhaal nog een ander probleem. De kinderen horen als ze ergens langslopen een hond janken en als ze vervolgens gaan kijken waar het gejank vandaan komt blijkt het van een hond te zijn die niet goed verzorgd wordt. Hier kan Katja niet tegen en zij wil dan ook de hond graag redden. Dus besluiten de kinderen om te proberen de hond te redden.
Dit doen ze door voor dierenbescherming te spelen en de man(Meneer Boendemakers) op te bellen en van hem te eisen dat hij de hond afstaat. Als Meneer Boendemakers vervolgens naar de dierenbescherming toe belt omdat hij het toch niet helemaal vertrouwd komt hij erachter dat het geen echte telefoontjes waren.
Dus besluit Meneer Boendemakers om de hond te verkopen door een briefje bij de supermarkt op te hangen. Omdat Guido altijd bij de supermarkt gaat kijken bij de briefjes of er nog een drumstel te koop is, ziet hij op een gegeven moment dat de hond te koop staat en laat het briefje zien aan Katja. Hierdoor wordt ze verdrietig en rent ze weg.
Murat komt vervolgens in het verhaal op een gegeven moment thuis waar hij de moeder van Katja aan de telefoon krijgt die hem vraagt of hij weet waar Katja is waarop hij het hele verhaal verteld. Hierop besluit de moeder van Katja om de hond te kopen en Katja te verrassen voor haar verjaardag. Als op de dag van Katja’s verjaardag, Katja aan Murat vraagt of hij nog even meegaat naar Katja’s huis gaat Murat mee en krijgt Katja haar cadeau.
Als de twee vervolgens even later bij de hond zitten (die nog slaapt van de narcose) vraagt Katja aan Murat verkering. Murat zegt Ja(want hij heeft nog niet gedurfd te vertellen dat hij al een hele tijd verliefd is op Katja) en op het moment dat Katja en Murat elkaar willen zoenen wordt de hond wakker.
Waarop Katja zegt en ik citeer: “Hij mag heus wel zien hoe wij zoenen want dat zal hij vast nog wel vaker zien” waarop ze Murat in zijn buik prikt waarop ze zegt: “Als jij tenminste niet hoeft te softballen” maar waar deze opmerking op slaat moet je maar lezen in het boek.

Achtergrondinformatie over de auteur.
Carry Slee werd geboren in Amsterdam. Toen ze nog niet kon schrijven, bedacht ze verhaaltjes voor haar knuffeldieren. Ze zette haar knuffels in een kring en vertelde hun allerlei verhaaltjes die ze zelf verzon. Op de lagere school had ze een schrift waarin ze korte verhalen en gedichten schreef.
Later gaf ze dramalessen in het middelbaar onderwijs. Het kwam toen goed uit dat ze al veel geschreven had, want samen met haar leerlingen bedacht ze toen verhalen waar ze later toneelstukken van maakte. Die werden, vaak met groot succes, door de leerlingen opgevoerd.
Carry Slee heeft twee dochters, Nadja (1980) en Masja (1983), die haar grootste inspiratiebronnen vormen.
Carry Slee schrijft voor kinderen van alle leeftijden. Soms over dingen die echt gebeurd zijn; soms zijn de verhalen verzonnen.De situaties zijn heel herkenbaar en de lezer leeft echt met de hoofdpersoon mee. Haar boeken zijn altijd spannend en zo geschreven dat je ze het liefst in een keer uit wilt lezen.
Carry Slee schrijft ook over moeilijke onderwerpen. Maar door haar humoristische en luchtige stijl worden haar boeken nooit te zwaar. Ze schrijft eerlijk over het feit dat ouders twijfelen en niet altijd op iedere vraag een antwoord weten. Zo probeert ze kinderen om problemen op een creatieve en fantasierijke manier op te lossen.
Voor de kleintjes schreef Carry Slee heel veel smalle boekjes over de tweeling Iris en Michiel. Over De kinderen van de Grote beer zijn al 7 delen verschenen. En de serie Kwispelstaartjes telt inmiddels al weer 3 deeltjes.
Hierna volgen een paar van haar geschreven boeken.

Vanaf 7 jaar:
Het drakepad
Kaatje Knal en de biefstukbende
De smoezenkampioen
Ridder schijtebroek (Bekroond Kinderjury 1995)
Meester paardenpoep (Bekroond Kinderjury 1999)
Markies kattenpies

Vanaf 9 jaar:
Verdriet met mayonaise (Bekroond Kinderjury 1992)
Confetti conflict (Bekroond Kinderjury 1994)
Kilometers cola en knetterende ruzie (getipt Kinderjury 1995)
Geklutste geheimen met strafwerk toe (getipt Kinderjury 1996)

Vanaf 12 jaar:
Spijt! (Bekroond Kinderjury 1997 en de Jonge jury 1998)
Pijnstillers (Bekroond Kinderjury 1998 en de Jonge jury 1999)
Afblijven (Bekroond Kinderjury 1999)
Kappen

Leeservaringsverslag.

Onderwerp.
Het onderwerp van het verhaal is interessant, maar dat komt omdat het onderwerp racisme en discriminatie mij erg interesseert. Dat is ook de reden waarom ik het verhaal ben gaan lezen. Ik had, in het begin, gedacht dat het verhaal iets meer zou inspelen op discriminatie en dat er geen dingen in zouden gebeuren zoals het redden van kleine hondjes.
Vaak heb ik over dit onderwerp nagedacht, maar dat komt omdat ik het met een vriend van me heel vaak over dit soort dingen praat. En om nou te zeggen dat dit verhaal me iets nieuws heeft geleerd, dan denk ik toch van niet. Maar dat komt omdat het een standaard verhaal is en ook voor kleine kinderen bedoelt is.
Over het onderwerp denk ik nog steeds hetzelfde, omdat ze me niets vertelt hebben wat ik nog niet wist.
Ik had wel verwacht dat het zo geschreven zou worden, omdat Carry Slee altijd kinderboeken schrijft en als je dan een boek neemt voor de iets jongere kinderen dan krijg je dat soort dingen. Ook vond ik niets in het boek van wat mij zou moeten verrassen.
Om te zeggen of ik het eens ben met de mening in het boek, zou ik zeggen van niet. In het boek zeggen ze dat ze het liefst hebben dat je geen onderscheid moet maken tussen verschillende “rassen”. Ik vind dat je dat wel moet doen, alleen niet op een negatieve manier.
Ik kijk niet hetzelfde naar een Nederlander als naar een Turk. Als voorbeeld hoef je alleen maar naar hun eetgewoontes te kijken en naar hun cultuur. Dat verschilt en daarom zit er ook verschil in de verschillende soorten “rassen”. Ik zeg niet dat daarom een “ras” minder is, alleen dat ze anders zijn.
Daarom vind ik dan ook dat het verhaal erg oppervlakkig is, omdat ze zich niet verdiepen in de kant van de persoon die discrimineert. Dat vind ik erg jammer omdat ik graag zou willen weten waarom dat persoon dat doet.
De film “American History X” heb ik namelijk ook gezien, dat verhaal vond een stuk beter omdat je dat door de ogen van de persoon zag die een hekel had aan buitenlanders. Ook werd daarin verteld waarom hij er zo een hekel aan had en hoe hij dat uiteindelijk heeft opgelost.

Gebeurtenissen.
De belangrijkste gebeurtenis in het verhaal vind ik dat Dave er achter komt dat hij niet moet discrimineren, omdat dat het doel van het verhaal is.
Ik denk dat de nadruk meer op het gevoel van het slachtoffer, Murat in dit geval, ligt. Dat wordt ook duidelijk, omdat ze heel veel vertelt wat hij denkt over Dave en hoe hij zich daar bij voelt.
Het is een erg dun boek, 100 bladzijden, dus er hoeft niet veel te gebeuren om te zorgen dat het boeiend blijft. In het hele verhaal komen maar 3 echt problemen voor en die problemen lopen een beetje door elkaar heen, dus je hoefde je niet door het verhaal heen te worstelen.
De verschillende onderwerpen staan los van elkaar dus ik kan niet zeggen of ze logisch uit elkaar voortkomen of niet.
De gebeurtenissen verschillen erg. Dat Murat verliefd word op Katja is wel leuk, omdat hij niet weet hoe hij zich moet gedragen en zichzelf voor paal zet. Dat het hondje mishandeld word is zielig, want ze proberen van alles om het hondje te helpen maar het lukt niet en dat Murat gediscrimineerd word is onaanvaardbaar omdat Murat er ook niets aan kan doen dat hij Turks is.
Maar dat Murat gediscrimineerd werd heeft toch wel de meeste indruk op me gemaakt, omdat iedereen weer een andere reden heeft om te discrimineren en Dave die eigenlijk niet heeft.
De gebeurtenissen in het verhaal hebben me niet aan het denken gezet. Ik heb over al deze dingen wel eens nagedacht maar dat deed ik al voordat ik dit boek had gelezen.
De gebeurtenissen spelen zich af op een onschuldige basisschool. Dat heeft wel een effect op mij gehad omdat dat wel laat zien op welke leeftijd de mensen al gaan discrimineren.
Ik zag de gebeurtenissen wel voor me, maar ze maakte niet echt veel indruk op me. Dat komt omdat ik al boeken en films heb gelezen/gezien die voor mensen die ouder waren dan 15.
Je hoefde niets in te vullen in het verhaal en dat vond ik met dit soort onderwerpen fijn. Nu weet je gewoon of het is opgelost of niet en hoe iedereen erover denkt. Met mysterieuze films heb ik altijd graag dat er een open eind aan zit zodat je zelf het verhaal kan afmaken en erover kan discuseren.
Ik heb, in mijn leven, wel eens een geval van discriminatie meegemaakt, maar dat kon je niet vergelijken met dit verhaal en misschien dat ik daarom niet zo in het verhaal opging.
De film “American History X’ heb ik gezien en die vond ik beter omdat die gebeurtenissen erger waren dan die in dit verhaal. Daarom sprak de film me ook meer aan.

Personages.
Ik zou niet graag op de hoofdpersoon willen lijken om verschillende redenen. Ik zou niet graag gediscrimineerd willen worden en ik zou ook niet zo verlegen willen zijn. Hij is een beetje te bang om van zich af te bijten.
Maar ik kan me wel goed verplaatsen in de gedachten van de hoofdpersoon en dat komt omdat ik van veel mensen heb gehoord hoe het is om gediscrimineerd te worden.
Alle personen in het verhaal zijn op zo`n manier geschreven dat ze wel echt zouden kunnen bestaan. Het is niet zo dat er iemand tussen zit die bijvoorbeeld perfect is.
Guido is dan wel een beetje een persoon die heel slim is voor zijn leeftijd en die heel veel van muziek houd, maar die mensen heb je ook in het echt. Verder zijn het allemaal van die types, die wel verschillen van elkaar, maar die wel echt zouden kunnen bestaan.
Zoals ik al zei zitten er niet echt uitspringende figuren in het verhaal, iedereen is een beetje gewoontjes en dat maakt het verhaal wel realistisch.
Ik vind niet dat Murat`s vrienden, buiten Katja om, echte vrienden zijn. Een echte vriend zou meteen doorhebben als er iets met zijn vriend aan de hand is, zoals Katja. Dus ik vind dat als je ze in het verhaal laat beschrijven als echte vrienden dat je ze dan ook zo zou moeten laten gedragen.
Katja is als enige in het verhaal die mij heeft laten zien dat het een echte vriendin is. Dat komt omdat zij als enige door had dat Murat een probleem had.
De “vrienden” van Murat reageren wel zoals het hoort, zodra ze te horen krijgen dat de eigenaar van het snoepwinkeltje discrimineert.
Van Murat kom je het meest te weten en dat is erg handig als je wil weten hoe het is om gediscrimineerd te worden. Je weet dan beter hoe hij zich voelt en hoe hij het probleem oplost.
Je hoefde niets zelf in te vullen om het gedrag van de personen te weten te komen. Dat is met dit soort verhalen heel fijn.
Dave veranderd in de loop van het verhaal en dat vind ik begrijpelijk. Hij is er nu gewoon achter gekomen dat hij niet moet discrimineren en doet het dan ook niet meer en dat vind ik een logische reactie.
Ik zou als ik Murat was, niet met Dave gaan praten maar er meteen op los slaan. Dat wil niet zeggen dat ik het oneens ben met de reactie van Murat, maar ik zou niet weten of ik daar in het echt geduld voor zou hebben.
Ook vind ik dat Dave de normen van de mens niet weet in tegenstelling tot de vrienden van Murat. In de loop van het verhaal komt Dave er achter dat hij niet mag discrimineren en dus de normen van de mens begint te leren.
Bouw.
Ik vind de bouw van het verhaal wel goed omdat alles mooi in elkaar overloopt.
Het verhaal is zowel spannend als boeiend. Dat komt omdat je toch wilt weten hoe ze hun problemen aanpakken en oplossen.
De bouw van het verhaal is niet ingewikkeld en voor mij dus ook erg makkelijk om te lezen. Dat komt omdat het boek ook voor kleinere kinderen is geschreven, vanaf ongeveer 12 jaar.
Er zijn 3 verhaallijnen met ieder een verschillend probleem. Dat vind ik slim gedaan want dan gaat het verhaal je niet zo snel vervelen.
Er werd niet met tijd gespeeld en dat mis ik ook niet. Ik vind dat altijd overdreven interessant doen en dan moet je meer je best doen om het te begrijpen dan jezelf in het verhaal te kunnen verplaatsen.
De bouw is dan ook goed geschikt voor de jongere mensen, zo`n 12 jaar.
Er zitten zo goed als geen terugblikken in het verhaal wat er dan ook voor zorgt dat het verhaal eenvoudig te begrijpen is.
Je ziet het verhaal hoofdzakelijk door de ogen van Murat, maar soms ook 1 of 2 regels door de ogen van een van zijn vrienden.
Ik vind het einde iets te perfect voor het goede, omdat niet alle problemen perfect verholpen kunnen worden, dat maakt het zo sprookjesachtig.

Taalgebruik.
Zoals ik al een paar keer heb gezegd is het verhaal gemakkelijk om te lezen, want er worden geen moeilijke woorden in gebruikt. Dat doen ze zodat veel mensen van verschillende leeftijden het goed kunnen begrijpen.
Er word heel weinig over de gedachten van de vrienden van Murat geschreven.
Ik vind dat als je het alleen op Murat bekijkt precies goed is gedaan met de verhoudingen. Maar van zijn vrienden mochten er wel wat meer gedachten beschreven worden.
Ik vind de manier van vertellen goed gedaan, en daarom, blijft het ondanks dat toch nog spannend en interessant.

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven