De passievrucht

1 Boekbeschrijving

Titel: De passievrucht
Auteur: Karel Glastra van Loon
Datum eerste druk: april 1999
Uitgever: L.J. Veen Amsterdam/ Antwerpen
Aantal pagina’s: 238
Leestijd: 3 à 4 uur
Genre: romantiek
Uitgelezen op: 12 september 2000

2 Verantwoording van de keuze
Dit boek heb ik niet echt zelf uitgekozen. Het zit namelijk zo: toen Irene Geukers met dit boek kwam aanzetten en zei dat ze het ging gebruiken voor haar leesverslag begon ik uit nieuwsgierigheid heel even te lezen. Ik raakte erg enthousiast over het boek, vooral vanwege de schrijfstijl en het bijzonder interessante onderwerp. Vervolgens heb ik het boek zelf ook geleend bij de bibliotheek en het gebruikt voor mijn boekverslag.

Eerste reactie achteraf
Nadat ik het boek in een ruk had uitgelezen, zat ik nogal verbluft voor me uit te kijken. Het einde van het boek was erg verrassend en ik had het dan ook totaal niet zien aankomen. Mijn eerste gedachte was: wat jammer dat ik het boek nu al uit heb. Ik dacht ook meteen aan andere boeken die ik had gelezen en kwam tot de conclusie dat dit boek toch wel het mooiste was dat ik had gelezen. Kortom: dit boek was echt een groot succes.

Alles op een rijtje
Ik vind dit werk:
- erg spannend
- erg meeslepend
- zeer ontroerend
- af en toe grappig
- erg realistisch
- het is erg geloofwaardig, dus niet echt fantasierijk
- het is een boeiend en interessant onderwerp
- het verhaal is erg origineel
- door de schrijfstijl was het hele verhaal makkelijk te begrijpen
- dit werk heeft me aan het denken gezet over het complexe onderwerp van het boek
- ik heb iets aan dit werk gehad in de zin van algemene ontwikkeling
- het werk sprak me enorm aan en ik vond het leuk om me te verdiepen in het leven van de hoofdpersoon

4 Samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen

Armin, de hoofdpersoon uit dit boek heeft in zijn leven al heel wat meegemaakt. Zijn eerste vriendin, Monika, die de moeder van zijn zoon Bo is, is jong gestorven. Gelukkig krijgt hij zijn leven na enkele jaren weer op de rails en komt in contact met Ellen, een vroegere vriendin van Monika. Armin en Ellen worden verliefd en willen kinderen krijgen. Dit lukt echter niet en ze gaan voor onderzoek naar het ziekenhuis. Dit onderzoek wijst uit dat Armin zijn hele leven al onvruchtbaar is geweest en men komt tot de afschuwelijke conclusie dat Bo onmogelijk zijn zoon kan zijn. (Dit wordt in eerste instantie voor Bo verzwegen.) Armins wereldje stort in elkaar en hij gaat wanhopig op zoek naar de echte vader van Bo. Op zijn speurtocht verdenkt hij de vreemdste mensen, namelijk: de huisarts (die hij recht voor zijn raap vraagt of hij met Monika naar bed is geweest, het antwoord luidt nee), de ex-vriend van Monika (waar hij ook een bezoekje aflegt om de dringende vraag op een iets voorzichtigere manier te stellen, weer geen succes) en een ex-collega van Monika genaamd Nico Neerinckx (bij wiens vrouw hij met een smoes in contact komt en die hij een aantal dagen uithoort, om vervolgens tot de bevestiging te komen dat Nico de absolute ‘dader’ is). De spanningen tussen Ellen en Armin lopen hoog op. Ellen is overtuigd van Nico’s onschuldigheid. Dan overlijdt plotseling Armins vader. Armin vertrekt na de crematie met Bo naar de waddeneilanden om eens lekker uit te waaien. Als Armin op deze vakantie dronken is, krijgt hij ruzie met Bo, en gooit hem voor de voeten dat hij zijn vader niet is. Daarop klapt Bo dicht. Armin en Bo hebben geen contact, ook niet na hun thuiskomst, totdat Armin naar zijn ouderlijk huis gaat om het wat op te ruimen voor de volgende huurders en spullen uit te zoeken die hij graag wil bewaren. Hierbij stuit hij op een klein kistje, waarin hij een oude brief vindt, gericht aan zijn vader. Daarin staat: “Ik ben zwanger. M.” Onmiddellijk dringt de vreselijke waarheid tot hem door: zijn vader is de echte vader van Bo! Thuis aangekomen zitten Ellen en Bo samen op de bank. Bo blijkt het al te weten. Hij heeft een brief in zijn hand die het schokkende nieuws bevat. Monika had deze brief vlak na Bo’s geboorte voor hem geschreven en aan Ellen gegeven. Ellen had beloofd de brief niet te geven als het vermijdelijk was, maar ze vond dat ze er nu niet meer omheen kon. Het gezin verenigt zich weer op wonderbaarlijke wijze. Vier maanden later komt Bo op het idee de as van zijn echte vader uit te strooien over het graf van zijn moeder. Dit gebeurt en vormt het ontroerende, speciale einde van “de passievrucht”.

5 Verklaring van de titel, de ondertitel en het motto

De titel luidt de passievrucht. Dit lijkt me mogelijk te verklaren als volgt. De passievrucht staat voor Bo, omdat hij de vrucht is van de passie tussen 2 personages: Monika en de vader van Armin. Bo is als embryo als het ware een vrucht, verwekt uit passie. Zie ook de kaft van het boek, die ik heb afgedrukt op de voorkant van dit werkstuk.

Dit boek bevat geen ondertitel.

Hieronder schrijf ik het motto op, dat voor in het boek te vinden is.
From the start
Most every heart
That’s ever broken
Was because
There always was
A man to blame
Dolly Parton (‘It wasn’t God Who Made Honkytonk Angels’)

Dit slaat duidelijk terug op het hele verhaal, omdat dit overeenkomt met het gedicht. In dit verhaal wordt wanhopig gezocht naar een man, een zondebok, om te kunnen beschuldigen. Er moet een man zijn om te veroordelen voor zijn daden, hij is ook de enige die beschuldigd kan worden, omdat Monika al dood is.

6 Tijdslijn
Het verhaal bevat zeer veel flashbacks, maar deze zijn niet relevant en zullen in de tijdslijn dus ook niet aan de orde komen. Het hele verhaal speelt zich af in het heden, zoals ik al zei lijkt het werk op een soort dagboek. Je kijkt dag in, dag uit in het leven van de ik-persoon.
De belangrijkste gebeurtenissen staan hieronder, in chronologische volgorde. Ik weet ook niet op welke dag of welk jaar het boek begint, ook niet waar het eindigt. Uit de tekst is wel op te maken dat het verhaal speelt in deze tijd, omdat actuele onderwerpen aan bod komen, zoals genetische onderzoeken etc.

7A Wijze van vertellen
De hoofdpersoon is in dit verhaal de ik-persoon, hij vertelt het verhaal als een soort dagboek, waarin hij precies opschrijft wat hij meemaakt, hij weet niet wat andere mensen denken of over hem zeggen waar hij niet bij is, dus hij is niet alwetend. Je weet alles wat de lezer voelt, meemaakt en beleeft. Dit wordt een ik-perspectief genoemd.

7B Geef een citaat waaruit deze vertelwijze blijkt
De deur gaat open. Het is Bo. ‘Ik kan niet slapen,’ zegt hij. ‘Wil je een glaasje wijn?’ vraagt Ellen. (Wat is het snel gegaan, denk ik. Bo drinkt wijn!)
‘Yep,’ zegt Bo. Hij draagt een oversized T-shirt (I’m Bart Simpson, who the hell are you?) en een joggingbroek. Hij gaat in een stoel zitten en vouwt zijn benen onder zich. Hij wordt lang. Hij wordt vast langer dan ik. Hij neemt een slok van de wijn.
‘Niet slecht,’ zegt hij dan. En dan: ’Stoor ik?’
‘Nee hoor, je stoort niet.’(Bladzijde 60)

7C eerste tien regels in een ander perspectief

Origineel (ik-perspectief):
We rijden zwijgend naar het ziekenhuis. Ellen zit achter het stuur, ik tel de strepen op de weg. De weg is vol auto’s op oorlogspad. Ellen rijdt eerst te hard, dan te langzaam. Ze geeft geen richting aan. Ik zeg niks.
In de berm groeien reclameborden.
THE FUTURE IS HERE.
WAT MAAKT EEN ONDERNEMER GELUKKIG?
‘Geld,’ zeg ik.
‘Wat?’
‘Nee, niks.’

Ander perspectief (hij/ zij-perspectief):
Ze rijden zwijgend naar het ziekenhuis. Ellen zit achter het stuur, Armin telt de strepen op de weg. De weg is vol auto’s op oorlogspad. Ellen rijdt eerst te hard, dan te langzaam. Ze geeft geen richting aan. Armin zegt niks.
In de berm groeien reclameborden.
THE FUTURE IS HERE.
WAT MAAKT EEN ONDERNEMER GELUKKIG?
‘Geld,’ zegt Armin.
‘Wat?’
‘Nee, niks.’

8 Thema
Bedrog, liefde zijn de kernwoorden van dit boek. Ook speelt de vader-zoon relatie in dit boek een grote rol. Het vraagstuk dat aan bod komt in dit boek hangt samen met deze drie kernbegrippen.
Dit vraagstuk luidt: wat gebeurt er als je als vader van een dertienjarige zoon ontdekt dat je al je hele leven onvruchtbaar bent?

9 Verhaalmotieven en uitwerking
- Vogels komen vaak voor in dit boek. Dit komt omdat Armin een grote vogelliefhebber is. Vogels hebben altijd ene belangrijke rol gespeeld in het leven van Armin. Hij leert zijn zoontje Bo als kleuter veel over vogels. Ze voeren ook geregeld samen de vogels op het balkon of bij de vijver. Je hebt het idee dat de vogels door het boek heen fladderen, bij wijze van spreken dan. Dit motief komt bijvoorbeeld voor op de bladzijden 31, 43, 49, 50, 90, 177, 208, 223, 225.
- Herinneringen aan Monika komen ook volop aan bod. Hiermee probeert hij de puzzel van zijn verleden, waarvan stukjes ontbreken of door de war zijn gehaald, op te vullen. Dit motief komt zeer vaak voor, ongeveer om het hoofdstuk, omdat hij het gros van de tijd verdiept is in de gebeurtenissen die hij vroeger heeft beleefd.
- Een aantal keren komt terug dat Bo met zijn ogen open slaapt sinds zijn derde. Dat komt door een nachtmerrie die hij op zijn derde heeft gehad. Hierin viel hij van de wereld. Rare droom, maar meer dan genoeg om een jongetje van drie doodsbang te maken om zijn ogen dicht te doen. Op het einde van het boek, vlak na een ruzie met Armin dringt het tot Armin door dat Bo met zijn ogen dicht lag te slapen, in de armen van zijn vriendinnetje, voor deze ruzie. Bo is dan 14 en heeft eindelijk zijn angst om van de wereld af te vallen van zich af kunnen zetten. Naderhand slaapt hij dus gewoon weer met gesloten ogen. Dit vormt ook een belangrijk motief in het boek. Het is onder andere terug te vinden op de pagina’s 29, 89, 233

10A Uiterlijke beschrijving hoofdpersoon
De hoofdpersoon in dit verhaal is de ik-persoon, Armin. Er wordt helemaal niks over zijn uiterlijk beschreven. De informatie die wordt gegeven over Armin gaat over zijn gevoelens. Uit zijn naam maak ik op dat hij een buitenlander is, al is dit niet zeker en zegt dat nog niet veel over zijn uiterlijk.

10B Karakterbeschrijving hoofdpersoon
De hoofdpersoon, Armin, heeft een nogal apart karakter. Hij heeft een leuke band met zijn zoon. Toch kan hij extreem kwaad worden, ook op zijn zoon. Hij is nogal realistisch in zijn denken, je kunt zijn beweegredenen goed volgen. Alles wat hij doet lijkt goed doordacht, al is dit niet altijd zo. Af en toe wordt zijn realisme doorbroken door een periode vol impulsieve acties. Hij kan ook goed zijn gevoelens uiten. Hij zit de hele dag te filosoferen over van alles. Ik vind hem een zeer origineel mens. Hij zit vol goede bedoelingen, ik mag hem wel, al is hij toch gewoon een begrip, verzonnen door de schrijver. Dat is wel jammer eigenlijk, ik zou wel eens iemand als Armin willen ontmoeten.
Ik zal nu proberen enkele voorbeelden te geven uit het boek, die het karakter van Armin beschrijven.
“Het waait nog steeds flink, maar het is opgehouden met regenen. Ik besluit nog en kwartier rond te gaan lopen. Het is even over achten. Misschien kijkt ze naar het Journaal. Het weerbericht lijkt me een geschikter moment om aan te bellen. Bovendien heb ik zo nog wat tijd om mijn verhaal nog één keer door te nemen. De omstandigheden hebben mij deze buitenkans in de schoot geworpen, ik mag hem nu niet verknoeien. ‘Goeienavond, mijn naam is Aldenbos, Erik Aldenbos.’
‘Goeienavond, sorry dat ik u lastig val.’ Nee niet lastig val.
‘Sorry dat ik u stoor.’ Nee toch eerst voorstellen, dat wekt vertrouwen. ‘Goeienavond, Aldenbos is de naam. Erik Aldenbos.’
‘Goeienavond, ik ben Erik Aldenbos. Sorry dat ik zo plompverloren bij u op de stoep sta, maar ik kon uw achternaam niet achterhalen en zodoende kon ik niet eerst even aanbellen.’
Ik was niet van plan geweest dit te gaan zeggen, maar toen ik voor de deur stond, zag ik nergens een naambordje en toen Anke Neerinckx opendeed kwam deze tekst als vanzelf over mijn lippen rollen.”(Bladzijde 103)
“ ‘Hij zat in zo’n draagdoek bij jou achterop. En je liep maar tegen ‘m te lullen, alsof hij vijftien jaar was in plaats van acht maanden. Je raapte schelpen op en stukken drijfhout en liet hem die zien. Monika en ik bleven staan en keken naar je terwijl je naar de waterlijn liep. En maar praten en wijzen. Wat jij niet wist, was dat Bo allang in slaap was gevallen.’ ”(Bladzijde 45)
“Bo zat op de achterbank, veilig ingegespt in het kinderzitje. Vermoedelijk keek hij naar het langsrazende verkeer, of speelde hij met een kastanje. Ik wil zelfs niet uitsluiten dat hij sliep: onze conversaties wilden nog weleens de vorm aannemen van lange, ononderbroken monologen mijnerzijds (‘oeverloos geouwehoer,’ volgens Monika).(Bladzijde 61/62)
“We lopen verder over de bruine moddervlakte tot we bij een geul komen waar onzichtbare vissen V-sporen trekken in het ondiepe water. ‘Wat denk je?’ ‘Harder.’ ‘Dat denk ik ook.’ We hebben ze weleens gevangen, Bo en ik, de snelle ronde vissen. Met een geleende vliegenhengel waaraan een groene kunstvlieg was bevestigd die voor een pluk rondzwevende algen moest doorgaan. Ze vochten spectaculair, sprongen uit het water, trokken indrukwekkende sprintjes. En ze smaakten nog lekker ook.(Bladzijde 179)
“ ‘Ja, jezus, ja!’ gilt Bo. Waarom gilt hij zo? Is hij soms bang dat ik hem niet hoor? En waarom heeft hij me geslagen? Dat hoerenjong! Die bastaard!
‘Wat denk je godverdomme wel?’ Nu komt er geluid uit mijn mond. Het schuurt en raspt in mijn keel, maar dat kan me niet schelen. Hij zal me horen. ‘Wie denk je wel dat je bent? Mij een beetje slaan, omdat ik in jouw liefdesnestje heb liggen kotsen, hè? Je schaamt je natuurlijk voor dat meisje, hè, dat je zo’n zuipschuit als vader hebt. Nou jongen, ik kan je geruststellen. Ik ben je vader namelijk niet! Je vader is een of andere smerige rokkenjager uit Haarlem, die niet van je moeder kon afblijven. Daar kijk je van op, hè? Die lag ongetwijfeld ook al op zijn veertiende kleine meisjes te neuken!’
Hij had drie stappen achteruit gedaan, Bo. Hij was wit weggetrokken, terwijl ik tegen hem raasde en tierde. ‘Wat is dat voor onzin?’ had hij geroepen. En toen was hij plotseling boven op me gesprongen. Met al zijn jongenskracht had hij op me ingeslagen. Ik voelde zijn vuisten op mijn borst, op mijn gezicht, tegen mijn oren. Ik hield mijn ogen dicht en alle kracht vloeide uit me weg. Het was gezegd, het was eindelijk gezegd.(Bladzijde 214)
Twee jaar geleden is mijn moeder overleden aan darmkanker. Ze was tweeënzeventig jaar. Mijn vader belde, ‘s ochtends om halfzes. ‘Mama is dood,’ zei hij. En ik dacht aan Bo en aan Monika en toen de tranen kwamen wist ik niet om wie ik huilde.
‘Ze is in vrede gestorven,’ zei mijn vader.(Bladzijde 80)
De kist zakt langzaam omlaag naar een ruimte onder de aula. Dan sluit de vloer zich weer. En dat is dat. Ik huil zonder ophouden, zonder geluid, zonder tranen. Ik schud handen.
‘Gecondoleerd.’
‘Dank u wel.’
‘Gecondoleerd.’
‘U ook.’
‘Gecondoleerd.’
‘Gecondoleerd.’
‘Gecondoleerd.’
Van alle klotewoorden uit de Nederlandse taal is er niet één zo klote als ‘gecondoleerd’.(Bladzijde 174)
Er ligt een vel papier op mijn bureau waarop een lijst met vragen staat.
Waarom?
Was het passie?
Was het liefde?
Was het wellust?
Was het wraak?
Was het verveling?
Was ze dronken?
Was ze boos?
Waar was ze?
Was ze buiten?
Was ze binnen?
Wat had ze aan?
Wat deed ze uit?
Was het licht aan?
Was het donker?
Was er voorspel?
Was er naspel?
Kwam ze klaar?
(Bladzijde 93)
Ik geloof dat de eerste woorden die een kind leert, de belangrijkste woorden uit z’n leven zijn.
Het is beter als een kind ‘aap’, ‘noot’, ‘mies’, ‘vuur’, ‘boterham met hagelslag’ leert, dan: ‘Atari’, ‘Nintendo’, ‘Teletubbie’, ‘my first Sony’. Nog beter is het als hij leert: ‘mus’, ‘mees’, ‘meeuw’, ‘merel’, ‘ekster’, ‘koperwiek’. Of: ‘liefde’, ‘is’, ‘als’, ‘wijn’, ‘en’, ‘zalfolie’, ‘allen’, ‘die’, ‘zich’, ‘ermee’, ‘zalven’, ‘genieten’, ‘ervan’.(Bladzijde 49)

Ik hoop dat u door deze tekstvoorbeelden een duidelijk beeld heeft kunnen krijgen van het karakter van Armin, de hoofdpersoon.

11A Open of gesloten slot?
Het slot is gesloten. Het verhaal wordt duidelijk met een gebeurtenis afgesloten, namelijk het uitstrooien van de as van Bo’s echte vader over het graf van zijn moeder. Er blijven geen vragen over in je hoofd, waarover je gaat nadenken.

11B Slot herschreven in ander vorm
Ik heb besloten het slot als volgt te veranderen. De as wordt niet uitgestrooid en de vraag blijft in je hoofd spoken, of het leuke gezinnetje het normale leven weer zal kunnen hervatten, vooral wegens spanningen tussen Ellen en Armin. Hieronder herschrijf ik het laatste hoofdstuk (45).
Hoe moet ik nu verder? Deze vraag heb ik mezelf al meerdere malen gesteld vandaag, alleen is het antwoord erop moeilijk te bedenken. Dees zei me gisteravond in de kroeg dat je over verder gaan met je leven niet na hoefde te denken, dat ging vanzelf. Maar zo simpel ligt het niet. Na een rusteloze nacht heb ik ‘s ochtends uitvoerig met Ellen gepraat over mijn leven en het leven wat we samen hebben. Ze is nog steeds niet vergeten dat ik haar heb gezegd dat ik met haar wilde trouwen. Het probleem is, dat ik mezelf daar nu helemaal niet klaar voor voel. En zodoende kregen we ruzie. Nu zit ik hier alleen in de woonkamer. Één helft van onze, nou ja, zeg maar mijn kast is leeggeruimd. Ellen is een uur geleden vertrokken. Ze heeft de trein genomen, ze ging bij haar ouders wonen. En als ze haar leven weer op orde zou hebben, zou ze me nog eens opzoeken. Maar dat is denk ik net zoiets als: ‘ik bel je nog wel!’ Het wordt veel te vaak gezegd en nooit nagekomen. En dat allemaal door Monika en mijn bloedeigen vader! Om halfzes ga ik naar bed, mijn hoofd bonkt van het nadenken. Bo heb ik de hele dag niet gesproken. Ik weet niet waar hij is. Hij komt wel terug. Hij heeft het ook moeilijk, maar hij redt zich wel. Dat zijn de zinnen die ik in mijn hoofd prent, voordat ik mijn ogen sluit en in een diepe slaap val, met het verlangen om nooit meer wakker te worden.

12 Maatschappelijke onderwerpen of maatschappijvisie
De maatschappijvisie over bepaalde onderwerpen van Armin komt duidelijk naar voren, hij beargumenteert deze visie ook in een ruzie met Ellen. Het heeft te maken met zijn beroep. Hij werkt namelijk bij een firma die biologische tijdschriften publiceert. Hij controleert de artikelen op spelfouten. Er worden allerlei proeven gedaan met dieren in deze artikelen en daar is Monika het helemaal niet mee eens. Armin laat duidelijk merken dat hij het er wel mee eens is, omdat er mensenlevens gered kunnen worden, door enkele ratten of muizen te doden. Hij vindt dat de mensen in dit geval voor gaan en dat er zoveel mogelijk onderzoek gedaan moet worden dat ziektes als AIDS en kanker zou kunnen verhelpen. Ik zal nu een voorbeeld uit het boek geven waarin hij zijn stelling beargumenteert tijdens een meningsverschil met Monika.
‘Ik snap niet dat je meewerkt aan de verbreiding van dat soort onderzoek,’ zei ze nadat ze zich een avondlang had verdiept in het vaktijdschrift voor biochemici. ‘Voor elk artikel zijn ik weet niet hoeveel proefdieren gedood.’ ‘Klopt,’ zei ik, ‘maar we betalen er de luiers van.’ ‘Ja, ja, verschuil je maar achter Bo. Zadel dat arme kind maar op met jouw medeplichtigheid aan het martelen van dieren.’ ‘Hoe denk jij dat de pil is ontwikkeld?’ vroeg ik. Monika was weer gaan werken. Bij De Kleine Wereld, een reisbureau dat zich specialiseerde in milieuvriendelijk toerisme. ‘Een contradictio in terminis,’ vond ik. ‘Klopt,’ zei Monika. ‘Maar als jij belooft daar verder niet over te zeuren, zal ik mijn mond houden over het onschuldig proefdierenbloed dat aan jouw handen kleeft.’ En zo was het gegaan. Monika ging weer aan de pil. Ik verdeelde mijn aandacht tussen het kruipen en kraaien van Bo en de temperature dependence of creatine kinase fluxes in the rat heart.

13 Beoordeling

Structurele argumenten
De opbouw van het verhaal is goed. De schrijver maakt regelmatig sprongen in de tijd, maar zorgt er toch voor dat dit duidelijk te volgen is voor de lezer. Het is zo dat je af en toe moet nadenken of hij nu iets vertelt dat in het heden gebeurt of iets dat in zijn verleden is gebeurd, maar dat wordt vrij snel (in de eerste alinea) duidelijk gemaakt. Het verhaal is knap in elkaar gezet en voor iedereen te volgen, maar wel op een manier waarbij je zelf ook nog wat dient te puzzelen. En dat is het aardige ervan. Het is niet leuk als een schrijver bij elk hoofdstuk moet zetten welke dag het is of welk jaartal. Een goede schrijver, zoals Karel Glastra van Loon maakt dit duidelijk aan de hand van de tekst!

Realistische argumenten
Ik vond het verhaal enorm realistisch geschreven. Dat vond ik erg leuk, omdat ik me hierdoor goed kan inleven in de hoofdpersoon en ik alles probeer te voelen en mee te maken wat de hoofdpersoon voelt en meemaakt. Ik lees overigens niet graag boeken waarin de realiteit ver te zoeken is, maar die boek blinkt uit in het realistische schrijven. Op een hele gewone manier wordt het verhaal verteld. Je herkent gevoelens, gedachten, handelingen of situaties uit je eigen leven en betrapt jezelf erop dat je in het dagelijks leven gaat denken: wat zou Armin daar nou op geantwoord hebben? Heel raar, maar dat heeft er ook mee te maken dat het zo ontzettend gemakkelijk is om je in dit realistische boek in te leven.

Vernieuwingsargumenten
Het vooral was in alle opzichten uniek. Ik heb nog nooit een soortgelijk boek gelezen. Het was een interessant onderwerp waarover ik nog nooit had nagedacht. Dit boek heeft me erover laten nadenken. Hoe zou ik in zo’n geval reageren? Wat zou ik denken? Het boek houdt je bezig met een onbekend vraagstuk. Geen enkel boek kan aan dit boek tippen qua originaliteit.

Morele argumenten
In het boek is veel te lezen over zijn standpunt ten opzichte van seks, maar ook ten opzichte van biologische onderzoeken, waarbij dieren gekweld of soms zelfs gedood worden, maar wel mensenlevens mee gered kunnen worden. Door je te verdiepen in zijn standpunt leer je daar wat van. Hij durft ook een duidelijk en afwijkend standpunt in te nemen en weet dit goed te onderbouwen, hierdoor laat hij zijn beroep ook minder immoreel overkomen.

Emotivistische argumenten
Het was niet moeilijk om voor iemand als de hoofdpersoon sympathie op te brengen, hij deed niks verkeerd. Op Monika en Cor kun je op sommige momenten echt kwaad worden en Bo wordt door mij, als hij een jaar of zes is, gezien als een schat, echt een kindje waarop je nou met plezier zou willen passen.

Intentionele argumenten
De passievrucht is een boek waarin de auteur mensen wil nadenken over het vraagstuk dat in zijn boek aan bod komt. Dat is hem overigens goed gelukt, want het vraagstuk houdt me nog steeds bezig. Het is niet op te maken uit het boek of de auteur dit vanuit zijn eigen ervaring schrijft of wat voor redenen hij daarvoor heeft.

Stilistische argumenten
De stijl van dit boek was prettig. Het taalgebruik was makkelijk, de zinnen waren niet te kort en niet te lang, kortom: het was gewoon makkelijk om door dit boek heen te komen. Van langdradigheid was al helemaal geen sprake. Dit is een schrijfstijl die ik goed kan volgen. Echt perfect.