Inleiding

Het boek waaruit ik vier verhalen heb gelezen heb heet: De si braves garcons. Het is geschreven door Patrick Modiano. Hij is in 1945 geboren in Parijs. Zijn vader was joods, zijn moeder Vlaams, ze was afkomstig uit Anwerpen in België. Zijn vader was een rare zakenman, een oplichter. Zijn moeder was een 2e rangs actrice. Z’n ouders waren haast nooit thuis. Patrick en zijn broer Rudie logeerden vaak bij vrienden/kennissen. Rudie is in 1957 overleden aan leukemie, dit heeft Patrick heel erg eenzaam gemaakt. De rest van zijn jeugd heeft hij doorgebracht op kostscholen en internaten.

3 dingen komen steeds weer terug in het boek:
1. De Tweede Wereldoorlog, de angst die voortvloeit uit wat er gebeurt is met de joden.
2. De eenzame jeugd van Patrick, hierdoor worden zijn angsten versterkt.
3. Patrick voelt zich niet thuis in de wereld, hij houdt zich bezig met mensen zoals hijzelf. Hij heeft een identiteitsprobleem.

Het boek is in 1982 gepubliceerd. De verhalen zijn een serie schetsen over kostschooljongens. Patrick Modiano is getrouwd, heeft 2 kinderen en woont in Parijs.

Ik heb 4 verhalen gelezen uit het boek. Hoofdstuk 1, 3, 11 en 14. Ik zal in het kort weergeven waar ze over gaan.

Hoofdstuk 1: De ruimte/tijd waar het boek zich afspeelt.
Hoofdstuk 3: Voorbeeld van een jongen die daar op school zit, die in dezelfde situatie zit als Patrick.
Hoofdstuk 11: Voorbeeld van hoe het met iemand afloopt die daar op school heeft gezeten -> beschadigde jeugd.
Hoofdstuk 14: Huidige staat van de kostschool.

Samenvattingen

Samenvatting hoofdstuk 1
De kostschool is een kasteel, Valvert genaamd. Het staat op het platteland, in de buurt van Parijs. Het is Oudhollands ingericht. Aan de stok hangt een Franse vlag, dat is het enige Franse aan de school. De sfeer is streng, gedisciplineerd en militair. De directeur heet M. Jeanschmidt. Zijn bijnaam is Pedro. Jean is Frans, Schmidt is Duits en Pedro is Spaans. Uit zijn naam kan je opmaken dat hij zelf ook geen wortels heeft, net als de kinderen die daar op de kostschool zitten. De achternamen van de kinderen op de kostschool zijn ongeveer allemaal buitenlands, er is maar één Franse, namelijk Charell. Ze zijn niet thuis waar ze zijn, ze zijn door hun ouders gedropt. Er wordt wel betaald door de ouders.
Patrick spijbelt, hij zwerft lang door Parijs. Als hij weer terug gaat naar de kostschool vertelt de klassenassistente dat de directeur op hem wacht. De directeur wordt niet boos, hij snapt Patrick wel. Hij heeft dezelfde onrust, eenzaamheid en hij heeft zelf ook geen wortels.


Samenvatting hoofdstuk 3
Patrick herinnert zich een gitaarleraar, Gino Bordin. Gino Bordin is Italiaans, hij heeft ook geen wortels. De leraren hebben het zelfde probleem als de leerlingen. Gino Bordin heeft maar twee leerlingen, Michel Karvé en Patrick. Gino Bordin geeft de lessen in de hal op een houten bank. Hij is niet thuis in de wereld, hij is verstoten. Patrick herinnert zich aan akkoorden van de gitaar zijn vriendschap met Michel Karvé. Michel was zijn buurjongen in de klas. Op een dag krijgen ze in de klas een papier waarop ze de geboortedatum en het beroep van hun ouders moeten invullen. Michel vult bij het beroep van zijn ouders ‘vriendjespolitiek’ in. Michel woont in een chique buurt. De ouders van Michel zijn heel deftig. Zijn vader is een grote man met een jeugdige blik. Zijn moeder heeft blond haar, heeft een leeuwinnenhoofd en is nonchalant en sportief. Tijdens een wandeling van Patrick, Michel en Michel’s ouders valt Patrick iets op aan de ouders van Michel. Ze staan totaal onverschillig tegenover Michel, ze praten niet tegen hem, hij wordt totaal genegeerd. Michel draagt altijd oude kleren; geen jas, rubberen sandalen en in al zijn sokken zitten gaten, daarom heeft Patrick hem wat van zijn sokken gegeven. Als Michel’s ouders op een avond uit gaan laten ze één plakje ham voor hem achter als avondeten. Michel gaat in het weekend met de metro naar huis, terwijl zijn ouders een slee van een auto hebben. Michel wordt dus zwaar verwaarloost, hij hoort goed thuis op de kostschool. In het heden probeert Patrick dingen over de ouders van Michel te weten te komen. Hij komt erachter dat ze voor de rechtbank zijn gedaagd, twee jaar na de geboorte van Michel. Er waren namelijk allerlei goederen, zoals schilderijen en sieraden met verdachte afkomst, bij hen thuis aangetroffen. Waarschijnlijk moesten ze 20.000 Franc betalen voor heling. Patrick gaat naar een café, naar iemand die iedereen kent. Als Patrick de naam Karvé noemt zegt de persoon ‘D’Andrée la Pute’, Andrée de hoer (de moeder van Michel heet Andrée). Waarschijnlijk heeft ze geprostitueerd. Michel en Patrick zaten vaak in het café, ze voelden zich niet thuis. Patrick ging op een dag naar de ouders van Michel om de spullen van Michel op te halen, hij wil nooit meer terug naar huis, hij heeft genoeg van zijn ouders. Ze laten Patrick Michel’s kamer in. De kamer was zo klein, dat je je af zou kunnen vragen of het geen rommelhok was. Een donker rommelhok, dat verwaarlozing en eenzaamheid aangeeft. Op het bed liggen geen lakens. Patrick krijgt 100 Franc mee voor Michel en z’n ouders zeggen dat hij altijd terug kan komen. 100 Franc is niet veel voor de rest van je leven. Toch is het raar dat de ouders van Michel zich nu opeens wel bekommeren om Michel. Maar wanneer Patrick weg is trekken ze zich er niks meer van aan en gaan doodleuk een potje golfen. Uiteindelijk heeft Patrick twee plannen;
1. Een boek schrijven dat hem terugvoert naar gelukkige dagen -> zijn geboorte. Titel: Retour aux jours heureux.
2. Hij gaat in het leger, hij neemt dienst in het vreemdelingenlegioen. Hij maakt zichzelf 3 jaar ouder. Hij vervalst zijn paspoort om geaccepteerd te worden in het leger. Dit geeft verwarring weer, hij is een verknipt persoon.


Samenvatting hoofdstuk 11
De hoofdpersonen in dit verhaal zijn Patrick, Alain Charell, Francois Duveltz en Suzanne Charell. Het speelt zich af op het station, het is een achterbuurt/hoerenbuurt, slecht verlicht, smerig en het stinkt naar pis. Alain Charell zegt op elke vraag van Patrick; ‘Ik leg het je nog wel uit’. Ze hangen rond bij het station. Duveltz geeft aan waar ze mee bezig zijn; ze zijn op jacht naar wild, het wild zijn de vrouwen die daar rondlopen. Dan belt Alain Patrick ’s nachts wakker, hij vraagt of Patrick naar het station wil komen. Ze spreken af naast een hotel in een café. Het café heet L’Espérance. Alain zegt dat het dringend is. Als Patrick bij het café aankomt klamt Alain zich aan hem vast, hij kan nauwelijks meer op eigen benen staan. Suzanne zegt dat het helemaal niet goed gaat met Alain. Dan gaan Suzanne en Alain naar de wc. Als ze terugkomen hebben ze weer kleur op hun gezicht en hebben ze verwijde ogen, ze zeggen dat het weer goed gaat. Het is duidelijk dat ze aan de drugs zijn.
Patrick leest in de krant dat Alain beschoten is tegenover het station, Gare du Nord. Hij is gewond en ligt in het ziekenhuis ‘L’Hotel-Dieu’ (Het hotel van God). Als Patrick er heen gaat krijgt hij van een zwart meisje die een jurk van Suzanne aanheeft een brief van Alain. In de brief schrijft Alain dat het vroeger toch goed was. De hond loopt naar de achterbuurt, het kwaad blijft trekken. Het loopt niet goed af, het slechte is onvermijdelijk, zelfs de hond trekt ze er naar toe. Patrick is de dans ontsprongen -> Het kán dus wel!


Samenvatting hoofdstuk 14
Patrick droomt dat hij samen met Alain terug gaat naar de kostschool, er is niets veranderd. In het echt is het wel veranderd. Het is duidelijk dat Patrick heimwee heeft naar vroeger.
Citaat: ‘Nous étions de si braves garcons’ -> wat waren we een aardige/brave jongens.

Hoofdpersonen/personages

Hoofdstuk 1
Patrick, M. Jeanschmidt, alle kinderen op de kostschool, de klassenassistente.

Hoofdstuk 3
Patrick, Michel, Gino Bordin, de ouders van Michel.

Hoofdstuk 11
Patrick, Alain Charell, Francois Duveltz, Suzanne Charell, het zwarte meisje.

Hoofdstuk 14
Patrick, Alain.

Tijd/Ruimte

Tijd
Het boek speelt zich natuurlijk af op het moment dat Patrick het vertelt; in en voor 1982. In 1982 is het boek namelijk gepubliceerd. Maar ook de tijd van de gebeurtenissen die Patrick navertelt, dus vooral de tijd dat hij op de kostschool zat.

Ruimte

Hoofdstuk 1
Kostschool, Parijs

Hoofdstuk 3
Kostschool, Café, het huis van Michel.

Hoofdstuk 11
Station, L’Espérance, ziekenhuis

Hoofdstuk 14
Kostschool

Titelverklaring

De si braves garcons betekent: De aardige/brave jongens. Hiermee bedoeld Patrick Modiano zichzelf en zijn vrienden van de kostschool.

Vertelperspectief

Het verhaal is geschreven vanuit een personale verteller, het is een ik-verhaal. De ik-persoon is Patrick.

Tijdsstructuur

Het boek heeft 2 verhaallijnen, het moment dat Patrick het vertelt en dat hij bijvoorbeeld ook naar de rechtbank gaat en het moment van zijn flashbacks. De 4 verhalen zijn allemaal flashbacks. Patrick kijkt terug op deze tijden en vertelt hoe ze gegaan zijn.