De passievrucht

Boekverslag Nederlands De Passievrucht

Gegevens

Titel: De Passievrucht

Schrijver: Karel Glastra van Loon

Druk: drieëntwintigste druk

ISBN: 9020451180

Uitgeverij: Uitgeverij L.J. Veen



A. Verwachting vooraf

Ik verwachte vooraf dat het een heel mooi boek was maar wel ingewikkeld doordat ik de titel alleen al diepzinnig vind klinken. Ook verwachte ik dat ondanks dat iedereen het een mooi boek vind, ik dat niet zou vinden omdat ik meestal niet heel erg van dit genre houd.

Ik kwam tot de keuze van het lezen van het boek De passievrucht omdat ik van meerdere mensen had gehoord dat het een heel mooi boek was. We hadden het boek ook mee op vakantie. Dan heb ik altijd veel tijd en ben ik ontspannen waardoor ik meer ga lezen.

Ik wist nog niet zo heel veel van het boek vooraf. Mijn moeder had het wel gelezen en die vond het zo mooi dat ze zei dat ik het ook moest lezen. Daarom heeft zij mij niks meer verteld dan dat er op de achterkant staat. Ik wist wel dat het een internationaal bekend boek was en de AKO literatuurprijs en de Generale Bank Literatuurprijs had gewonnen. Dit is natuurlijk niet voor niks, dus ik had wel hoge verwachtingen.



B. Korte samenvatting

Armin woont samen met zijn vriendin Ellen en zijn zoon Bo. Bo is het kind van Armin dat hij heeft met zijn overleden vrouw Monika. Doordat het Ellen en Armin niet lukt een kind samen te krijgen laten ze beiden hun zaad onderzoeken. Tot grote schrik blijkt dat Armins onvruchtbaar is en hij dus nooit kinderen heeft kunnen krijgen. En dus kan Bo nooit zijn zoon zijn. Armins wereld stort in en hij gaat op zoek naar de biologische vader van zijn zoon.

Hij heeft een heel lijstje gemaakt met mogelijke vaders en gaat die af maar geen van allen schijnt het te kunnen zijn. De relatiesituatie tussen Armin en Ellen verslechterd en hij besluit met Bo een weekendje naar Ameland te gaan. Bo ontmoet een meisje waarmee hij uitgaat. ’s Avonds vind Armin het meisje bij Bo in bed. Armin, die stom dronken is, valt op Bo’s bed in slaap en kotst over het kussen van het meisje heen. Bo wordt hier ontzettend boos om en ze krijgen slaande ruzie. Mede door de Alcohol gooit Armin eruit dat hij niet de biologische vader van Bo is.

Zodra ze weer thuis komen gaat de vader van Armin dood. Bij het uitruimen van het huis vinden hij een briefje met daarop geschreven ‘Ik ben zwanger. M.´ Tot grote schik van Armin weet hij meteen wat dit betekend; zijn vader is tevens de biologische vader van zijn zoon. Het kind dat hij 13 jaar lang heeft opgevoed is nu opeens zijn halfbroer. Ellen heeft het de hele tijd geweten maar ze wou Armin de pijn besparen. Ze geeft Bo een brief van Monika met daarin alle informatie over zijn biologische vader. Armins wereld stort in.

Tenslotte komt Bo met het idee de as van de vader van Armin over het graf van Monika te strooien om zo een moeilijke periode af te sluiten en weer verder te gaan met hun leven.



C. Drie indrukwekkende gedeeltes uit het boek

Het eerste indrukwekkende moment is eigenlijk al helemaal in het begin van het boek als Armin hoort dat hij onvruchtbaar is. Hij gaat met zijn vriendin Ellen naar het ziekenhuis om de uitslag van het vruchtbaarheidsonderzoek te horen. Het is nooit in Armin opgekomen dat hij onvruchtbaar zou kunnen zijn. Hij denk dat ook dat er een vergissing is gemaakt en dat er dossiers zijn verwisseld.

Citaat: Het eerste wat ik voel, althans het eerste gevoel waarvan ik me bewust word als hij is uitgesproken, is opluchting. Hier is sprake van een groteske vergissing. Er zijn dossiers verwisseld, onderzoeksresultaten verkeerd ingeschreven, er is iemand met dezelfde naam iemand die op ditzelfde moment, in een andere dokterskamer, de resultaten te horen krijgt van mijn onderzoek: ‘U mankeert helemaal niets, meneer. Uw zaad is kerngezond’. ‘Maar dat is onmogelijk,’ zeg ik. ‘Ik heb een kind, een zoon van 13!’

Ik vind het zo’n mooi stukje omdat het heel erg echt is. Dit is precies hoe ik ook zou reageren in zijn situatie. Het wordt heel mooi omschreven, heel simpel maar toch heel duidelijk. Dit maakt dat je heel erg kan meevoelen. Ook is het goed dat het helemaal aan het begin van het boek zit, je zit meteen midden in het verhaal.



Het tweede indrukwekkende moment vind ik als Bo het meisje en haar vrienden ontmoet op het strand op Ameland. Bo en Armin lopen over de moddervlakte en praten een beetje over vissen en kijken naar het wateroppervlak. Ze maken gewoon een vredig wandelingetje. Dan komen ze plots een groepje jongeren tegen. Ze beginnen een praatje en Bo in het speciaal met een meisje. Na het praatje zegt Armin tegen Bo dat hij sjans had met het meisje. De reactie van Bo hierop vind ik zo mooi.

Citaat: ‘Ik zie dat het meisje dat hem zojuist naar de scholeksters vroeg nog even omkijkt. Ze draagt een zwart baseballpetje en haar ogen blikkeren in de halfschaduw van de zonneklep. ‘Je had sjans,’ zeg ik. Maar Bo zegt niets. Hij haalt iets glimmend uit de modder tevoorschijn en stopt het in zijn trommel.

Ik vind het zo’n mooi stukje omdat er in woorden eigenlijk niet zo veel woord gezegd maar dat het stukje als geheel juist veel betekenden is. Het geeft heel mooi de reactie weer vaan een 13 jarige jongentje en een trotse vader. Ik denk dat Bo stiekem ook wel trots is. Kan me zo voor me zien dat hij het glimmende ding uit de modder op pakt met een grote grijs op zijn gezicht. Er wordt ook steeds net genoeg beschreven zodat je een beeld hebt, maar niet te veel. Zodat je nog wel je eigen voostelling erover kan maken.



Het laatste indrukwekkende moment vind ik in het aller laatste hoofdstuk. Bo had voorgesteld te gaan vissen en het is dan eindelijk zo ver. Armin en Bo zijn nog maar net begonnen als Bo een voorstel doet over hoe ze een moeilijke periode kunnen afsluiten en verder kunnen gaan met hun leven.

Citaat: Hij had net voorzichtig de eerste brasem van de dag onthaakt en in het water terug laten glijden, toen hij met zijn voorstel kwam. ‘Ik wil dat we de as van opa over het graf van Monika strooien. En dat we daarna verder gaan met leven.’

Ik vind het zo’n indrukwekkend stukje omdat Bo nog maar 13 jaar is maar toch zoiets volwassens en wijs iets zegt. Het past ook wel bij Bo’s karakter. Hij zegt niet zo veel, maar als hij iets zegt, dan slaat het ook echt ergens op. Het is een korte simpele zin maar toch zegt het heel erg veel. Het geeft heel duidelijk aan dat Bo ook klaar is om verder te gaan met zijn leven. Het is misschien niet de oplossing voor alle onrust en problemen van Armin en Bo maar ik denk zeker wel een stap in de goede richting. Ze zullen het toch stukje bij beetje zo afsluiten.




D. Ervaringen achteraf

Mijn verwachtingen waren deels waar. Het was inderdaad een heel mooi boek. Ik werd een paar keer zelfs een beetje ontroert hetgeen dat ik anders bijna nooit heb.

Het was juist ook zo mooi doordat het niet heel ingewikkeld was. Het was wel zo dat er best wel veel flash backs, terugblikken en andere sprongen in de tijd zat maar dat maakte het niet chaotisch. Dat vind ik wel heel knap gedaan. Dat deel van mijn verwachtingen klopte dus niet. Het genre van het boek was inderdaad heel anders dan dat van de boeken die ik normaal lees. Maar ik denk dat dit juist ook ervoor zorgt dat je niet weet wat er gaat gebeuren.

Mijn leerervaringen zijn vooral dat het leven niet altijd zo makkelijk is als het op papier staat. Je kan wel steeds boos worden of koppig zijn maar daar bereik je niks mee. Je kan beter koel blijven en denken aan oplossingen, zoals Bo en Armin dit doen.

Het sterke aan dit boek vond ik dat het eindigt zoals het hoort te eindigen. Het is niet een enorm happy end, hetgeen dat ook helemaal niet op zijn plaats zou zijn geweest. Ze strooien het as van opa over het graf van Monika heen. Zo proberen ze het af te sluiten en een plekje te geven. Dat is denkik ook wat je zou doen in zo´n situatie. Het is heel simpel geschreven maar wel heel krachtig. Zoals eigenlijk het hele boek.

Ik had vooraf ook verwacht dat de hoofdlijn in het boek het zoeken van ´de dader´ zou zijn. Maar hoe verder ik in het boek kwam, hoe minder belangrijk dit werd. Voor mij was het aller belangrijkst de levensverhalen van Bo en Armin.

Het zwakke punt van het boek vind ik dat het misschien soms met iets te weinig emoties is geschreven. Op veel momenten is dit ook een sterk punt maar soms verwacht je toch gewoon een enorme uitbarsting. Als je die dan niet krijgt maakt dat het verhaal ook weer een beetje mat. Hij is bijvoorbeeld helemaal niet boos op Ellen, terwijl zei het al die tijd geweten heeft en hem al die maanden in kwellende onzekerheid heeft laten leven.



E. Verdiepingsopdracht personages



Hoe heet de hoofdpersoon? Wat voor karakter heeft hij en waar leid je dat uit af?

De hoofdpersoon in het boek ‘de passievrucht’ heet Armin. Hij is in het boek vooral bezig met het vinden van de biologische vader van zijn ‘zoon’. Daardoor wordt hij heel achterdochtig. Door het nieuws dat hij niet de biologische vader van Bo is, wordt hij ook erg tot zichzelf gekeerd en trekt hij zich weinig aan van anderen. Niemand doet hem echt meer wat. Hij is heel realistisch in zijn denken. Je kan hem meestal goed volgen in zijn beweegredenen. Af en toe knapt er iets in hem door een bepaalde prikkel en wordt zijn realisme doorbroken en doet hij impulsieve dingen. Een voorbeeld hiervan is wanneer Bo hem wakker maakt na een zware nacht. Hij heeft gekotst in Bo’s bed en is nog half dronken. Bo wordt boos en geeft hem een klap in zijn gezicht. Dan knapt er iets bij Armin en begint hij enorm te schreeuwen en zegt hij hele naren dingen. Hij verklapt dan ook dat hij niet de echte vader van Bo is.



Vertel hoe zij/hij er aan het begin van het boek aan toe is en hoe aan het eind. Geef daarbij uitleg.

In het begin, als Armin nog niet weet dat hij onvruchtbaar is, is hij zwijgzaam maar hij denk er niet over na dat hij ook te horen zou kunnen krijgen dat hij onvruchtbaar is. Daarna slaat het eigenlijk meteen om. Armin gaat als een bezetenen op zoek naar de biologische vader van zijn kind en concentreert zich alleen nog maar daar op. Stukje bij beetje veranderd zijn karakter. Hij wordt doordat hij zo druk bezig is met het zoeken naar de waarheid steeds achterdochtiger. Hij gaat iedereen verdenken. Soms terecht, soms heel bizar.

‘Vannacht heb ik in bed aan die arts liggen denken – urenlang. Hoe goed kende hij Monika? Ik dacht aan hoe hij de thermometer in haar mond deed, hoe hij zijn vingers tegen haar voorhoofd legde, hij tegen haar sprak. Zou het mogelijk zijn?’ (pagina 78)

Nadat hij Bo heeft verteld dat hij niet zijn biologische vader is wordt hij wel weer wat rustiger. Hij hoeft dat weten nu niet meer in zijn eentje te dragen. Daarna probeert hij ook weer zijn oude leven stukje bij beetje op te pakken en zijn relatie met Bo en Ellen te herstellen. Hij gaat bijvoorbeeld weer vissen met Bo.



Vertel hoe zijn/haar relaties in elkaar zitten.

Een belangrijke relatie heeft hij met Bo. De jongen die hij jarenlang als zijn kind zag maar uiteindelijk zijn half broer blijkt te zijn. Als Armin dit nog maar net weet gaat hij zich raar gedragen tegen over Bo maar uiteindelijk besluit hij dat hij wel zijn vader is gevoelsmatig, al mag dit biologisch dan niet zo zijn. Dan probeert hij de band weer op te bouwen.

Bo is een erg rustige jongen en denkt goed na over dingen. Hij lijkt wel een beetje op Armin.



Monika is de moeder van Bo en Armins eerste liefde. Zij al een langere tijd geleden dood gegaan aan een hersenvliesontsteking. Voor een lange tijd lijkt het alsof zei de enige is die weet wie de biologische vader van Bo is, maar zei is er niet meer om het aan te vragen.

Monika was erg dominant en alles ging zoals zij het wou. Ze is ook heel erg vrijgevochten, maakt haar niet zoveel uit wat naderen denken en voelen, zolang zij maar lol heeft. Ze heeft veel passie en durf. Ze was heel spontaan.



Ellen is de nieuwe vriendin van Armin. Ze is heel lief en een grote steun voor Armin toen Monika overleed. Achteraf schijnt Ellen al die tijd al geweten te hebben dat de vader van Armin ook de biologische vader van Bo was. Soms gaat Armin wel gevoelloos om met Ellen. Hij zegt dan rottige dingen waar ze van moet huilen.

dan zegt Armin dingen als ‘godverdomme, niet huilen! Je weet dat ik daar niet tegen kan!’



De vader van Armin heet Cornelis Minderhout en komt niet erg duidelijk in het boek naar voren totdat hij sterft. Als Armin bezig is met het ontruimen van zijn hele huis vind hij ook het briefje waarin duidelijk wordt dat hij de biologische vader van Bo is.



Met welke dingen heeft de hoofdpersoon het moeilijk? Hoe komt dat? Wat voor gevolgen heeft dat?

Armin heeft het extreem moeilijk met het feit dat hij onvruchtbaar is en dus niet de biologische vader van Bo kan zijn. Hij uit dit in dat hij enorm achterdochtig en in zichzelf gekeerd woord.



In hoeverre beïnvloeden de verhaalgebeurtenissen het functioneren van de hoofdpersoon en zijn/haar kijk op de werkelijkheid?

Dat Armin niet de biologische vader van Bo is vind Armin heel moeilijk en het maakt zijn functioneren heel anders. Hij wordt afstandelijker tegen Bo en Ellen en is alleen nor maar bezig met zichzelf en het vinden van ‘de dader’. Hij verliest daarin zijn realisme en gaat iedereen verdenken, zelfs de huisarts.



Wat vind jij van de personages in de roman? Sympathiek, antipathiek en waarom?

Eerst vond ik Armin wel een sympathieke man. Hij houd ziels veel van zijn ‘zoon’ en heeft het beste met hem voor. Ook is hij aardig en goed voor iedereen. Als hij heeft gehoord dat Bo niet zijn zoon kan zijn wordt hij een stuk minder sympathiek. Hij wordt veel meer in zichzelf gekeerd en kijkt niet meer echt om naar Bo. Aan de ene kant begrijp ik dat ook wel. Het is een hele klap en je moet dat natuurlijk wel verwerken en een plekje geven. Maar aan de andere kant heb je juist in zulke situaties je familie nodig. Ik denk dat Armin een hele goede man is maar dat zijn karakter in deze setting er niet helemaal uit komt. Je maakt het bijna nooit mee zonder zorgen of lasten.



Zou jij dingen anders doen dan de hoofdpersoon? Leg je antwoord goed uit.

Ik zou zeker dingen anders doen als de hooft persoon. Als eerste zou ik me nooit zo rustig en koel houden als hij de hele tijd is. Mijn karakter is sowieso veel opvliegeriger en ik zou denk ik ook veel bozer op iedereen zijn geworden. Op Ellen bijvoorbeeld, dat zei het al die tijd al wist maar het heeft achtergehouden. Maar ook op Monika omdat ze vreemd was gegaan. Ook al heeft dat niet zo veel zin, ze is toch dood, toch zou ik het wel zijn.

Ik zou ook meteen aan Bo vertellen dat hij niet mijn biologische zoon is. Dat is natuurlijk vreselijk nieuws maar ik denk dat ik niet met zo’n groot geheim zo’n lange tijd zou kunnen lopen. Ook kan Bo dan beter begrijpen waarom zijn vader soms wat afstandelijk is of zouden ze samen naar de biologische vader van Bo kunnen zoeken.